Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button

                                                               * Het mensje en zijn geboorte van zijn ikje.*

In den beginne was er niets. Het was nacht. Er was overleven, er is liefde. Geluid was al herkenbaar. Aanraking was voelen.
Het licht werd geboren. Er kwamen vormen. De vormen werden beelden. De beelden kregen geluid en gevoel.
De beeldden werden twee, aangenaam en onaangenaam.
Het beeld aangenaam was overleven. Het beeld wordt drie, het beeld wordt vier. Er komen tig beelden.
Een nieuw beeld wordt ik, langzaam wordt dit ik beeld gevuld met alle andere beelden.
Dat ik beeld, laat aangenaam toe en weert onaangenaam, bergt onaangenaam op in een ander beeld.
Het beeld aangenaam moet groter blijven dan het beeld onaangenaam.
Het beeld aangenaam begint zijn strijd om sterker te zijn.
Het brein brengt beeld onaangenaam ver weg, hij probeert daar het licht te doven.
Dit kost energie wat liefde en leven is.
Beeld aangenaam (overleven) wil groeien, denkt in zichzelf met zichzelf dat groei liefde is, kijkt rond in zichzelf, en denkt.

Het brein is afhankelijk van zichzelf, hij is alleen met zijn eigen inhoudt, hij is deze inhoudt, dit is conditionering.
Dat wat binnenkomt door de zintuigen wordt hijzelf door herkenning, het brein vervormd het door herkenning.
Iets nieuws zien of ontdekken is onmogelijk, omdat het brein alleen kan zien wat hij zelf is.
Het nieuwe krijgt een vorm, een naam die afkomstig zijn uit zijn eigen beelden database, daarna is er herkenning, het nieuw is niet meer.
Dat is ook de reden dat het brein zich graag wentelt in herinneringen, er is niets anders, hij herhaald voortdurend wat hij is.
Dat wat het brein is geworden, is wat het brein ziet, hoort en voelt, de intelligentie van het brein wat aandacht is, maakt het mogelijk, om het beeld niet helemaal aan zichzelf te laten voldoen, daar is een vraagteken voor nodig.
Dit vraagteken heeft vaak zijn kracht verloren, in de zogenaamde opvoeding, het brein is geworden wat zijn opvoeders zijn.
Het moeten voldoen aan hun geconditioneerde wensen, ontneemt het brein zijn vraagteken, en zijn vermogen tot aanpassing van zichzelf.

Conditionering is dwangmatig handelen, is geïdentificeerd zijn met de handeling of met iets uit de omgeving, de geconditioneerde weet dit zelf niet, dit is hetzelfde als verslaving.
Om hierachter te komen of iets dwangmatig is, hoef je het alleen maar niet ten uitvoer te brengen, dan wordt de mate van de dwang voelbaar.
Mits je geen excuus gebruikt, wat bijna altijd gebeurt, omdat in deze dwang, je onvermogen tot doen voelbaar wordt, iets in je probeert door middel van een excuus te verhinderen dat de pijn van zijn zwakte (onvermogen) voelbaar wordt.

Ik heb dit wel eens geprobeerd duidelijk te maken, dat zij bijvoorbeeld met de bloemen water geven in huis maar eens de volgorde, moesten omdraaien, bij een later na vragen hoe het was gegaan, hadden zij het niet geprobeerd, het antwoord was een duidend, dat het goed ging zoals de volgorde was.
Het was niet begrepen wat de ontdekking had kunnen zijn, of de confrontatie was te groot.

Het nu, waar de denker gestopt is met zijn lawaai.
Ik reageer omdat ik denk dat ik ook nog iets voorstel, dat ik weet hoe het denken werkt, ik ben dit nodig anders val ik misschien om, dat omvallen wil ik ook maar durf het niet, toch weer mijn pa en ma die de teugels in handen hebben, ik trek de kar en zij sturen.

De ondertoon van winst voor mij zat er ook weer in, het is net of het niet anders kan, elke reactie lijkt uit te zijn op een Herman ego winst.
Vijftien minuten na het laatste schrijven verdwijnt de emotie langzaam, een rode draad wordt zichtbaar, de energie van deze rode draad, heeft er voor gezorgd dat ik twee maal Nederlands kampioen werd en een vierde plaats op de wereld ranglijst behaalde.
Bedankt pa en ma en leraren voor jullie onwetend doen om mij onder het maaiveld te duwen, die de kracht in zich droeg om boven het maaiveld uit te komen. (er is absoluut geen rancune naar deze mensen, zij waren ook een product van hun opvoeding).
Dit besef is voor mij een deur die op een kier staat.

Herman.