Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button

                                                                   * Jaren geleden fietste ik naar mijn werk.*

Jaren geleden fietste ik naar mijn werk ongeveer dertig kilometers heen en terug.
Er was een stuk weg van ongeveer vier kilometer lang, kaars recht waar aan verdeeld 4 huizen stonden.
Twee maal daags oer lang en oer zaai zul je zeggen.
Als je bewust bent van jezelf, en je kunt zien, wat en hoe je denkt, dan weet je hoe het komt dat deze vier kilometers lang en zaai zijn geworden.
Het denken doet dit, door in zichzelf met zichzelf te denken nu ben ik bij het eerst huis nog drie te gaan puf puf, dit is het tweede huis nu nog twee puf puffen.
Als je bewust bent van jezelf dan laat je dat puf puf niet gebeuren, je fietst je ding en het zal elke keer een andere vier kilometer zijn, elke keer weer nieuw.
Als je dit gelezen hebt en denkt dat moet ik ook eens proberen, het niet puf puf denken, dan heb je het niet begrepen, dan zal dat bezig zijn met het niet puf puf denken verhinderen bewust te worden waarom deze puf puf er is, het zien wat er gebeurt in het denken, is het zien van de oorzaak waarom de puf puf er is.


Fietsen doe ik nog steeds elke dag tussen de 20 en 60 kilometer, altijd in de omgeving van Blokzijl.
Gemiddeld een of twee keer per week dezelfde weg, in vier jaar 60.000 km gefietst.
Wordt nog al eens gevraagd niet zaai elke keer dezelfde weg, alleen die niet bewustzijn van zichzelf vragen dit.

Diezelfde puf puf is de maker van al ons niet gelukkig zijn.

De kracht van het denken helpt hier niet bij, dan wordt de puf puf alleen nog maar sterker.

Wat de puf puf in sterkte doet slinken is de volle aandacht geven, als de puf puf  bezig is, en niet versterken door een oordeel over puf puf, niets doen alleen maar de puf puf zien, dan lost puf puf  langzaam op, dan kun je zien zonder jij, wat nog nooit is gezien, en nooit meer gezien wordt.
                                                                                        
                                                                            Dat is dat ene zonder tweede.

                                                                                  * Wat is denken.*


Denken is het verwoorden van een onbewuste herinnering, het onbewuste hierin kun je niet waarnemen, het denken is er spontaan.

Dat wat er gedacht wordt is een onbewuste herinnering daar kun je je niet bewust van zijn.

Op het moment dat er een gedachte in het denken verschijnt, deze gedachte is een herinnering, deze herinnering is pas te weten in het denken.

Zolang je niet bewust bent van jezelf kun je dit alleen maar weten.

Op het moment dat je bewust wordt van jezelf door middel van de oefening, dan is het mogelijk door jou afvragen, kan ik ook zien wat er gedacht wordt in het denken.

Als je dit afvraagt en probeert dan zul je door veel oefenen merken dat je toeschouwer van deze gedachte kunt zijn.

Wat is er gebeurd, door middel van die oefening heb je iets geleerd en dat leren schept een bepaalde afstand tussen jou en de gedachte, jij bent dan een toeschouwer geworden van je eigen denken.

In dat los ervan staan geeft jou de mogelijkheid om niet in te grijpen, dat niet ingrijpen veranderd de gedachte, in de zin van dat jij beseft wat de inhoud van die gedachte is.

Als jij, en het denken op hetzelfde moment aanwezig zijn, dan zul je ook beseffen dat je geen enkele zeggenschap hebt over wat je denkt, het denken is er gewoon, en dat wat jij denkt kun jij niet bepalen.

Als je probeert in te grijpen verdwijn je in die gedachte en ben je geïdentificeerd met datgene waar je over gaat ná denken, en is er geen toekijken meer.

In dat toekijken is er wel besef van wat je denkt, als je probeert het te veranderen bij je wederom geïdentificeerd met het onderwerp zelf, dan ben je overgeleverd aan het onderwerp waar je over denkt.

De bemoeienis met dat wat je denkt wordt wederom opgeslagen in je herinnering, en kan nooit een bijdrage leveren aan wat je bedoelde.

Dit moet je vaststellen bij jezelf, dat laat zien dat jij niet denkt wat er gedacht wordt, je bent het wel dat is buiten kijf.

Je mag in deze toestand nooit een oordeel hebben over dat wat je denkt alleen het zien is voldoende, jouw zijns-niveau bepaalt de waarde daarvan.

Het gevoel in het zijns-niveau werk in op de gedachte, het besef in jouw zijns-niveau doet dit.

Ga je je er toch mee bemoeien, dan wordt die bemoeienis wederom een gedachte.


Nog een persoonlijke noot.


Ik hoop dat u begrijpt, dat dit schrijven een gevolg is van het verwoorden wat er tijdens het schrijven in mij gebeurt, ik bedoel dat dit een verwoording is van het toekijken op het denken en er af te kunnen blijven.

Deze verwoording zult u nergens vinden, in een boek of op het internet.

Omdat wat u zult lezen niet de eigen ervaring is van de schrijver, het is een weten wat er wordt geschreven, en dat is nooit het ding zelf, het is nooit een beschrijving van het kunnen toekijken en het verwoorden van wat er in dat toekijken beseft wordt.

Blokzijl de 17e December 2013.

Toch bezig te zijn in dat toekijken wat het denken denkt, kwam ik tot de ontdekking dat er niet mis te verstane vaststelling door mij plaatsvond.

De woorden die nu volgen zijn niet mis te verstaan, deze conclusie maakt alles recht wat schijnbaar krom is in de samenleving.

Ik heb al meerdere malen aangegeven dat het denken met zichzelf denkt, dat er in het brein geen andere mogelijkheden bestaan voor het denken.

Ik had dit al meermalen vastgesteld dat dit zo was, toch waren er nog steeds enkele vraagtekens in, nu begreep ik plotseling waarom ik en vele mensen met mij, nog steeds min of meer de illusie hebben dat zij zichzelf kunnen veranderen.

Ik had al wel ontdekt dat de enige verandering in mijzelf kan plaatsvinden, alleen maar het gevolg is van het kunnen zien wat ik denk, en het vermogen te hebben om er niet aan te gaan sleutelen, of proberen te veranderen.

Dit had ik bij mij zelf vastgesteld dat er alleen maar een verandering kan plaats vinden, alleen maar door het toekijken van wat ik denk, en er niets mee te doen, het gevolg hiervan was dat dan de energie uit die gedachte verdwijnt.

Het gevolg hiervan is dat de denker in die gedachte, niet meer de mogelijkheid heeft om datgene wat gedacht wordt tot uitvoer te brengen, er houdt daardoor iets op te bestaan en dat is de verandering.

Een verandering in mij zelf vindt niet plaats door een gedachte proberen om te buigen, maar alleen maar door dat die gedachte ophoudt te bestaan, dit had ik al meermalen in mij zelf vastgesteld dat dit de enige manier was om jezelf te veranderen.

Door dit nog beter te begrijpen, begreep ik ook plotseling dat wat in het denken opkomt dat hij aan zichzelf verplicht is om dat ten uitvoer te brengen, mits dat er een kracht in ons aanwezig is die dit verhindert, ik denk dat velen in ons dit herkennen.

Dat de gedachte bepaald wat we doen, maar dat de tweede kracht in ons die aan een bepaalde norm gekoppeld is, dat dit samen bepaald of wij de gedachte ten uitvoer brengen.

Het niet ten uitvoer brengen is ook gekoppeld aan de zogenaamde normen en waarden en ons geweten.

De meesten van ons beseffen niet dat dit allesbepalend is en volledig automatisch in ons voltrekt, we hebben bijna allemaal de illusie dat wij zelf bepalen wat we wel of niet doen, en dit is de grootste misser die de mensheid begaat.

Deze veronderstelling zal ons te gronde richten, als wij dit gaan beseffen dat het zo werkt dan hebben wij meteen de sleutel in handen om te veranderen, omdat in dit besef uw eigen onmacht zichtbaar wordt, waarin ook tegelijkertijd de onmacht van alle anderen zichtbaar zullen zijn.

En deze onmacht laat ons gelijk zien dat al ons zeker weten, en al onze pogingen om de wereld te veranderen en te verbeteren niet op waarheid berust.

Dat datgene wat wij ten uitvoer brengen, altijd een gevolg is van de ongerijmdheden in ons brein en niets van doen heeft met de werkelijkheid, omdat deze ongerijmdheden altijd berusten op winst maken voor eigen parochie.

Dat wat we denken is nu eenmaal een gevolg van deze ongerijmdheden in ons, als deze ongerijmdheden niet in ons aanwezig waren dan was er alleen maar een denken die nodig is voor het dagelijks welzijn.

Zolang wij niet beseffen dat het voor deze ongerijmdheden onmogelijk is om de waarheid of de werkelijkheid te verkondigen en ten uitvoer te brengen, om de eenvoudige reden dat een ongerijmdheid, wat hij ook doet altijd een ongerijmdheid voortbrengt, iets anders kan hij niet al lijkt het soms de waarheid te zijn, maar dat is het niet dat is ten enenmale onmogelijk.

Als wij dit gaan beseffen, dan beseffen we ook gelijk dat door middel van het denken deze ongerijmdheden in ons niet opgelost kunnen worden, omdat datzelfde denken een gevolg is van deze ongerijmdheden.

Dit betekent dat wat wij ook gaan doen, of wat wij beslissen altijd gebaseerd is op deze ongerijmdheden.

Dit betekent dat er alleen maar een verandering kan plaatsvinden, als deze ongerijmdheden in ons ophouden te bestaan, het zien dat dit waar is en dat dit de enige mogelijkheid is, dit te beseffen zal de kracht verminderen in onze ongerijmdheden in ons zelf.



#denken-2

                                                                   * Ik heb net even een rondje gefietst.*



Tijdens dat fietsen bedacht ik me ineens dat ik helemaal vergeten was om het begin hierbij te voegen. Ik had ook geschreven wat er bij mezelf plaatsvindt, ik zal nog proberen te achterhalen hoe het in het begin was voordat ik deze kennis had. Het is voor mij erg moeilijk om na de beginpunten te gaan, ik kan mij daar nu natuurlijk niet meer van bewust zijn omdat het niet meer in mij bestaat. Ik bedoel toen ik nog niet bewust was van deze dingen en mezelf, omdat een toestand van identificatie je niet echt kunt herinneren. Doe maar even de test bij jezelf, probeert te achterhalen hoe jij denkt, en wat je denkt, dan weet je ongeveer wat ik bedoel. Dan weet je wat er niet bewust van zijn is, dan zie je de moeilijkheid daarin. Ik heb even in de buurt gevraagd aan een paar mensen of zijn we konden vertellen hoe het denken werkt, wat ze op dit moment waarnemen van wat ze denken, en hoe ze denken, ook nog even een telefoontje gepleegd. Ik kreeg niet echt een antwoord van deze mensen, wat ze wel zeiden was het gebeurd gewoon, ik weet niet hoe, het is een gewoon. Dus mensen ik moet het u eerste gedeelte schuldig blijven, wat ik graag had willen uitleggen. U zult het bij u jezelf moeten onderzoeken hoe het werkt, ik kan dat niet voor u doen, ik weet het gewoon niet. Ik weet het niet zeker, maar ik geloof dat ik min of meer altijd wel een beetje heb kunnen zien wat ik dacht, bij het ontwikkelen van race onderdelen, weet ik wel dat ik heel weinig dacht, er waren grote tussenpozen van niet denken. Daar komt nog wel iets bij, als ik denk denk ik in beelden, ik zie beelden deze beelden zijn als het ware plaatjes, als ik iets uitleg dan heb ik daar beelden bij, ik verwoordt het beeld wat ik heb, anders gezegd ik vertaal het beeld in woorden. Als ik met iemand in gesprek ben, en ik moet iets uitleggen wat ingewikkeld is, dan draai ik mijn hoofd af en kijk ik naar iets anders, omdat ik niet afgeleid wil worden, anders kan ik het niet goed verwoorden. De persoon in kwestie waarmee ik spreek kan ik dan niet meer aankijken, het is een vorm van concentratie, gefocust zijn op de beeld wat ik moet uitleggen. Dit is soms hinderlijk voor degenen die luistert, vaak gebeurt dan ook dat ze gaan kijken waar ik naar kijk. Ik heb er wel eens iets over gelezen, wat een beelden denker is, ik ben zoon beelden denker geloof ik. Als ik iets moeilijks uit moet leggen, dan gaat het meestal niet vloeiend, als het op het randje zit van mijn eigen begrijpen, dan wordt mijn uitleg vaak onderbroken door hele kleine pauzes in deze uitleg. Even terug naar wat ik wilde uitleggen. Ik had wel gezegd dat ik min of meer bewust was van mijn eigen denken. Toen ik met deze oefeningen begon met naar de secondewijzer kijken en mijzelf daarbij waar te nemen, toen ik dat steeds langer kom, kom ik ook steeds beter waarnemen wat ik dacht, ik was me er niet echt bewust van, maar ik kan me herinneren dat wat ik dacht steeds duidelijker  werd. Op een bepaald moment dacht ik ik moet toch ook kunnen zien wat ik denk, dit heeft me wel een half jaar gekost voordat ik dat kon. Gaandeweg ging het steeds beter, en langzaam begon ik te zien wat ik dacht de afstand tussen mijzelf en het denken werd groter. Ik werd steeds minder dat denken zelf, de identificatie met dat waar ik over nagedacht werd minder, is nooit helemaal verdwenen. Als er emotie in het denken is dan is het veel moeilijker om niet geïdentificeerd te raken, om er af te kunnen blijven zal ik maar zeggen. Het af kunnen blijven is de sleutel tot verandering, maar daar had u wel begrepen hoop ik. Er is wel weer een nieuwe vraag ontstaan door hiermee bezig te zijn, het lijkt me ook mogelijk om tijdens het spreken ook meer bewust te zijn van wat ik zeg, misschien is het wel mogelijk om voordat ik het uitspreekt te kunnen zien wat ik ga zeggen. Vast weer een mooie geweldige uitdaging en oefening voor mijzelf.

                                                         * Dat bedoelde ik dus met dat is niet het ding zelf.*



Vriend van Jan, in nog een persoonlijke noot, op de pagina denken.

Daar schrijf je, en dat is nooit het ding zelf, wat bedoel je daarmee.


Wat bedoel ik met dat is nooit het ding zelf.

Alles wat er gezegd of bedoeld wordt, is altijd het verwoorden van een herinnering.

Neem het voorbeeld van het kunnen zwemmen.

Als iemand je uitlegt wat zwemmen is, en hij kan zelf niet zwemmen, dan is dat ding wat kan zwemmen is er niet.

Als iemand je uitlegt wat zwemmen is, en hij kan zelf zwemmen, dan is dat ding wat kan zwemmen er wel.

Wat ik hiermee bedoel, als iemand iets verteld of uitlegt, en hij heeft het zelf niet ervaren, dan is dat ding niet aanwezig in zijn uitleg.

Als iemand iets verteld over wat hij op internet heeft opgezocht, dan zit alleen het woord in zijn herinnering, probeert hij dat te begrijpen wat er geschreven stond over dat onderwerp, het resultaat van dat begrijpen maakt dat ding waar ik over spreek.

Als de persoon in kwestie het wel weet maar zelf niet echt begrijpt dan is dat ding er niet.

Als je bewust bent van jezelf, dan merk je dat de uitleg niet leeft, het is kennis zonder begrijpen.

In dat laatste geval kun je er ook niet over discussiëren, het zijn immers alleen maar woorden.

Als je toch over dat onderwerp gaat discussiëren, dan hoor je al snel, ik weet er verder niets vanaf ik heb het alleen maar gelezen.

Veel mensen willen alleen maar kennis, ze begrijpen hun eigen kennis niet, en dat noem ik dode kennis.

Dus wat je hoort is kennis zonder het ding, de achtergrondinformatie is er niet.


Als je een roman leest, dan maakt je eigen ding de roman interessant.

Als dat ding in je zelf niet aanwezig is, dan krijgt die roman geen inhoud dan blijft het louter woorden, jouw eigen ding bepaalt de inhoud ervan.


Als je meer bewust van jezelf wordt dan ga je ook dat ding vaker en duidelijker ervaren als er iets verteld wordt.

Je mag het ook anders zeggen, dat ding is het ervaren in begrijpen van wat je word vertelt.

In dat ervaren, kun je je ook bewust worden van dat jij dat ervaart.

Dit is erg belangrijk omdat, dat wat je ervaart ben jij, jouw zogenaamde spiegel.

Zie je bijvoorbeeld een onaangenaam persoon in je spiegel, dan weet je dat jij ook zo bent, en nooit heb willen accepteren.

Dan kun je blijven kijken en voelen, dan kun je inzicht krijgen in jezelf en besef krijgen van dat onaangenaam het beeld van jezelf, zonder er over na te denken, alleen maar kijken en voelen, dan zal dat beeld langzaam verdwijnen.

Zie je naar een tijdje diezelfde persoon terug dan begin je hem misschien wel aardig te vinden, dat betekent dat je jezelf aardig vindt.


Dat bedoelde ik dus met dat is niet het ding zelf.



                                                                          * Het bezit en de laatlos *

Er was eens een bezitter en een laatlos.
De bezitter wilde bezitten wat anderen dachten te bezitten.
De bezitter vroeg, hoe kan ik krijgen wat anderen hebben.
Hierop antwoordde de laatlos, laat  het denken wensen en vast pakken wat je wenst te bezitten.
Blij met deze kennis ging de bezitter heen.
Hij kocht een landgoed om al zijn wensen en herinneringen op te slaan.
Al ras waren zijn bezittingen hoog opgestapeld, zodat het bezit geen liefde meer door de illusies zag.
Het bezit was de hele dag aan het sjouwen, om voor hem op dat moment zijn mooiste en liefste illusie, midden op het plein te zetten, zodat hij hem goed kon overzien.
Zelfs in zijn dromen hield hij de wacht.
Op een dag kwam de laatlos op bezoek en vroeg: zeg bezit ga je mee op reis om het nu te zoeken.
Het bezit antwoordde ik kan niet mee, mijn bezit laat ik niet alleen, het zou gestolen kunnen worden, maar als je het nu vind, breng het me mee, ik wil het graag bezitten.
De laatlos ging op reis en vermoedde in de verte het nu, doch zag hem niet.
Hij riep, nu, waar ben je, ik wil je zien.
Het NU antwoordde: roep niet om mij, ik ben in en buiten alles, De laatlos vroeg: nu waarom zie ik je niet?
Ik ben niet te zien was het antwoord, ik ben alleen te zijn.
Na dit vernomen te hebben, spoedde het laatlos zich naar het bezit.
Deze vroeg: en heb je het nu gezien en meegebracht?
De laatlos antwoordde: het NU is liefde en is in en buiten alles, zelfs jouw bezit is hiervan doordrongen.
Maar ik zie het nergens, zij het bezit.
Wat moet ik doen om deze liefde te bezitten en te zijn? De liefde antwoordde hier op: ik ben niet te bezitten, ik kan niet van iemand zijn.


                                                     Laat los wat je zelf denkt te zijn, en meent te bezitten.
                                                     Elke gedachte is tijd, is bezit, is het gekende, is het verleden.
                                                     Liefde is het nieuwe, het ongekende, datgene wat tijdloos is.
                                                     Liefde is dat wat elk moment sterft, en op nieuw geboren wordt.
                                                     Liefde is geen beweging, geen herinnering, maar dat wat stilte is.
                                                     Als je alles verwijdert wat geen liefde is, dat wat overblijft is liefde.
                                                    Geef de tijd  op, en het gekende, laat los, en je bent MIJ.