Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button

                                                                                      * Opvoeden.*

Wij noemen het zo. Er zijn twee aspecten in opvoeden: jij en opvoeden.
Het brein van een kind is bij de geboorte schoon en leeg.
Het enige wat het kan is leren.
Dat doet hij door middel van wat hem wordt aangeboden, hij voelt, kijkt en luistert.
Wat vaak wordt vergeten is, dat het brein het gevoel achter de woorden voelt en dat gevoel aan het woord vast plakt.
Voor het brein is dat de waarheid.
Niet dat het woord “waarheid” in het brein wordt gebezigd, het brein heeft geen keus, er is alleen, één leren aanwezig.

Het brein wordt wat zijn opvoeders zijn, iets anders is er niet om te leren voor het brein.
Dit is moeilijk waar te nemen voor de opvoeders, omdat de opvoeders zichzelf niet of nauwelijks kennen.

Herkenning is ook niet van belang, wat van belang is dat de opvoeders willen zien dat het kind weerspiegeld wat zij zelf zijn.
Zie je iets wat je liever niet ziet, dan kun je alleen maar jezelf onder de loep nemen en proberen te zien hoe dit bij jezelf zit, hiervan bewust proberen te worden en in jezelf oplossen.
Dan zal het kind dat waarnemen en ook deze verandering leren.
Dit is het enige wat werkelijk werkt, en dit heet naar mijn gevoel geen opvoeden.
Onder opvoeding versta ik dat je het kind regels oplegt die voor de opvoeder ook regels zijn.
Het gevoel dat in deze opvoed regels opgesloten ligt is vaak angst, omdat de opvoeder deze regels gebruikt om niet geconfronteerd te worden met zichzelf, dit heet onmacht.

Als je bijvoorbeeld zegt: ik vind dat het zo en zo moet, dan zit je er naast, dan heb je niet begrepen dat de supporters van Feyenoord en Ajax elkaar niet in de haren vliegen, maar dat hun opvoeders elkaar in de haren vliegen.

Het brein van het kind leert van regels iets wat in strijd is met wat hij zelf al is.
Dat heeft een enorme impact, dat wat het brein al heeft geleerd en geworden is, voor hem de waarheid is.
En daar komen dan regels bij die haaks staan op dat wat hij al is.
Dit is zeer verwarrend voor het kind, dan is al het denkbare mogelijk.
Omdat je nooit zult weten wat de uitkomst is, je weet niet welke middelen het brein gebruikt om deze tegenstrijdige regels zo te vervormen dat zij acceptabel worden voor hem.

Sorry mensen, ik moet nog iets kwijt.
Denk je eens in dat je Vader en je Moeder zo’n jaar of vijf met jouw Sinterklaas hebben gevierd met leuke cadeautjes.
Dit is zo fijn en indringend voor het kind, zij kijken er dagen lang naar uit en kunnen er haast niet van slapen.
Dan ineens komt het antwoord: Sinterklaas bestaat niet. Het kind gelooft het niet.
Bij mij duurde het niet meer geloven in Sinterklaas toch enkele jaren.

Waar je het meest van houdt en om geeft, wie je altijd zult verdedigen door dik en dun, de liefste mensen die er bestaan, mijn beschermers, mijn pa en ma hebben gelogen, waren niet eerlijk tegen mij, hebben mij diep in mijn ziel gekwetst.
Zulke kwetsingen zijn zo groot dat je het later niet meer zult en kunt herinneren.
Met mijn 70 jaar en vader van 6 prachtige jongens kan ik er nog steeds niet goed bij.
Deze kwetsing laat zich nog steeds niet duidelijk zien, hij zit nog steeds onder de vloermat, dat voel ik wel, de pijn is te groot lijkt wel.
Bij de laatste 4 jongens bestond Sinterklaas niet meer, wat de nodige stof deed opwaaien op hun school.

Lieve mensen, als je dit een beetje beseft dan heeft opvoeden voor je afgedaan.  
Dan blijf je alleen over met het mooiste kind van de wereld, dan word je dat kind, dan ben je dat kind.
Na het woord kind aan het papier toe vertrouwd te hebben, kwam toch weer de pijn met tranen nu nog 70 jaar later.
Straf komt altijd te laat en opvoeden ook, het maakt het alleen nog maar krommer dan het al is.

Veel liefs Herman.