Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button

                                         * Je zelf proberen te veranderen of te ontwikkelen of wat meer zij.*

Ik begin bij het begin.
Een mensen kind word geboren met een schone lei, als een onbeschreven blad.
Dat wat aanwezig is, is instinct (overleven, zijn soort in stand houden en willen leren (wat aandacht is)).
Het mensje ontwikkeld zijn horen voelen en zien.
Het is bekend dat langzaam het brein beelden vormt, deze beelden worden steeds duidelijker, door het opnieuw kijken naar die zelfde beelden in de buitenwereld, dit gebeurt ook met het horen en voelen, dan zorgen deze beelden voor herkenning.

Deze omwikkeling is het kind, en wat het zal worden, dit blijft doorgaan tot de laatste dag.
In deze ontwikkeling vindt ook plaats dat de beelden een onderschrift krijgen, waar instaat welk woord of zin er bij hoort, en niet te vergeten het gevoel (positief of negatief).

Waarschijnlijk verloopt dit proces vlekkeloos tot het kind ik begint te zeggen.
Op het moment dat het ik geboren word of even daarvoor ondergaat het brein een grote verandering er komt een mogelijkheid bij en dat is denken, dit denken vormt het ik, het denken word ik.
Ik denk dus ik besta, deze uitspraak word hier gemaakt (geboren), hier begint het dat het brein zichzelf  begint te ervaren, voelt dat hij bestaat.
Deze ik kan zich alleen maar ik noemen door zich los te maken van het totaal, door zich af te scheiden van de rest van het brein, wat in de basis onmogelijk is, deze afscheiding is dan ook denkbeeldig.

In die zin dat het ik toch een onderdeel blijft van het brein zelf, hij is ook de rest van het brein.
Het ik maakt zich sterker door te denken dat hij het andere deel van het brein niet hijzelf is.
Het ik creëert deze afscheiding, hij moet van iets dat één is twee maken, anders kan er geen denken zijn.
Om te kunnen denken is er een ik en een niet ik nodig, een positief en een negatief gedeelte.
Voor de duidelijkheid, het brein is ondergebracht in één afgesloten ruimte.

Het ik ontstaat op het moment dat er een afscheiding plaats vindt, er word een denkbeeldige scheiding aangebracht in deze afgesloten ruimte.
Er zijn dan twee gedeelten die dan kunnen communiceren met elkaar, en dat noemen wij denken.
Op dat moment begint de strijd in zichzelf en met zichzelf.
Dan kan het ik gaan zeggen ik vind het zus of zo.
Als het ik iets vindt, waar of nietwaar mooi of niet mooi, in alle uitspraken die je kunt verdelen in ja en nee.
Dan vindt hij dat van zichzelf, dat is het gevecht die hij levert met zichzelf, een subjectief gevecht.

Ik weet niet goed hoe ik dit proces van denken begrijpelijk kan uit leggen.
Denken is iets ongrijpbaar's, wat er gebeurt is dit.
Het denken krijgt vorm door met zichzelf te denken.
De denker heeft zich los gemaakt van de rest van het brein.
Dat beteken dat het denken denkt met de beelden die in het brein zijn opgeslagen, die door het brein zelf in elkaar zijn gezet, wat het eerder gehoord gezien en gevoeld heeft enz.
Het denken denkt met zichzelf in zichzelf, iets anders is er niet om over te denken.
Dit is op zich al bizar genoeg als je er over nadenkt.
Dit kun je niet beseffen dat dit zo is, allen maar vermoeden door je eigen logica.

Even voor de duidelijkheid dit vindt plaats in het brein zelf, en niet buiten het brein, en dit alles is subjectief, het heeft niets te maken met waarheid of werkelijkheid.
Het ik ervaart het wel als zijn waarheid, daarom is het vraagteken nodig om te kunnen relativeren maar het is en blijf subjectief.

Dit is van groot belang om te begrijpen, dit begrijpen is wederom subjectief.
Hier word volledig aan voorbij gegaan in een zogenaamde geestelijke herstel processen.
Door dit onbegrip ontstaan de problemen in je zelf en je omgeving en mede in al onze relaties en die van de mensheid.

Anders gezegd er is een brein dat het vermogen heeft om te denken.
Het Herman ik kan alleen maar bestaan als hij denkt dat al het andere niet Herman is.
Het ik denkt dat hij los staat van het andere deel van het brein.
Maar al het andere waar hij over nadenkt wonen ook in het zelfde huis.
Deze Herman ik is het brein zelf, hij is dat, iets anders is er niet.
Het ik leeft in een illusie, hij is deze illusie, hij denkt dat hij een individu is en geschijden is van al het andere.
Het ik denkt zelfs dat hij degene is die denkt en dat hij bepaald waar hij over nadenkt.
Dat hij heer en meester is over het hele fenomeen wat onder denken en voelen word verstaan.

Als dit waar is kun je dit eenvoudig even testen door te proberen niet te denken.
Je kunt natuurlijk zeggen, oké dan denk ik even niet, en dan zul je merken dat je zelfs dat niet kunt.
En als het wel lukt is die poging ook nog steeds een gedachte.
Als je deze test gedaan hebt en ervaart dat het onmogelijk is om wat dan ook te doen, dan begrijp je beter wat ik probeer duidelijk te maken.
Jij kunt hier geen grip op krijgen, dat is onmogelijk, jij bent machteloos, je denkt dat je iets bent wat je niet kunt zijn.

Alleen werkelijke aandacht kan dit, en deze aandacht ontstaat door te oefenen in aandacht.
Sorry mensen deze aandacht is niet meer in ons, het was er wel maar is langzaam onder gesneeuwd door de vorming van het ik, als u weet wat werkelijke aandacht is, heeft u ook de mogelijkheid om te zien wat u denkt.
Het ontwikkelen van deze aandacht word beschreven in Mijn onder weg zijn.

Deze zin die nu komt is het ergste wat je ooit gehoord hebt, als je dit schrijven tenminste een klein beetje begrepen hebt.
Die zin luit, er is eerst denken of een gedachte, en dan verschijnt jij ten tonele, niet andersom, niet eerst jij en dan een gedachte waar jij over wild of gaat denken.
Als het anders was, eerst jij en dan denken, dan was jij de bepalende factor, maar helaas het denken speelt een spelletje met zichzelf, en jij speelt niet het spel.
Jij bent alleen maar toeschouwer die niets kan doen terwijl jij het gevoel hebt dat jij de speler bent.

Als het beseft er is dat jij alleen maar toeschouwer kunt worden door de oefening te doen, als jij je daar bewust van bent, dan heb je de sleutel in handen, en kun jij beseffen dat een verandering alleen maar werkt door niets te doen.
Denken iets te kunnen doen betekend versterking van het probleem zelf, voed het probleem maakt het groter, al lijkt het vaak niet zo te zijn.
Niets doen en proberen er bewust van te worden, inzicht in het probleem zelf, doet hem ophouden te bestaan.
Inzicht is geen er over na denken, inzicht ontstaat door aandacht te geven aan het probleem zelf zonder het te veroordelen of te rechtvaardigen.

Nog een keer met andere woorden, het ik is ondergeschikt aan al het andere, hij presenteert zich als een individu als een persoon met wel of geen zeggenschap over zichzelf en anderen, het ik denkt dat hij kan veranderen kan ontwikkelen, dit te denken kan zijn ondergang worden, zijn zelf vernietiging. Lees Pagina winst nog eens.

Er is alleen maar denken en dat denken denkt dat hij denkt, er is eerst denken en dan kom ik er achteraan hobbelen, dat is alles, wij eisen het denken op, en wat er gedacht of gelooft word is subjectief en daarom geen waarheid, het gebeurt allemaal in het brein zelf, binnen in het hooft van de denker het individu, het is mijn strijd, zelfs deze strijd bestaan niet echt en is wederom subjectief.
Dit neemt niet weg dat het voor uzelf realiteit is, deze realiteit speelt zich af in uw eigen brein en niet daarbuiten.
Deze realiteit doet zich voor als waarheid, en dit wordt bevestigd in de buitenwereld omdat dat wat in de buitenwereld plaatsvindt overeenkomt met uw eigen beperkte inzicht van de situatie, deze beperking bent u zelf, en dit doet zich voor als waarheid maar is het niet.

Dit is wat er zich afspeelt in mij, ik vind het geweldig, ik word mij er steeds meer van bewust dat ik subjectief besta, waarschijnlijk besta ik helemaal niet.
Misschien ben ik alleen maar een chemische reactie in het brein, stelt niet zo veel voor, maar toch wel uniek, lekker allemaal subjectief.
En hij noemt zich Herman en hij is die subjectieve Herman, ik voel dat deze subjectiviteit mij Red Boel vleugels geeft.