Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button


02-07-2013                                                              * Een ontdekking.*

        

In 1964 was ik op Zandvoort aan het trainen, degene die al eens op Zandvoort gereden heeft, herkennen waarschijnlijk enkele fragmenten uit het verhaal wat ik hier schrijf.


Rondje na rondje gebeurde steeds hetzelfde, achter op het circuit is een hele snelle bocht naar rechts voor dat je het rechte stuk op komt, daar voor is ook een nog snellere bocht naar rechts, tussen deze twee bochten in zit een bocht waar de weg enigszins glooit, ik schat een verhoging van een meter of 5.


Als je op die verhoging rijd dan kun je niet door de lange laatste bocht kijken omdat aan de binnenkant het uitzicht wordt belemmert door de duinen, op ongeveer de helft van de laatste bocht zie je het laatste deel van de bocht, het begin van het rechte stuk.


Wat er elke keer gebeurde was dat ik een kwart gas terug nam op de verhoging voor de uiteindelijke bocht voor het rechte stuk.

Bij het uitkomen van de laatste bocht had ik steeds twee a drie meter over aan de linkerkant, mijn redenering was, dat ik hem makkelijk vol gas kon nemen, toch lukte het mij niet om het gas open te houden, keer op keer ging het gas terug, dit was de strijd in mijzelf.


Deze steeds maar weer herhalende gebeurtenis maakte mij duidelijk dat ik nauwelijks enige invloed had op de situatie, ik was niet bij machte om dat te veranderen bij mij zelf, dit bracht een enorme schok bij mij teweeg.


Na de eerste training was ik dan ook niet meer aanspreekbaar, door het besef dat ik mijn beslissing niet ten volle tot uitvoering kon brengen, van het gas openhouden terwijl mijn redenering was dat het makkelijk kon.


Na een tijdje besefte ik in eens dat bij de ontwikkeling of vervaardiging van nieuwe onderdelen, ik mij niet echt afvroeg hoe het er uit moest zien of hoe het te vervaardigen, het gebeurde gewoon, natuurlijk dacht ik er over na, hoe het moest worden en waar het aan moest voldoen, de ins en outs zal ik maar zeggen.


Hel leek net of ik mij er niet mee bemoeide, het was een gebeuren zonder Herman, het gebeurde als het ware gewoon, nauw ja gewoon zo gewoon was het uiteindelijk ook weer niet.


Daar in Zandvoort  tussen de twee trainingen in kwam het besef dat Herman dit alles niet liet gebeuren maar dat het brein (de grijze massa bepaalde wat zich afspeelde en het heft in handen had) dat ik Herman, dit opeiste dat ik dat allemaal deed en kon, terwijl dat in de basis helemaal niet het geval leek te zijn.


Dit was wederom een schok voor het Herman ego, wat ik tegelijkertijd begreep was dat ik het aan het brein moest overlaten en mij er niet mee moest bemoeien, het leek wel dat het brein het bepaalde hoe ik reed.


Mijn bemoeienis beperkte het brein in zijn tot uitdrukking brengen van zijn vermogen tot doen, was mijn conclusie.


Dit wetende en het vermogen te hebben om mij er niet mee te bemoeien was voor mij duidelijk.

De tweede training kwam, eens kijken wat er gaat gebeuren, ik moet toegeven het was niet makkelijk om er van af te blijven, toch lukte dat met horten en stoten, (het willen afblijven is ook al een bemoeienis).


Het constateren dat het zo werkt, maakt dat het er niet mee bemoeien, zijn kracht verliest.


Na vijf ronden was het zover het gas bleef open staan, de ronde tijd werd drie seconden sneller, er was nog steeds een meter weg over bij het uitkomen van de bocht.


Dit inzicht heeft mijn leven ingrijpend verandert, niet mee bemoeien is een rode draad in mijn leven geworden met hier en daar onderbrekingen.


Dus lieve mensen als er een prijzen of een veroordeling in U is, dan ben ik het niet maar het is de schuld van het brein.

Dit betekent niet dat er geen verantwoordelijkheid meer is, jij bent en blijft altijd verantwoordelijk voor je daden, of jij echt schuldig bent aan je daden, dat is een ander verhaal.


Dit wetende is het wel eens geopperd door mij, dat ik het niet was die de prestatie leverde maar het brein de pionier was, dit werd mij niet in dank afgenomen, heb het daarna ook niet meer gezegd.


Nu weet ik waarom dit zo is, vermoedelijk werden de ego's van de toehoorders gekwetst, zij konden dit niet willen weten, je wordt er zo verrekte klein van, je wordt er zo klein van dat je veel aankunt en de dingen vaak tot een goed einde weet te brengen.


In het wel willen weten en accepteren dat ik ondergeschikt ben aan het brein, hierin schuilt een grote vrijheid, deze vrijheid laat je gaan die zijn weerga niet kent, je krijgt voor het eerst Red Boel vleugels en misschien enige zeggenschap over je zelf.


De sleutel is het verschil kennen tussen aandacht en concentratie.

Concentratie is uitsluiting, is geïdentificeerd zijn met dat waar je mee bezig bent, is een gevangene zijn van het geen je doet.

Aandacht is al het andere zonder concentratie, open staan voor dat wat het brein al weet en kent, is toegankelijk zijn voor het nieuwe, is een vraagteken, is willen leren, is ontdekken, is geen denken, is waarnemen van dat wat is.

Je kunt niet vragen wat waarnemen of wat aandacht is, je kunt het alleen maar zijn, door het niet te willen, door het niet te weten wat het is.


Aandacht kun je aanleren door te beseffen wat concentratie is, het is verbazing, het is te zien in een kind dat nog geen ik kent, mits jij aandacht kunt zijn, aandacht lijkt wel liefde te zijn, het is een afwezigheid van alle toeters en bellen.


Herman.

Terug