Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button


24-07-2013                                                           * Mijn onderweg zijn.*


Een beschrijving geven van het werken aan mij zelf.

Mijn zoektocht naar wat is Bewustzijn.


Op een of andere manier gebeurden er bijzondere dingen in mijn jeugd.

Wat mij nu plotseling te binnen schiet.

Ik was een jaar of 13, ik had wat rondgezworven na schooltijd, het werd tijd om naar huis te gaan.

Ik fietste tussen de twee dennen bomen door die vroeger bij ons huis aan de weg stonden, van af de weg was het zoon 50 meter tot huis, ongeveer op driekwart van het pad werd ik plotseling overvallen door verbazing en verwondering.

Ik stopte en ging naast de fiets staan en keek in het rond.

Er was een en al verwondering, verbazing en vreugde.

De verwondering was de vreugde, alles om mij heen leek deel uit te maken van die verwondering, ik en de omgeving waren die verwondering.

Dit duurde denk ik nog geen 5 minuten toen gleed het langzaam weg, later nog enkele keren gebeurt deze waren korter en minder intens.


In dit gebeuren kreeg het vraagteken die er altijd is geweest een bepaalde richting denk ik, dit werd min of meer een kompas die mijn richting bepaalde.

Ik was in de 20 toe het zich in lichte mate herhaalde en werd mijn lichaam zo gevoelig dat bij elke beweging het samentrekken van elke spier voelbaar was, dit gevoel was zeer aangenaam bijna gelijk aan een orgasme, maar dan door het hele lichaam.

Ik wilde het woord orgasme aanvankelijk niet gebruiken, toch geeft dit woord voor de meesten een duidelijke indruk weer waar ik over spreek.


Hierdoor kreeg mijn kompas wederom een andere richting in mijn zoektocht doordat ik voelde dat dit gedeeld kon worden, is mij nooi gelukt, ik heb ook niet een partner gehad die bewust was van zichzelf, meer wil ik hierover niet kwijt.

Tot nu toe heb ik er nooit met iemand over gesproken, het kwam niet in mij op zelf bescherming denk ik.

Die zelf bescherming ben ik niet meer nodig hoop ik, ik kan hem wel aan met mijn 71 jaar anders ga ik gewoon verhuizen.

Als U nog een leuk plekje weet in een bosrijker omgeving houd ik mij aanbevolen.


Mijn vraag was wat is dit nu allemaal, het liet mij niet los, mijn zoektocht begon met hier en daar informatie inwinnen.

Door verschillende boeken te lezen en een bezoek te brengen aan magnetiseurs, hypnotiseurs, Jomanda, kaartlezers, waarzeggers, yoga enzovoort, kwam ik niet echt verder, wel begon ik te begrijpen wat suggestie was en hoe dat werkte.

De doorbraak kwam toen ik in aanraking kwam met de school voor praktisch filosofie in Deventer, daar werd mij duidelijk hoe het een en ander werkt in het brein, ik heb daar 6 jaar de lessen gevolgd.

Heel verhelderend was het vooral met de mede studenten, degenen die het niet volbrachten en afhaakten (het hoe en waarom dit gebeurde).


Het afhaken van de mede cursisten werd voorspelbaar door wat zij vroegen en wat hun antwoorden waren op vragen, dit werd een vorm van voorspelling wanneer zij afhaakten, hun argumentatie was voor mij een bron van inzicht in mij zelf.

Na 6 jaar hield ik het voor gezien, nog enkele cursussen gedaan, nog wat andere scholen bezocht.


Het besef groeide dat ik volledig alleen was in mijn God vergeten onderzoek, het werkelijke werk werd zichtbaar ik was de leerling en de meester, iets anders was er niet, daar stond ik dan met alleen mijzelf, nu verder met al mijn onwetendheid.


Wat ik inmiddels wel had begrepen dat ik zelf een inspanning moest leveren, maar welke inspanning werd hier bedoeld.

Wat ik steeds weer tegen kwam waren de woorden zoal in de inleiding wat is bewustzijn.

Besef van het eigen ik en de omgeving.

Wat mij opviel was dat ik in moeilijke momenten.

Bij het krijgen van straf, of als ik mij pijn deed, als ik iets deed dat niet echt door de beugel kon.

Bij plotselinge veranderingen als van de fiets vallen of schrikken en in onzekerheid.

Eigenlijk in onverwachte momenten, als er iets spannendst gedaan moest worden wat op de grens lag of dat wel kon.

In deze momenten was ik geloof ik wel bewust van mij zelf, dat ik dat deed en dat mij dat overkwam.

Dit probeerde ik te versterken door het te proberen in gewone dingen, langzaam begon ik er vat op te krijgen daarbij ontdekte ik ook dat het een vorm van aandacht is.

Later begreep ik dat er in die toestand van proberen de aandacht groter werd, de aandacht breide zich uit.

Door alles te proberen met aandacht te doen.


Even voor de duidelijkheid aandacht heeft niets met concentratie te maken.

Concentratie is gericht op waar je mee bezig bent je bent gefocust op wat je doet, allen dat is er al het ander bestaat daar in niet, dat heet geïdentificeerd zijn met wat je doet, het is energieverslindend bezig zijn, het wordt ten onrechte als een goede eigenschap bestempelt.


Dat het geen goede eigenschap is kom je pas achter als je aandacht begint te kennen.

Het woord aandacht word nog al eens misbruikt, meestal wordt concentratie bedoeld, eigenlijk altijd.

Aandacht is niet te omschrijven omdat het een toestand van de geest is, het kan allen aanwezig zijn bij een afwezigheid van concentratie en identificatie.


Aandacht is de kern van bewustzijn wat intelligentie is.

Al mijn schrijven draait om deze aandacht, nergens anders om, elke zin die ik in deze site gebruik is een proberen om de waarheid van het onware te scheidden, wat alleen met aandacht kan.


Als je ergens rustig over nadenkt om een probleem op te lossen en u begrijpt plotseling wat de oorzaak is, dan is dat min of meer een schok van inzicht, op dat moment wordt het denken stil en in die stilte is er alleen aandacht.

Achteraf weet je dat het er was, je kunt niet omschrijven wat het was.


Nog een voorbeeld u staat naar bijvoorbeeld een mooi huis te kijken u kijkt met bewondering, met al uw aandacht, dan plotseling zegt iemand wat een mooi raam zit er in dat huis opdat moment verdwijn de aandacht en maakt plaats voor concentratie, gericht op het raam, het huis verdwijn als het ware uit uw perceptie.

Op zulke momenten kun je het verschil waarnemen.


U zult zelf moeten ontdekken wat aandacht is of liever gezegd wat geen aandacht is.

Aandacht is de sleutel tot bewust worden van.


Even de laatste zin herhalen, waar ik was gebleven voor de uitleg wat aandacht was.

Later begreep ik dat er in die toestand van proberen de aandacht groter werd de aandacht breide zich uit.

Door alles te proberen met aandacht te doen.


Op een gegeven moment werd er op de school in Deventer een les over aandacht gegeven.

Het was een vraag en antwoord spel het werd me steeds duidelijker wat de kracht van aandacht inhield.

Ik begon langzaam te begrijpen dat het mogelijk was om bewust te worden van alle 5 zintuigen tegelijkertijd, wat voelen voelde, wat de ogen zagen, wat de oren hoorden, wat de mond proefde en wat de neus rook.

Ik wilde het zeker weten en vroeg het dan ook of dat zo was, dat had ik misschien niet moeten doen, het werd eerst heel stil, toen vroeg iemand aan de leraar met een overduidelijke vraagteken in haar stem, is dat echt mogelijk.

De leraar bevestigde het aarzelend dat dat mogelijk was.

Wederom werd het stil, ik begreep er niets meer van, wat gebeurd er toch.

Die week erop werd het mij duidelijk er waren 4 cursisten minder in de groep van 20.

De leraar zei dat deze mensen zich hier niet echt meer thuis voelden.

Het was in elk trimesters het geval dat ongeveer de helft overbleef.

Na afloop vroeg ik aan de leraar wat is er nu eigenlijk gebeurt dat er vier cursisten tegelijk stopten.

Heeft dat met mijn vraag te maken vroeg ik, niet direct zei hij deze mensen waren anders ook gestopt aan het einde van dit trimester.

De directe oorzaak is dat jouw vraag hen duidelijk maakte dat zij in deze 3 jaar dat zij op school zijn geweest niet echt aan zich zelf hebben gewerkt.

Veel mensen denken dat je die aandacht kunt krijgen en dat breekt hen op, jij kon deze vraag alleen maar stellen omdat je aan je zelf gewerkt hebt, anders had je niet geweten dat deze vraag bestond, daarom werd het zo stil op dat moment toe je dat vroeg.

Dat was een hele opluchting voor mij, ik had inmiddels al wel begrepen dat alles wat wij hoorden voor de enkeling was en niet voor de velen, dat vraagteken ben je nodig, dat vraagteken hield mij in ieder geval wel aan het werk.


Dit voorval had op mij een goede uitwerking, nog harder werken.

Deze aandacht kon ik de hele dag beoefenden, steeds weer afgeleid worden en mij zelf weer tot de orde roepen en op nieuw beginnen met het aandacht geven.

De tussenpozen van geen aandacht werden steeds korter, en daarbij werd de aandacht steeds breder, het was net of de aandacht  tegelijkertijd meer kon waarnemen.


Wat er bij kwam was de oefening om mij er van bewust te zijn dat ik en de aandacht er tegelijkertijd moesten zijn.

Dat ik van mij zelf bewust was dat is er altijd al wel in lichte mate geweest, dat was het probleem niet maar dat de aandacht er tegelijkertijd moest zijn daar ging het om begreep ik.


Dit te proberen was niet makkelijk maar langzaam kreeg ik er vat op, in deze stap realiseerde ik mij ook dat er inmiddels drie dingen tegelijkertijd waren.

Namelijk ik, en aandacht en voelen, het voelen is een deel van het bewustzijn van mijzelf.

Een deel van, is misschien niet goed uitgedrukt, het bewustzijn van mijzelf is een voelen dat ik besta, daar komt de aandacht bij waar ik naar kijk.

Weer een verrassing, het zijn er nu eigenlijk 4 geworden, namelijk ik zelf en het voelen van mij zelf, het kijken en het zien van waar ik naar kijk.


In dat voelen van mijzelf zit ook de mogelijkheid om met aandacht door mijn eigen lichaam te wandelen, en bijna alle onderdelen aan te kunnen raken en te voelen.

Dit gaf mij ook de mogelijkheid toen ik bij de huisarts onder het mes moest om een grote steenpuist in mijn nek te verwijderen om exact de plek te bepalen.


Ik wist inmiddels ook wat zelfhypnose was en natuurlijk had ik daar mee geëxperimenteerd.

Bij de huisarts besproken dat ik het verwijderen van deze steenpuist zonder verdoving wilde, hij was daar niet zo blij mee, ik had hem gevraagd of hij mij zo min mogelijk wilde vragen als ik kwam voor de behandeling.


De voorbereiding deed ik thuis en ging op de fiets naar de huisarts in een auto rijden is in deze toestand niet of nauwelijks mogelijk, van deze halve hypnose wordt ik erg langzaam.

Ik kwam bij de huisarts en ging nog een kwartiertje in de wachtkamer zitten om het fietsen weg te werken.

De huisarts kwam binnen en zei dat hij toch zijn twijfels had, in de verdoving zit iets in dat het bloeden remt zei hij.

Ik zei tegen hem dat ik dat wist en er rekening mee had gehouden, hij zei je mag absoluut niet bewegen er lopen belangrijke zenuwen op die plek, ik wil geen uitschieter maken omdat je beweegt van de pijn, ik moet vrij hard trekken om goed bij de wortel te komen.

Veel te veel geouwehoer vond ik, ik zei geef mij nog twee minuten en begin dan zonder te vragen, ik moest mij zelf even weer op het juiste niveau brengen, ik hoorde hem tegen de assistent zeggen kom naast mij staan met de verdoving.

De arts kwam en zei ik begin, het verliep vlekkeloos zonder een pijntje of beweging, het was zo gepiept, en het bloede helemaal niet zei hij, een verbandje en klaar was kees.

Even bij komen en op de fiets naar huis, viel tegen moest er goed aan denken dat ik mijn hooft zo min mogelijk bewoog, het deed geen pijn maar juist omdat de wond nog niet kon waarschuwen.


Er is nog meer mogelijk dacht ik, veel in het bos wandelen en naar een boom, blad of naar een tak kijken een vogel volgen met aandacht, achteruit lopen en hetzelfde doen, rijden in de auto en proberen bewust te zijn van elk blokje witte streep.

Probeer het maar eens, om naar iets staties voor je te kijken op een afstand van 2 a 3 meter voor je.

En probeer het vast te houden met een rechte rug zittend op een stoel er bewust van te blijven dat jij kijkt en ook ziet waar je naar kijkt.

Dit is de oefening die ik op de school leerde dit deden wij voor dat de les begon, ons werd geadviseerd om dat een paar maal per dag te doen.

Ons werd ook verteld dat dit moeilijk was, als je dit 30 seconden kon doen was je er goed in, een minuut is in het begin bijna niet haalbaar.

Hier gaat het om dat je opmerkt dat je bijna onmiddellijk afdwaalt door een gedachte, en de kunst is dit op te merken om terug te keren naar het begin, en het op nieuw probeert.

Steeds maar weer herhalen en je zult na verloop van tijd zien dat je dit steeds langer kunt.

Dat is het begin van verandering in je aandacht, hier draait het om, dit is de kern van meer bewust worden.

Als je interesse is gewekt en dit vaker probeert zul je een verandering in je zelf bespeuren als je daar vragen over hebt vraag het in het reageer scherm of bel gewoon mijn telefoon nummer staat op de HEMEYLA site, succes.


Ik probeerde uren lang de seconden wijzer te volgen van de klok, bewust te worden van elk tikje, ga zo maar door, niet dagen maar jaren lang steeds maar nieuwe dingen verzinnen om de aandacht te vergroten, je hebt geen idee wat daar allemaal in gebeurd, in ieder geval geweldige dingen, nooit met iemand kunnen delen.  

Door te lang dezelfde oefening te doen op dezelfde manier, kan het gebeuren dat je de indruk hebt dat je goed bezig bent, dat je dat denkt, maar in werkelijkheid is dat alleen maar een gedachte en niet de oefening zelf.


Het luisteren en voelen is er bijna de hele dag.

Nu wat anders het moet ook mogelijk zijn om te zien wat ik denk, van elke gedachte bewust te zijn, is dat mogelijk, ik woonde toen in Zwolle en ging elke avond in de tuin zitten met een dikke jas aan, het was winter het werd een van de zwaarste oefening tot nog toe.

Het duurde meer dan een half jaar voor dat mij dat ook redelijk lukte, dat was echt een openbaring, niet dat ik er richting aan kon geven, daar kwam ik er ook achter dat er eerst denken is en dan kom ik.

Dit was niet mis te verstaan, ik had altijd gedacht dat ik bepaalde waar ik over dacht of nadacht geen schijn van kans.

In Wie en wat ben ik ga ik daar uitgebreid op in wat denken is, hier kwam ik er achter dat vrijheid van denken niet bestaat, in eerste instantie erg deprimerend en onvoorstelbaar.


Daarna kwam het luisteren aan bod, deze bewustwording was minder moeilijk, maar zeker niet makkelijk.

Het weten wat je hoort zonder het te beseffen wat het is, omdat het beseffen er van je kan laten verdwijnen in wat het is, en toch weet je wat het is.

Van af dat moment was er nooit meer een radio of cd muziek bij mij te horen, eenvoudigweg omdat alle geluiden die er zijn worden weg geduwd door dit kunstmatige lawaai.


Er van bewustzijn dat ik besta en voel, het zien waar het denken mee bezig is, het zien van wat ik zie, horen wat ik hoor, deze dingen allemaal tegelijkertijd waarnemen, maakt al het werk wat ik er voor moest doen meer dan waard.

Er komt nog iets bij dat het zien van de dingen op deze manier, van de natuur of van een bijzonder object, dat het zien op deze manier elke foto die ik vroeger wel had gemaakt, nu niet meer aan de orde is.

Omdat een foto niet in verhouding staat tot wat ik nu zie, wat ik zie is niet vast te leggen in een plaatje.

  

Even herhalen.

In Wie en wat ben ik ga ik daar uitgebreid op in wat denken is, hier kwam ik er achter dat vrijheid van denken niet bestaat, in eerste instantie erg deprimerend en onvoorstelbaar.


Toch geeft dit je juist de mogelijkheid om aan je zelf te werken, omdat jij dan niet meer bent wat je denkt, er ontstaat een zekere afstand tot het denken, daarmee is de weg geopend voor verandering.

Door goed te observeren wat het denken denkt en hoe dat pressies verloopt bij iets moois of lelijks.

Dat het denken er verantwoordelijk voor is door de herhaling en daar zit gevoel aan vast, beiden worden steeds sterker door deze herhaling, uiteindelijk ga je om.


Besef hebben van dit gebeuren maakt dat je minder gaat herhalen, dit is in strijd met wat ik zei dat jij niet denkt maar er wordt gedacht.

Aandacht maakt dat je minder geïdentificeerd raakt met alles om je heen en dus ook met de verheerlijking van iets moois. Alleen aandacht doet dit afnemen en langzaam slinkt het willen hebben of niet willen hebben.

Ook het denken zelf, begint zichzelf beter te begrijpen, het reageren in het denken zelf word anders en minder.


Het mooie is dat niets doen wat aandacht is, deze dingen van zelf reduceert, maar helaas is dit ook het moeilijkst om er van af te blijven.

Als je uit die aandacht schiet er weer een beeld in het denken wordt gemaakt, dat nieuwe beeld krijgt je later weer op je brood.


Aandacht is de sleutel naar verandering, dan is het mogelijk om iets te laten afsterven, al het andere werkt niet, het is net of je het meubilair op een ander plek in de kamer zet, vroeg of laat schuiven ze terug, en begint het gedonder op nieuw.



Wordt vervolgd.

16-08-2013

Tijdens het uitleggen op een vraag van Jan, kwam er een herinnering in mij op van een gebeurtenis tijdens het bezig zijn met het oefenen in zelfherinnering, ( bewustzijn van je zelf ).

Het grootste struikelblok is dat mensen denken dat ze dat bewustzijn al hebben, waarom zul je moeite doen om dit te verkrijgen als je van mening bent dat je het al hebt.


Het bewustzijn van je zelf zit niet in het standaard pakket van de mens.

Om het te verkrijgen kun je het vergelijken met, leren lopen, leren fietsen, een vak leren enz.

Er moeten hersencellen geprogrammeerd worden om bewust van je zelf te kunnen zijn, net zoals leren lopen, leren fietsen, een vak leren, niemand vind dit vreemd, iedereen kent het, dat je bij iets nieuws het eerst moet leren om het te kunnen.

Behalve om bewustzijn te verkrijgen is men niet bereid om dit leerproces te aanvaarden, omdat men denkt al 'bewust te zijn' of bewust te kunnen zijn op commando.


Ik moest het evengoed leren, allen ik had geen last van dat ik dacht dat ik al bewust was, ik wist ook wel dat ik bewust was dat dacht ik tenminste, ik had allen het idee dat het groter kon zijn, en meer kon zijn, er was in ieder geval een duidelijke vraag dat er iets meer moest zijn, iets anders.

Van daar dat ik ging zoeken naar dat meer, en steeds maar weer mijn kop stootte aan al die onzin die mijn pad kruiste, maar juist het ontmaskeren van al die onzin kreeg ik de bevestiging dat er toch nog iets meer moest zijn.

Elk verhaal dat ik kreeg te horen raakte het op een of andere manier bijna aan, deze vertellers hielden hun verhaal voor waar en bleven daar in rond zwemmen.

Later begreep ik dat het stellen van deze vragen, en het zoeken naar een antwoord, en vooral niet blijven hangen in de antwoordden die ik kreeg, dat deze energie je vroeg of laat in aanraking brengt met de werkelijke antwoordden op je vraag.

Dit is een vanzelfsprekendheid van het bewustzijn zelf, dit zelfbewustzijn kan zichzelf alleen maar waarnemen door het bewustzijn zelf.

Dat heeft iets te maken met dat in de kern alles een en ondeelbaar is, of zo iets, deze laatste zin heb ik van horen zeggen.

 

Je kunt een gek ook niet uitleggen waarom hij gek is, dat gaat niet, tenzij je de juiste woorden gebruikt, dat er een vraagteken ontstaat, dat hij zich zelf gaat afvragen hoe zit dat, dan geeft hij zichzelf de kans om iets te leren over zichzelf.

Er zijn op deze site al diverse pogingen gedaan om een niet van zichzelf bewust mens duidelijk te maken, waarom het niet waar is dat hij denkt al bewust te zijn, of het te kunnen zijn.

Je kunt het natuurlijk op zoeken op het internet, maar wat daar werkelijk staat kun je niet begrijpen, zelfs de schrijvers begrijpen het zelf niet, lees het nog maar eens in de inleiding over bewustzijn, daar leg ik uit wat er bedoeld wordt, de uitleg kun je niet begrijpen als je niet bewust van je zelf bent, dat is onmogelijk.

Mijn uitleg dient alleen maar om een vraag bij je los te peuteren, dat een antwoord wil, is er dan misschien toch nog iets?????????????????????????????????????????????????

Zonder bewust van je zelf te zijn, kun je het niet begrijpen wat er bedoeld wordt, dat is onmogelijk omdat je dat ding mist wat het begrijpen er van mogelijk maakt.


Een uitspraak van René Descartes.

Ik denk dat ik besta
Omdat ik denk besta ik
Denken zorgt voor bestaan


Zoon uitspraak kun je alleen maar doen als je niet bewust bent van je zelf.

Als je bewust van je zelf bent zeg je het niet zo, dan zeg je ik voel dat ik besta, ik ben bewust van mij zelf.

Dat bewust zijn van jezelf is iets kunnen, net zoon kunnen als wat je nodig hebt om te kunnen zwemmen.

Het is geen gave, of er met geboren worden, je hebt het niet, maar je kunt er de eigenaar van worden, het kan een deel van je worden, jij kunt het leren, ik kan je niet dwingen.


Als dit zelfbewustzijn al jarenlang met je mee wandelt, dan besef en begrijp je steeds meer wie en wat je eigenlijk bent.

In die zelfkennis is ook het begrijpen van je medemens, als je begint te begrijpen dat jij je medemens alleen maar kunt zien door eenzelfde beeld dat jij meedraagt in jezelf, over jezelf.


Dit is een hele moeilijke 'de zogenaamde spiegel', een herkenning van een ongerijmdheid in een medemens is allen maar te zien door je eigen ongerijmdheid.

Als het veroordelen van je medemens in jezelf minder is geworden, door je zelf te kennen en te begrijpen, dan pas kun je de hoed en de rand zien van je medemens, omdat je deze hoed met rand in jezelf hebt gezien, en herkend hebt.

Het is onmogelijk iets te herkennen wat niet in je zelf aanwezig is.

Het is onmogelijk om boos of kritiek op iemand te hebben, zonder je eigen boosheid of kritiek in of op jezelf.

Als je kritiek op iemand hebt, zul je eerst je eigen mening of kritiek moeten vinden om deze te kunnen uiten, dit gaat onbewust, als je je er van bewust bent, dat jij de kritiek en het boos zijn bent dan lost het op en is het verdwenen.


Iets nieuws herkennen is onmogelijk, je moet eerst een beeld van het nieuwe maken, dan is er pas herkenning mogelijk, dan is gelijk het nieuwe niet meer nieuw.

Door deze zelf herinnering en zelfkennis gebeurt er iets heel moois, ik fiets honderden kilometers per jaar over de zelfde wegen rond Blokzijl.

Deze fietstochten zijn voor mij steeds nieuw, dat wat ik zie is voor mij steeds de eerste keer dat ik het zie, natuurlijk is er herkenning, maar deze herkenning haalt het niet bij wat ik zie, de herkenning is een dood beeld in mijn herinnering, het op nieuwe zien leeft.


Daarom maak ik al een jaar of 3 geen foto's meer, omdat deze foto's dood zijn, behalve in een eenmalige bijzonder moment, alhoewel deze zogenaamde bijzonder momenten steeds minder vaak voor komen.

In het verleden was het fototoestel mijn metgezel op mijn fietstochten, 'is te zien in het dagboek, pagina 'rondje fiets' op HEMEYLA'.


Het werd nog interessanter toen ik een Canon EOS 10D van mijn buurman kreeg, een geweldig cadeau voor mij.

In die zomer ik denk 2 of drie jaar geleden, was ik fanatiek bezig met foto's maken van wegwijzers om deze later in de foto's te plakken waar zij bij hoorden.

Tot mijn grote verbazing gingen mijn fietstochten er volledig anders uitzien, ik had het in het begin niet door maar langzaam werd mij duidelijk dat de fietstochten een heel ander karakter hadden gekregen.

Ik fietste niet meer om het fietsen zelf maar mijn aandacht werd helemaal in beslag genomen om mooie plaatjes te maken om mijn rondje fiets in het dagboek grootser te maken.

Ik bleef maar kijken en zoeken naar deze voor mij mooie beelden, in eens werd ik mij er van bewust waarom ik daar zo mee bezig was.


Natuurlijk kende ik mij zelf al wel zo goed, dat wat ik ook onderneem altijd is om mijn Hermanego op te krikken, om aan anderen te laten zien wat ik allemaal wel niet in mijn mars heb.


Als je het nog niet wist, het is onmogelijk om iets voor een ander te doen, Herman doet het altijd en altijd voor zichzelf, dat heet geloof ik egoïsme, als ik mij niet vergis.

Het is geweldig om je daar een beetje bewust van te zijn, dan pas ontdek je dat er nog een andere manier bestaat, dat is het mooiste wat je kan overkomen, het overkomt je letterlijk, Herman kan dat niet doen?


Sorry dat ik nog al eens afdwaal, het komt spontaan in mij op, het is geen weten het is meer een voelen een gewaarwording, bij de zelfde gewaarwording op een later tijdstip zullen de woorden heel anders zijn daarom moet ik dit onmiddellijk schrijven.


Ik zal even de zin herhalen waar ik van richting veranderde.

Ik bleef maar kijken en zoeken naar deze voor mij bruikbare beelden, in eens werd ik mij er van bewust waarom ik daar zo mee bezig was.


Dat had grote gevolgen voor mij, door dit inzicht zag ik plotseling dat ik niet meer met een open mind naar de omgeving kon kijken, ik werd volslagen ik beslag genomen door mijn doel, ( geïdentificeerd zijn) met mijn doel.

In het bezig zijn met het doel, vervaagt al het andere waartoe ook de omgeving behoord, zelfs het onderwerp van het doel vervaagt, dat is de kracht van geïdentificeerd zijn.

Geïdentificeerd zijn met een doel of met verschillende doelen, is een afsluiting, ik ben alleen met het doel de rest kan stikken.


Dit is een van de oorzaken waarom mensen jaar op jaar blijven foto’s maken van het zelfde onderwerp.

Enkele jaren later zijn zij het vergeten wat ze gezien hebben, dan worden er opnieuw foto’s gemaakt van het zelfde ding.

Dit kan alleen maar gebeuren door niet bewust te zijn van waar je naar kijkt.

Zij zien niet waar ze naar kijken, dat is de zelfde identificatie.

Er wordt gekeken om andere reden, er is geen interesse in het onderwerp zelf.

Het beeld blijft alleen maar hangen als je je bewust bent van waar je naar kijkt.

Hoe meer je beseft wat je ziet des te langer blijft het beeld bewaart.

Het beeld blijft zo wie zo bewaart het kost dan ook niet meer ruimte in de geest, alleen het bewuste beeld heeft een sneller toegang tot herkenning, het is immers van een goede kwaliteit, zeer geschikt voor herkenning op een later tijdstip.

Jaren spelen nauwelijks een rol, luister maar naar de verhalen van bejaarde mensen, alleen de bewuste verhalen worden tot in detail verteld.

Deze verhalen zijn eveneens het verwoorden van beelden die er nog zijn, bewust of onbewust.

Vraag je naar details dan worden zij even stil, om beter te kunnen kijken naar de inhoud van deze beelden, dat kun je ook bij je zelf ervaren, dat beter kijken naar die beelden bedoel ik.


Ik hoorde iemand zeggen, dat hij op een plek was geweest waar hij jaren geleden ook al eens was geweest, het enige wat hij zich nog kon herinneren was een fietsenrek, hij vond dat heel vreemd.

Dit gebeurt vaker bij iets bijzonders zien dat afwijkt van het standaard model, met andere woorden je kijkt als het ware twee keer om het goed te kunnen zien, het valt je meer op omdat het anders is.

Dit was een bewust zien van deze mens, al het ander wat toen is gezien is niet echt gezien, anders was dat ook wel herkend.

Dit geeft goed weer dat het niet makkelijk is om te zien waar je naar kijkt.

Dit zien is alleen maar mogelijk als je meer bewust wordt van je zelf, in alle andere gevallen wordt het gewoon niet gezien wat er te zien valt.


'Dit zegt WikipediA over identificatie.

Identificatie is een term uit de psychologie, die voor het eerst werd gebruikt door Sigmund Freud. Identificatie staat voor het vergroten van gevoelens van eigenwaarde door vereenzelviging met een persoon of instelling van aanzien.

Voorbeelden: een bedeesde man die trots is op de overwinningen van zijn bokskampioen, alsof hij zelf een agressieve, onbevreesde overwinnaar was.

Een moeder die vroeger zangeres wilde zijn maar nooit de top bereikt heeft, haar dochter kan misschien wel de top bereiken en de moeder doet er alles voor dat het voor haar dochter zou lukken om die top te bereiken.


Een ernstigste vorm van identificatie is te herkennen bij een persoon die in kwestie geen tijd voor je heeft, dat hij of zij liever heeft dat je op sodemietert, hij of zij is zo onbewust van zichzelf, dat er maar een ding belangrijk is en dat is zijn doel.'


Toen ik dat begreep was er de hele middag aan een stuk door diverse inzichten in mij zelf en van mijzelf.

En ook van anderen in mijn omgeving van deze identificatie, die soms zeer ernstig vormen hadden aangenomen, dat zichtbaar wordt in egoïsme en veroordelingen, dan wordt een gesprek een wedstrijd.


Als hierin enige herkenning in is voor jouw, kan het zijn dat je je ongemakkelijk gaat voelen, dan kun je twee dingen doen, het af doen als onzin dan is het onmogelijkheid geworden om nog te veranderen.

Ten tweede neem het je zelf niet kwalijk, zie dat het er is, dan is de weg vrij om te kijken wat je mogelijkheden zijn om het te veranderen, als je dat tenminste wild.


Even deze zin herhalen.

Tijdens het uitleggen op een vraag van Jan, kwam er een herinnering in mij op van een gebeurtenis tijdens het bezig zijn met het oefenen in zelfherinnering, ( bewustzijn van je zelf ).


Ik denk dat ik ongeveer een jaar of 25 was.

Ik ging naar Lochem om wat op te halen wat ik nodig was, het is ongeveer 7 Km van mijn huis naar Lochem.

Ik reed in een Volkswagen kever, ergens onderweg werd ik in eens voor het eerste keer helemaal bewust van mij zelf, dit was een totale andere wereld waar ik in terecht kwam, het was zo ingrijpend dat ik niet verder durfde te rijden en de auto in een stukje oude lochemseweg reed, dit stukje weg is er nu nog steeds.

Ik was helemaal van mijn stuk, er gebeurde van alles tegelijkertijd in mijn hooft, dat kan ik niet meer terughalen, een ding weet ik nog wel dat ik een enorme angst in mijn voelde opkomen.

Deze angst was het gevolg van mij bewustwording dat ik altijd min of meer onbewust van mij zelf was geweest, dat ik alles onbewust had gedaan en onbewust had geleefd.


Ik kan dit niet duidelijk weergeven omdat het een gewaarwording was een  gewaarwording kan niet verwoord worden, althans niet in woorden die te begrijpen zijn.

Ik noem het maar een bewustwording, is ook nooit meer verdwenen, allen de sterkte varieert.

Ik denk na ongeveer 15 minuten wilde ik toch wel verder rijden naar Lochem, de auto op de markt gezet, niet uitgestapt om te doen waarvoor ik naar Lochem was gegaan


Terug naar huis gereden en meteen het bed ingedoken, het werd mij even teveel, dit was zo anders zo indrukwekkend compleet nieuw, ik begreep er dan ook helemaal niets van wat er gebeurde, het was niet te plaatsen, ik dacht met een beetje slaap is het wel opgelost.

Later begreep ik wel dat er geen herinnering in mij kan zijn om het te kunnen plaatsen, om mee te vergelijken bedoel ik.

Bij het wakker worden was het er nog steeds, en is ook nooit meer weggegaan, alleen de gradaties verschillen.


Dit was ik nog vergeten, er is dan ook nooit meer een fototoestel in mijn fietstas te vinden, alleen het bij me hebben verandert het kijken al, ik kijk dan toch met andere ogen, of ik toch nog iets zie wat de moeite waard is om een plaatje van te schieten, het fietsen krijgt dan weer een doel.


Lieve mensen, verklaar mij maar voor gek, maar neem toch de moeite om deze oefening te doen, die ik hier onder nog een keer zal plaatsen.



#twede-uileg-Jan

U moet wel uw eigen naam gebruiken op de plek waar Jan en J.P. staat.


Neem een horloge of een klok met een secondewijzer en kijk naar de secondewijzer terwijl u tegelijkertijd probeert bewust te zijn van jezelf en je te concentreren op de gedachte 'ik ben Jan voor Jan, en ik ben J.P. voor de beller', 'ik ben hier, nu'. Probeer aan niets anders, te denken, volg eenvoudig de beweging van de wij­zer terwijl u zich bewust bent van uzelf, uw naam, uw bestaan en de plaats waar u bent. Sluit u af voor alle andere gedachten.

Als u volhoudt zult u in staat zijn dit twee minuten te doen. Dat is de limiet van uw bewustzijn. En als u pro­beert dit experiment even later te herhalen, zult u merken dat het moeilijker is dan de eerste keer. Deze proef laat ons zien dat iemand zich in zijn natuurlij­ke staat met grote inspanning hoogstens twee minuten van één onderwerp (zichzelf) bewust kan zijn.

De belangrijkste conclusie die iemand uit dit experiment, als het op de juiste wijze wordt uitgevoerd, kan trekken, is dat een mens zich niet van zichzelf bewust is. De illusie dat iemand zich van zichzelf bewust is, wordt veroorzaakt door herinnering en denkprocessen.

Jan en beller, oefen dit enkele malen per dag, dan begin je te begrijp dat je het altijd op alles en iedereen kunt toepassen om het sterker te maken.

Waak er voor dat je niet verdwaald in een gedachte, gebeurt dat toch ga dan terug naar de secondewijzer en jezelf.

Het afdwalen gebeurt regelmatig, het opmerken van het afdwalen, maakt het bewustzijn van zichzelf sterker.


Het is geen eenvoudige zaak, dat het besef van niet bewust te zijn van je zelf, tot je doordringt.

Het denken komt onmiddellijk in actie, omdat het dit niet wil weten, het lijkt wel of het denken zelfs dit niet wil ervaren.

Zijn nieuwsgierigheid word onderdrukt, het kan ook zijn dat het denken het ervaart als een bedreiging voor zichzelf, en dat is het ook.

Door de herkenning dat hij niet bewust is van zichzelf, wat ook niet kan voelt hij zich op de tweede plaats gezet.

En dat is ook de bedoeling van deze oefening, hierdoor word er iets anders geboren die zeggenschap krijgt over het denken, dat wil en kan het denken niet aanvaarden.

Hierom is het ook niet makkelijk om deze oefening tot een goed einde te brengen, een goed einde is je er bewust van te worden dat je iets niet hebt waarvan je dacht het wel te hebben.

‘Bewust te zijn van jezelf.’


Wordt vervolgd.