Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button #Blokzijl-14-02-2015 #Reactie-Jan

De bijdrage in 2014 is op dit moment  25 €  Bedankt. - Klaas.


De bijdrage in 2013 is op dit moment  175 €  Bedankt. - Jan - Jaap - Gerrit en Vriendin -




Dit wil ik nog even kwijt. Ik verontschuldig mij voor de mogelijke taalfouten op deze Website, ik ben dyslectisch, maar gelukkig zijn er mensen die mij attent maken op schrijffouten. Heb een beetje geduld het komt goed.

Op deze plek wil ik Ton Kooyman.  hartelijk bedanken .

Gemaakte kosten om deze Website te exploiteren.
Hostnet BV. Website Provaider                                        
150/00
Dragon NaturallySpeaking 12
     99/00
Totaal
  249.00 €
Totaal
 -249.00 €

Een financiele tegemoetkoming is dan ook van harte welkom. ABN-AMRO 59.91.48.136 of IBAN  Nr. NL37ABNA0599148136 -

BIC ABNANL2A - Herman Meijer - Wilhelminastraat 28 - 8356 EK Blokzijl - Tel. 0527291902 - e-mail - info@hermanmeijer.nl

Deze Website onderhouden brengt sociale en financiële verplichtingen met zich mee, hierdoor word er regel matig een tank benzine leeg gereden, ik moet dit alles bekostigen van mijn A.O.W.



Blokzijl, 08-01-2015, Facebook correspondentie.


Hoi, je vroeg, Iemand moet proberen zichzelf te herinneren. Om dit te kunnen doen, moet men strijden tegen mechanische gedachten en tegen de verbeelding,

Jouw vraag was, maar hoe strijd ik daartegen.

Ten eerste bestaat er alleen maar een mechanisch denken en verbeelding, wij hebben de indruk dat dat niet zo is,

probeer maar even het denken te stoppen, dan weet je het.

Dit is het begin, dit is de eerste stap om dat te kunnen.

Ik weet niet of je het weet, maar een mens kan niet iets uitrekenen, ik bedoel daarmee dat de mens geen enkele mogelijkheden in zich meedraagt dat hij 5 × 5 uit kan rekenen, dat het 25 is hebben we geleerd, is een weten en niet door ons uitgerekend.

Het brein kent eenvoudigweg het vermenigvuldigen en optellen niet, hij weet hoeveel het is.

Ik zal proberen het optellen en het vermenigvuldigen uit te leggen hoe het brein aan deze kennis komt, en dat de herinnering de naam aangeeft dat hij iets kan uitrekenen.

Je moet er van uitgaan dat er in het begin niets van dit alles nog bekend was.

Ergens in het verre verleden is er iemand geweest die geopperd heeft als je één ding hebt, en nog net zo'n één ding had, dan gaan we dat twéé dingen noemen, dat is makkelijker omdat duidelijk te maken aan de andere hoeveel dingen ik van het zelfde heb, dit is een onderlinge afspraak geworden, dit is een zelfde afspraak als wij allemaal rechts rijden in Nederland.

Dit was een hele vooruitgang, dat men een onderscheid kon maken tussen één en twéé, deze woorden van één en twéé werden later gebruikt om iets aan te geven, wat ook weer een grote stap in de evolutie was van het mensbrein.

Dit was niet genoeg uiteindelijk moest men ook een woord bedenken als er één ding en nog één ding en nog één ding was daar heeft men toentertijd het woord drie voor gebruikt, en dan nog één op één ding toevoegen dan werd het vier, dit zijn allemaal onderlinge afspraken, om ermee te kunnen werken dat iedereen begreep als men het over vier had dat dat één, één, één, één, dat men er dan vier één dingen van had, dat dat hetzelfde was als het woord vier.

Deze namen voor deze aantallen is wederom een onderlinge afspraak om het zo te noemen.

Uiteindelijk kwam er ook iemand die zei als je nu tweemaal één ding hebt, en je voegt daar nog tweemaal één ding bij, dan heb je ook viermaal één ding, en dit noemde men toen vermenigvuldigen, enzovoort.

En dit noemt men dan iets kunnen uitrekenen, het woord uitrekenen kreeg de betekenis van iets kunnen uitrekenen, maar als je dit van heel dichtbij bekijkt, dan lijkt het meer op iets optellen, en dat is op zichzelf ook weer een woord die gebruikt wordt om iets aan te geven wat het brein geleerd heeft, maar eigenlijk helemaal niet kan, het brein kan alleen maar iets weten.

Het zijn alleen maar woorden die iets aangeven van een veronderstelling dat het brein iets kan uitrekenen, dit is in de kern onjuist, hij weet dat een en een twee is, en dat noem ik geen uit te rekenen maar een weten dat dit zo is.


Dat je weet hoeveel 5 × 5 is dat is een weten en geen uitrekenen er van.

Dit is ook zo bij 2 + 2 + 2, mijn vraag is nu kun je in jezelf waarnemen dat je dit niet kunt uitrekenen maar dat je dit weet dat het zo is.

Hier gaat het niet om het weten, maar om het beseffen dat dit zo is, en daar is alleen maar achter te komen als je dit kunt waarnemen, of er bewust van kunt zijn dat je dit weet en dat je dit niet hebt uitgerekend.

Onder dit waarnemen versta ik, dat je kunt waarnemen dat het brein zelf niet kan rekenen en zelfs niet kan optellen, dat dit onderlinge afspraken zijn dat dit zo is, het brein heeft eenvoudigweg niet het vermogen om iets te kunnen uitrekenen en dat heeft alles te maken dat het brein in de kern twee dimensionaal is, en om iets uit te kunnen rekenen ben je de derde dimensie nodig, en deze speelt zich altijd af in de veronderstelling dat dingen zo zijn, dit kan nooit een waarheid zijn.

De kern van ons brein is twee dimensionaal zoals ik al zei, en dat wat zich daarbuiten afspeelt noem het maar voor het gemak de derde dimensie is altijd gebaseerd op een veronderstelling van een onderlinge afspraak.

De man met de hamer zegt hierover, dat al onze veronderstellingen en waarheden geen waarheden kunnen zijn omdat deze zijn ontstaan in de derde dementie, misschien dat deze derde dimensie in het echt wel bestaat, maar dat zullen we nooit expliciet kunnen weten, omdat wij eenvoudigweg tweedimensionaal zijn, en dat wat daarbuiten valt is voor ons mensen een veronderstelde driedimensionaal gebeuren.

Omdat dit zo is, mijn excuus voor het volgende, is elke religie elke politieke partij, een veronderstelling dat het waar is, het is en blijft altijd je eigen waarheid, en die is altijd gebaseerd op een veronderstelling, zolang wij dat niet inzien kunnen onze onderlinge verhoudingen en genegenheid alleen maar uitdraaien op een ramp, en dat hebben we jammer genoeg weer mogen mee maken wat er in Parijs gebeurd is, dit kan alleen maar gebeuren vanuit veronderstellingen van een zogenaamde eenheid of waarheid, wat wederom een illusie is.

Ik doe alle moeite om het beginpunt te vinden, het beginpunt waar wij aan onszelf kunnen beginnen te werken, er moet ergens een punt zijn om te beginnen.

Het gaat er steeds weer om wanneer kun je iets wel en wanneer kun je iets niet meer, dat punt wil ik opnieuw gaan ontdekken, dit kan ik in mezelf niet meer ontdekken omdat ik verder ben als dat beginpunt, daar ben ik jou voor nodig.

Als je bijvoorbeeld ergens loopt en je komt een sloot tegen in een weiland, het punt is als je vlak voor die sloot staat, je kunt er natuurlijk overheen springen, maar dan mis je de sloot, dit is het punt waar kritiek begint vorm te krijgen, dit betekent gelijk dat onze kritiek die we leveren enkele details mist die in onze veronderstelde derde dimensie wel aanwezig zijn.

Als je bewust wilt worden van jezelf is het nodig om door die sloot te lopen naar de andere kant, en dan kom je tot de ontdekking dat je op vele dingen geen kritiek meer hebt, omdat je hebt ontdekt welke ingrediënten er in de driedimensionale wereld van de veronderstelling bij dat onderwerp horen, het hoe en waarom zal ik maar zeggen.

Als er toch nog enige kritiek over een bepaald iets in je zelf aanwezig is, betekent dit dat je niet volledig hebt ontdekt wat alle onderdelen zijn die bij dat bepaalde onderwerp horen, zelfs als het woord ik ben het er mee eens in je opkomt betekent dit wederom dat je het niet volledig begrepen hebt.

Als je dit kunt begrijpen wat ik hier gezegd heb, dan betekent het dat je door de sloot gelopen bent, zo niet dan moeten we samen uitvinden wanneer je over de sloot springt in plaats er van doorheen te lopen.

Dit bedoelde ik in de vorige gesprekken dat ik je naar een punt probeerde te duwen, wat je tot nog toe gedaan heb is steeds over die sloot springen, en dat mag wel maar dan beland je onmiddellijk in het denken, en dan wordt het weer een weten.

Daarom schreef ik  de laatste paar zinnen omdat ik gezien had in je schrijven dat je steeds voorbij dat punt springt.

Daarom vroeg je mij ook, hoe kan ik tegen die verbeelding strijden, deze vraag kun je alleen maar aan mij stellen als je over de sloot gesprongen bent, en niet voor de sloot bent gaan stilstaan om te kunnen zien wat de inhoud van die verbeelding is.

Dit heet jezelf ontdekken van iets waar je nog nooit bij stil heb gestaan, het niet wist of er niet bewust van was.

Als wij nadat wij gesprongen zijn aan onszelf proberen te werken, dan is en blijft het denkwerk en dat heeft niets te maken met bewustzijn of aandacht.



PS, het begint al met het feit dat iedereen zegt dat hij aandacht kent, en dan bedoelen zij concentratie.

Iedereen zegt dat hij weet wat beseffen of begrijpen is, dan bedoelen ze een weten.

Iedereen zegt dat ze zich er bewust van zijn, dan bedoelen ze wederom een weten.

Als je het verschil tussen aandacht en concentratie niet kent, kun je nooit spreken van beseffen, begrijpen of er bewust van zijn, maar ze zeggen allemaal dat ze weten wat er bedoeld wordt.

En dat heet de Babylonische spraakverwarring.

Als je deze dingen allemaal niet echt kent, zijn we een speelbal van wat er in ons denken opkomt, en wij hebben de illusie dat we zelf ons denken kunnen regelen, en daarmee is gelijk de illusie geboren dat we dingen naar onze hand kunnen zetten.

Als je aan iemand vraagt of hij bewust is dan zal hij dat altijd bevestigend beantwoorden, en hij heeft dan ook helemaal gelijk.

Als je vraagt ben je bewust, dan is hij dat ook voor een heel kort moment, alleen hij beseft niet dat dit enkele seconden duurt dat het aanwezig is, en dan verdwijnt het weer.

Als je dit moment kunt pakken en waarnemen, dat dat gebeurt, dan ben je daar in uniek, dan is de weg geopend om je verder daarin te ontwikkelen.


Doe je best, ik hoor het wel.


Blokzijl, 13-01-2015, Facebook correspondentie.


E-mail antwoord, Ik heb het nagelezen, maar ik begrijpt niet zo goed waarom dit zo belangrijk is?


Antwoord, Ik heb het nagelezen, maar ik begrijpt niet zo goed waarom dit zo belangrijk is?

Het is ook allemaal niet zo eenvoudig, ik zal het proberen wat duidelijker te maken in andere bewoordingen, ik zal het hier en op bewustzijnn.nl plaatsen, op bewustzijnn.nl leest het wat makkelijker denk ik, dan zet ik het onder het eerste antwoord, het zal wel even duren voordat ik dat geschreven heb, dit heeft ook te maken met wat er in Parijs gebeurd is, als er meer mensen zijn die hierover vragen hebben maak het dan even kenbaar dan neem ik dat ook gelijk mee, je mag het rustig anoniem doen, dit kan onderaan deze pagina, ik zal wachten tot morgen voordat ik aan het antwoord begin, Herman.



                                                                               Wort vervolgt.






Blokzijl, 03-01-2015, Facebook correspondentie.


Hallo wakker worden, er is werk aan de winkel, eigenlijk moet ik je bedanken dat je vragen hebt gesteld, hierdoor begin ik beter te begrijpen wat de mogelijkheden zijn.

Dat wat ik gezegd heb met het fietsen is waarschijnlijk te moeilijk omdat wat ik van je wil horen te kunnen opmerken, door hiermee bezig te zijn kreeg ik de indruk dat je op zijn minst eerst bewust moet zijn van jezelf.

Waar wij het gisteren over gehad hebben, met dat je je zelf eerst moet kunnen voelen dat je bestaat, en dat voelen moet geen denken zijn, dat je je jezelf voelt maar een gewaarwording gelijk aan het voelen ik heb honger of ergens pijn voelen.

Langzamerhand werd het me duidelijk, dat dit waarnemen wat betreft die fiets nog niemand gelukt is die ik daarover vertelde, misschien moet je het daarom voorlopig wel laten rusten.

Op dit moment is het belangrijker denk ik dat je inleiding twee aandachtig leest en probeer te begrijpen wat daar uitgelegd wordt, lees het en probeer het te begrijpen zonder er over na te denken, dat is al een kunst op zich.

Iets beseffen gebeurt zonder denkwerk, anders gezegd beseffen is je kennis begrijpen of beseffen  over een bepaald onderwerp, ook al weer moeilijk om het verschil te kunnen zien tussen denken en beseffen en of begrijpen.

Het zou maar zo kunnen zijn, als ik het woord beseffen gebruik, dat voor velen dat uitgelegd wordt als iets weten over een bepaald onderwerp, dat is heel iets anders dan dat bepaalde onderwerp te beseffen of te begrijpen.

In dit verband is begrijpen en beseffen gelijk aan elkaar, dit gebeurt buiten het denken om, het zou maar zo kunnen dat deze ook te moeilijk is, als je jezelf niet herinnert.

Omdat als je jezelf herinnert, wat een vorm van aandacht is.

Volgens mij, is dit niet waar te nemen voor iemand die zichzelf niet herinnert, wij hebben hier wel enigszins over gesproken maar ik weet niet zeker of wij allebei dat op dezelfde manier zien.

Aandacht, het beseffen of begrijpen, in de basis zijn deze dingen allemaal gelijk aan elkaar, alleen de onwetendheid van de mens maakt er verschillende dingen van, en daar kun je pas achter komen als je jezelf enigszins herinnert.

Het is steeds weer hetzelfde liedje, als je weet wat aandacht is weet je tegelijkertijd het verschil tussen aandacht en concentratie, omdat je in geconcentreerd zijn, zelf niet in aanwezig bent, dit kan alleen maar plaats vinden zonder jezelf te herinneren, wat wij identificatie noemen.

Aandacht kun je dan ook alleen maar kennen als je jezelf herinnert, hoe gek dit dan ook mag klinken.

Wat nu volgt moet je proberen te begrijpen, om dit werkelijk te kunnen begrijpen en te beseffen ben je weer die zelfherinnering nodig.

Ik kan dit alleen maar proberen duidelijk te maken door enkele voorbeelden, wat ik ervaar in het dagelijks leven, is dat er twee soorten mensen bestaan, deze klopt ook alweer niet omdat ik er eigenlijk maar één ken, en dat zijn zij die bijna altijd geïdentificeerd zijn met zichzelf. Toch wil ik proberen het verschil aan te geven met iemand die zichzelf herinnert.

De eerste soort mens, die kan niet fietsen, de tweede soort kan wel fietsen, en door te kunnen fietsen kan hij zelf min of meer bepalen waar hij naartoe fietst.

Het eerste type mens die denkt dat hij bewust is van zichzelf, denkt dat hij ergens naartoe kan fietsen, dat is een illusie, een denkgedachte, een veronderstelling die niet onderbouwd is.

Bij deze laatste regel gaan vele haren recht op staan, behalve bij diegenen die iets verder kijken dan hun neus lang is, dit type mens kent dat bewuste vraagteken.

Sorry voor de man met de hamer.

Nog een ander voorbeeld, als je de samenleving vergelijkt met een ladder dan staat de standaardmens onderaan de ladder, de mens de zichzelf herinnert staat op de tweede sport van die ladder.

Je zou dan kunnen zeggen dan klim ik de ladder op en ga ook op de tweede sport staan, maar jammer genoeg is de eerste sport van de ladder niet aanwezig.

Eigenlijk zeg ik hier om de tweede sport van de ladder te bereiken, of te kunnen fietsen, ben je een geweldige hoeveelheid energie nodig van een juiste kwaliteit om de tweede sport te kunnen bereiken om te leren fietsen.

Om deze laatste zinnen werkelijk te kunnen begrijpen, is die zogenaamde zelfherinnering nodig, ik denk dat je nu kunt begrijpen dat de eerste sport van de ladder deze zelfherinnering is.

Als je dit probeert te vertalen naar je eigen begrijpen mis je de boot, 99% van de mensen vertaald het naar hun eigen begrijpen, en dan komt wederom dat vraagteken niet.

Ik heb dit zorgvuldig geschreven en keer op keer gecontroleerd op taalfouten en op de grammatica, om voor jou duidelijk te maken, dat ik niet kan schrijven op de manier dat de mensen het wel kunnen begrijpen, als ik dat wel doe staat er niet meer waar het werkelijk over gaat.

Als ik het in begrijpelijke taal hier verwoord weet iedereen wat ik bedoel, maar dan komt het vraagteken niet boven water en daar gaat het nu precies om, en dan heb je weer het zelfde gesodemieter, velen kennen dat afvragende vraagteken niet.

Het is steeds weer dat bekende kringetje, en dat kringetje kan alleen maar doorbroken worden door iets te lezen wat je niet begrijpt, en het afvragende vraagteken heeft het vermogen om dat kringetje te doorbreken, anders zul je nooit de tweede sport van de ladder kunnen bereiken of leren fietsen.

Dit heeft me 3:00 uur gekost om het op deze manier aan je uit te leggen, als je deze laatste zin gelezen hebt lees het dan nog een keer en probeer regel voorregel te begrijpen, en vertaal het alsjeblieft niet naar je eigen begrijpen, want dan draai je dat afvragende vraagteken de nek om.

Het enige belangrijke in dit schrijven is die gedeeltes die je niet begrijpt die zijn essentieel.

Ik zal het ook toevoegen op bewustzijnn.nl op reacties dan kun je het daar ook nog eens lezen.


Herman



Blokzijl, 21-12-2014, een e-mail correspondentie.


Hallo,

Het eerste gedeelte van je e-mail, is van mijn kant misschien een te grote bemoeienis met wat je schreef, omdat ik een beetje begint te begrijpen hoe het proces werkt, ontstonden bij mij enkele vraagtekens met daarop antwoorden op hetgeen wat je schreef, laat dat dan ook maar rusten.


In het tweede gedeelte van je e-mail stel je aan het eind, wat in mij heeft dan een relatie met die ander?

Dit is niet makkelijk te beantwoorden, omdat dat gedeelte wat echt is in de relatie niet omgezet kan worden in woorden.

Dat gedeelte wat niet gezegd kan worden kan er ook alleen maar zijn bij een fysieke aanwezigheid van die ander.

Al het andere wat men wel uit kan leggen  dat iemand in relatie staat of wat een relatie is, is in principe allemaal bullshit, omdat dat gedeelte gemaakt is door het denken, door verlangens en genoegens die aan die ander ontleend zijn.

Dat is ook dat gedeelte wat pijn gaat doen als er een einde aan een relatie komt, en wat staat te huilen bij een begrafenis.

Dit huilen gebeurt alleen omdat de huilende persoon in de toekomst iets zal gaan missen, waar niet meer aan voldaan kan worden, het gemis huilt ook met dat gedeelte waar in het verleden de persoon in kwestie pijn heeft ondervonden.

Deze pijn is ontstaan in het verleden door de kwetsingen in een relatie met wie dan ook, met dat gedeelte wat niet in relatie stond van die ander ten opzichte van jezelf.

Dit huilen is van het allergrootste belang omdat in dit huilen er iets wordt opgelost, en zeker als je beseft dat het deze functie heeft.

Het echte gedeelte in een relatie kent geen pijn, en is niet afhankelijk van genoegen begeerte of verlangens, ik weet het niet zeker maar volgens mij vrijt het niet en kent het ook geen seks, het kent wel seks maar dan moet het zichzelf verlagen.

Het maakt dan ook geen verschil of het een man of vrouw is waarmee men in relatie staat.

Liefde, relatie en aandacht (is hetzelfde) blijven over als je alles weg gedaan hebt wat het niet is, dus dat waar je over na kunt denken is geen liefde, relatie of aandacht.

Met andere woorden als je de vraag stelt waarom en wat in mij heeft dan een relatie met die ander, is deze vraag niet te beantwoorden, omdat dat woorden zijn die zichtbaar worden, door een herinnering aan iets, en dat is verleden, en niet het in relatie staan zelf, het ding zelf.

Als wij het woord relatie gebruiken, doen we dat om iets aan te geven wat niet in woorden te vatten is, er kan dan ook nooit een herinnering zijn aan een relatie, het echte in de relatie kan niet worden opgeslagen als een gevoel of in woorden of iets dergelijks.



PS, ik probeerde uit te leggen wat er in mij gebeurt als ik naar dat glas kijk wat voor me op tafel stond.

Ik kan je dit ook niet duidelijk maken omdat hierin precies hetzelfde gebeurt, op het moment dat ik niet meer naar dat glas kijk is het er niet meer, kijk ik er opnieuw naar dan zie ik hem als het ware voor de eerste keer, en dat gebeurt ook als ik mijn rondjes fiets en ik kijk om me heen alles waar ik naar kijk zie ik steeds voor de eerste keer.

Als ik naar dat glas kijk, en ik ga dat glas benoemen als zijnde een glas, dan kom ik in de herinnering terecht van dat glas.

Dan zie ik de herinnering van een glas, dan zie ik het glas niet meer in zijn puurste vorm, de puurste vorm wort minder gezien door onze herkenning van dat glas.

Natuurlijk is in dat zien een bepaalde herkenning van eerder gezien te hebben, maar op het moment als ik kijk is die herinnering er niet, die blijft op de achtergrond aanwezig en heeft daarmee geen of nauwelijks invloed op waar ik naar kijk.


Groetjes Herman.


Bedankt voor je reactie en de openheid.

Ik geloof dat ik begrijp wat je bedoelt met die blinde vlek, ergens heb ik daar herkenning aan, bij mijn weten heeft dat ook te maken met in paniek raken, dacht ik.

Het in paniek raken heeft alles te maken met onzekerheid, maar dat daargelaten.

Ik wilde een antwoord van je omdat ik geconstateerd had dat er enkele dingen waren die niet helemaal correct waren, dacht ik.

Een van de problemen van de mens is, als hij bepaalde dingen in het denken weet, dat hij dat ziet als begrijpen, en dat is een misvatting, omdat dit begrijpen niet alle onderdelen ziet die werkelijk met het echt begrijpen samenhangen.

Werkelijk begrijpen is ter plekke beseffen, wat je begrijpt in samenhang tot het geheel, wat alleen maar met aandacht beseft kan worden in het moment wat men het nu noemt.

Het kan zijn dat de persoon in kwestie wel dat diepere begrijpen in zich meedraagt, maar op het moment van het zogenaamde begrijpen, zitten die laatstgenoemde details er niet in.

Wat ik in gesprekken met mensen vaak meemaak, dat ze menen als ze iets niet begrijpen, dat dat dan niet slim overkomt, en daarom zeggen ze gewoon dat ze het begrijpen, of ze zeggen het op un dusdanige manier om mij te overtuigen, en dat heb ik meteen door, dan stop ik ook met de uitleg, en daar kan ik gelukkig steeds beter mee overweg.

Meestal is dit een uitvloeisel van een minderwaardigheidsgevoel van het ik, die daardoor ook mede verhinderd om dieper in relaties te kunnen staan.

Dan komen de uitspraken in het denken, dit is onzin, of hij is gek.

Daarom zei ik je ook dat ik er later achter was gekomen, dat ?????? niet bewust is van zichzelf, ik bedoel hiermee dat ze zichzelf niet herinnert, ik geloof dat je weet wat er bedoeld wordt met zelfherinnering.

Kort samengevat als je jezelf herinnert betekent dat, op het moment als je ergens naar kijkt, dat je in datzelfde moment beseft dat jij diegene bent die dat ziet, er zijn er dan dus twee, dat waar je naar kijkt en dat wat gezien wordt, en dit vind tegelijkertijd plaats.

Ik vroeg aan je of je die klok ook hoor de tikken, dat bevestigt de je, hier had ik mijn twijfels over, natuurlijk hoorde je de klok tikken, maar niet op de manier zoals ik bedoelde, daarom ging ik er niet verder op in.

Als je begrepen had wat ik precies bedoelde, dan was ik in die waarneming aanwezig geweest, het geluid van de klok en jijzelf, dit alles was tegelijkertijd in jezelf aanwezig geweest.

Als ik dit vraag kunnen ze dit steeds bevestigen dat ze die klok horen tikken en ook zien waar ze naar kijken, alleen ze hebben niet door dat deze dingen waargenomen worden heel snel achter elkaar als het ware een jojo.

Hun waarneming geeft de indruk dat het tegelijkertijd plaatsvindt, er is een interval in deze waarneming en die kan opgelost worden door oefening in aandacht.

Als je jezelf herinnert vinden deze dingen tegelijkertijd plaats.

Al het andere is identificatie of conditionering zeg het maar, de robot automaat.


Sorry voor deze uitspraken, maar als wij ik zeggen, wie is dat dan die dat zegt, als je ik zegt dan moet er een gevoel van bestaan in je zijn die dat zegt, en niet alleen maar woorden in het denken.

Daarom is de uitspraak, ik denk dus ik besta, een veronderstelling dat hij bestont.



Als dat niet het geval is, dan is er alleen maar iets dat praat dat ziet dat luistert dat reageert, dan zijn die paar laatste zinnen van toepassing.

Ik kom hier nog op terug in het schrijven op een uitleg wat er gebeurt in ons mensen wat betreft de differentiatie.


Het enige wat je nog mooier kan maken, is te constateren in jezelf dat je iets niet kunt, en tegelijkertijd beseffen dat het schijnbaar toch mogelijk is met enige inzet van jou kant.

Groet Herman.


Hierop schreef je dat dit allemaal te snel ging dat je het stap voor stap moest doen.

Daar heb je helemaal gelijk in, zoals ik al eerder gezegd hebt het belangrijkste hierin is de waarheid in de onwaarheid te zien.

En dit gaat inderdaad stap voor stap op het moment dat je de waarheid in de onwaarheid heb gezien wordt er iets opgelost, dan komt de volgende stap inzicht.

Jammer genoeg kan ik deze stap voor stap niet beschrijven die is namelijk per persoon ook totaal verschillend.

En daar komt nog iets bij, op het moment dat je werkelijk een stap gezet heb, dan lost in deze stap zetten dat wat geweest is op, en kun je nooit meer echt weten of voelen wat die stap geweest is.

Er is iets in je opgelost en daar blijft geen herinnering van over.

Het enigste wat nodig is te beseffen dat er iets is wat je zelf in de weg stond om beter in relatie te kunnen staan, dit is het punt waar het omgaat.

Dit kun je niet forceren, alleen door inzicht en het alle aandacht te geven.

Het eerste wat gedaan moet worden, is te beseffen dat de aandacht totaal iets anders is dan concentratie, deze twee dingen worden in het standaard woordgebruik door elkaar gehaald.

Anders gezegd er zijn maar enkelen die echt weten wat aandacht is.

Ergens op deze pagina heb ik iets geschreven onder de noemer mijn dag kan niet meer stuk.

Wat ik hier beschreven heb en wat mij overkwam en wat ik zag in die andere was deze aandacht, er werd met aandacht naar mij gekeken, zij zag mij voor zover dat dat voor haar mogelijk was.

Dit kan je pas overkomen als je aandacht kent, en weet wat aandacht is.

Ik zal hier enkele kenmerken noemen van deze aandacht, wederom kan ik niet beschrijven wat die aandacht is, maar wat ik wel kan beschrijven wat het niet is.

Een mening hebben over die ander, waaronder aardig of niet aardig vinden, er kan geen begeerte of verlangen naar, in zijn.

Als je aandacht kent, dan zie je onmiddellijk wat er in die andere plaatsvindt, de ander hoeft zich daar niet bewust van te zijn, maar je leest het eenvoudigweg, en de ander beseft dat meestal niet dat je dat voelt en ziet.

Groetjes Herman.


Blokzijl 19-12-2014                                                 Mijn dag kan niet meer stuk.


Wat wil het geval, ik zag vanmiddag een vrouw die naar me keek, en deze vrouw zag mij ook, maar waarschijnlijk was zij zichzelf daar niet helemaal bewust van.

Ik heb haar daarop aangesproken en het geprobeerd uit te leggen wat ik bedoelde met het zien waar je naar kijkt, zij wist wat ik bedoelde.

Bij mijn weten zijn er twee soorten kijken of zien noem het zoals u wilt.

Het meest voorkomende zien, is zien op de manier dat er onmiddellijk een herkenning plaatsvindt, dan verdwijnt dat wat gezien wordt enigszins op de achtergrond, in deze herkenning krijgt de beoordeling over dat wat gezien wordt de overhand.

In deze herkenning zit opgesloten de beoordeling wel mooi of niet mooi, aardig vinden of niet enzovoort.


Dit proces kun je waarnemen in jezelf op het moment dat het plaatsvindt, dit is het zogenaamde weten uit eerdere ervaringen hoe jij denkt dat iemand is.

Een beetje meer bewust kijken is kijken naar iets en beseffen dat jij diegene bent die  kijkt, en ziet waar je naar kijkt, dit vind tegelijkertijd plaats, je bent er als het ware bewust van wat je ziet.


Wat vindt er nu in dat laatste kijken plaats.

Je ziet de persoon in kwestie zonder beoordeling, als er een gesprek plaatsvindt dan laat het denken dat wat wordt gezegd onberoerd, en vind er als het ware een beseffen plaats van dat wat er gezegd wordt, dit beseffen van iets gebeurt buiten het denken om.

Dat kennis en weten gelijk is aan begrijpen en beseffen, is een misvatting, er moet eerst een begrijpen of beseffen plaats vinden over diezelfde kennis of weten, dan pas kan deze kennis gebruikt worden in samenhang met iets anders.

Dit beseffen is geen beoordeling maar is een vorm van begrijpen die plaatsvindt met de onderdelen die eerder zijn beseft in een andere waarneming, begrijpen of beseffen, het samenvoegen van dat wat begrepen of beseft wordt vindt niet in het denken plaats, het brein zorgt ervoor dat het samengevoegd wordt zonder er over na te denken.

Je kunt wel een heleboel weten of kennis hebben over vele dingen, maar als in dit weten en kennis geen begrijpen of beseffen heeft plaatsgevonden, dan is ze onsamenhangend, en wordt onmiddellijk waargenomen door diegene die wel zijn kennis tot inzicht heeft gemaakt.




Blokzijl 26-10-2014                                                              Een afvragen.


Ik had gistermorgen een fijn gesprek ergens in Blokzijl, de veronderstelling was, is er nog iets nadat ons lampje is uitgegaan.

Deze discussie liet me dan ook niet helemaal los, en wil er hier wat mijn mijzelf betreft toch wat dieper op ingaan.

De vraag die min of meer door ons zelf niet beantwoord kon worden, er bleven enkele vragen hangen.

Mijn eigen persoonlijke idee over dit onderwerp is, wel een beetje technisch en voor mij doorspekt met logica.

Wat hier dan ook bij mij onmiddellijk naar boven komt is dat dit alles te maken heeft met het woordje NU of eenheid, voor velen is de definitie van deze woorden een veronderstelling, en daar kom je niet verder mee dan begint het denken zich ermee te bemoeien en zie je door de bomen het bos niet meer, dan worden de veronderstellingen steeds groter en dat heeft absoluut niets met het woordje Nu en eenheid te maken.

Het Nu kan er dan ook alleen maar zijn als er geen verleden meer is, met andere woorden als het denken en de herinnering afwezig zijn, dit betekent gelijk dat ik als persoon met al mijn persoonlijke toeters en bellen niet meer aanwezig ben in dat NU.

Ik heb dat NU een paar keer in zeldzame ogenblikken een heel klein beetje mogen aanraken, dit waren momenten van het zogenaamde één zijn met alles om je heen, wat ook wel aandacht of bewustzijn wordt genoemd.

Het mooie van dit is, als je dat per ongeluk een beetje aan mag raken, dan ben ik totaal verdwenen als persoon als Herman zal ik maar zeggen.

Zo'n moment kun je dan ook niet op dat zelfde moment ervaren, een ervaring is altijd het verleden, als ik dan na enkele ogenblikken om welke reden dan ook er uit raak, dan blijft er iets over dat alleen maar weet dat het er was of heeft plaatsgevonden.

Achteraf was het mij zeer duidelijk dat in deze momenten van eenheid er geen persoonlijkheid en ook absoluut geen Herman in aanwezig is, er is dan ook geen herkenning van wat er gezien wordt, ik bedoel er zijn geen namen die wij normaal gesproken aan de dingen om ons heen geven.

Daar komt waarschijnlijk ook de naam vandaan, het naamloze, het tijdloze, of waar geen woorden voor zijn.

Voor mij is dit heel duidelijk, maar na dat gesprek van gisteren, vroeg ik me toch later af wat gebeurt er dan als het lampje uitgaat, als wij dan opgenomen worden in het geheel in de zogenaamde eenheid, logischerwijs is mijn antwoord hierop als wij terugkeren naar die eenheid en daarin opgenomen worden, kan het niet zo zijn dat wij als persoon daar kunnen vertoeven.

De definitie van eenheid is, dat het één is, in deze eenheid kunnen er nooit twee zijn, die verschillend aan elkaar zijn dan is het immers geen eenheid meer.

Daarom is het ook onmogelijk om over deze eenheid na te denken, als je hierover na gaat denken zijn er tenminste twee  nodig, ik en dat wat er gedacht wordt, de denker en de gedachte, en dat kan nooit een eenheid zijn.

Het denken is er alleen maar als er nagedacht wordt over twee of meer herinneringen.

Deze overdenkingen en mijn eigen beleving hierin is voor mij heel duidelijk, zelfs zo duidelijk dat er geen enkel moment van angst in mij is wanneer het lampje plotseling zal uitgaan, en dit heeft mede te maken dat voor een heel groot gedeelte mijn verlangens in de toekomst er niet meer zijn.

Als er toch een verlangen de kop opsteekt, dan is dit verlangen nooit ver weg, ik bedoel dan is het een verlangen die alleen vandaag kan plaatsvinden.


Facebook, vraag: Dit heeft niets met religie te maken toch? of zie ik dat verkeerd, Herman.



Antwoordt: Dat heb je goed gezien Herman, dit heeft absoluut niets met religie te maken.
Alhoewel ik moet toe geven als iemand religieus is, zal er een grote mate van herkenning zijn in dit schrijven.
Jammer genoeg zijn onze herkenningen en veronderstellingen gebaseerd op suggestie, als wij in iets geloven en het heeft vaste voet in ons gekregen, dan zijn onze meningen en ideeën een beetje ingekleurd door dat waar wij in geloven.
Ergens in geloven of dat nu een religie is of een politieke partij is allemaal ergens in geloven.
En dit ergens in geloven is altijd een veronderstelling, daarom zal een oorlog voeren voor vrijheid nooit geen echte vrijheid opleveren, en een mening over iets hebben is precies hetzelfde.


  

 Blokzijl 23-10-2014                                                          Wat is differentiatie


Differentiatie is de verandering die iets ondergaat vanaf zijn oorspronkelijke betekenis.

Alles om ons heen en ook wijzelf zijn hieraan onderhevig alles verandert voortdurend.

Op het gebied van techniek vindt voortdurend transformeren of differentiatie plaats, dit komt de techniek ten goede het volgende product dat hier door voor het eerst het daglicht ziet is vaak beter dan zijn voorganger.

Het product is dan niet meer oorspronkelijk, het heeft een verandering ondergaan door deze differentiatie, het gevolg hiervan is dat er steeds meer nieuwe producten verschijnen.

Zie dit als een boom, de stam van de boom is het oorspronkelijke product, de takken zijn de differentiatie, hoe vaker dit plaats vind, hoe meer takken er aan deze boom verschijnen.

Dit is de vooruitgang in deze snelle maatschappij, deze is voortdurend onderhevig aan deze differentiatie, hierdoor past hij zichzelf aan met dat wat nodig is.


Het is als het ware vraag en aanbod, daar wordt door de differentiatie aan voldaan.

Dit wordt ook toegepast op onze wetgeving, deze differentiatie vindt veelal plaats op het moment dat er mazen in diezelfde wet worden ontdekt, dat betekent dat er een nieuwe wet gemaakt wordt die ogenschijnlijk de mazen van de vorige wet dicht.

In eerste instantie kon deze wel het hoofd bieden aan het probleem, maar later blijkt dat het niet voldoende is en ontstaat er een nieuwe wet of de oude wet wordt aangepast.

Dit is ook de reden waarom er elk jaar nieuwe wetten geboren worden of er een ingrijpende verandering plaatsvindt.

De basis, de stam van de boom is de kern van ons bestaan, op het moment dat er een tak aan de stam verschijnt, de oorzaak dat die tak gaat groeien komt meestal voort uit persoonlijk belang door winst willen maken voor eigen parochie, voor een driedubbele boterham met beleg.

Als deze persoonlijke winst uit de hand loopt door meer takken aan diezelfde boom dan wordt er een wet gemaakt om te verhinderen dat deze takken dikker en sterker worden, dit lijkt in eerste instantie te werken.

Uiteindelijk werkt deze wet niet omdat men de oorzaak niet heeft opgelost, men heeft als het ware de deur dicht gedaan, zoo dat de tak niet verder kan groeien, maar deze tak vindt altijd een heel klein deurtje in die grote deur.

Dat kleine deurtje wordt altijd gevonden omdat het echte probleem niet is opgelost.

Daarom is een nieuwe wet of een verandering aan diezelfde wet nooit afdoende, een wet is alleen maar een tijdelijke oplossing voor een probleem.

Dit is de reden waarom er steeds meer wetten ontstaan, dat wij langzamerhand niet meer door de bomen het bos kunnen zien, en dit noemt men dan vrijheid en democratie.

Dit pad van vrijheid wordt steeds smaller en smaller, hierdoor zijn er velen die zich toch min of meer on vrij voelen, en voelen de noodzaak om een stap naar links of rechts te doen om hun eigen vrijheid's pad te verbreden.

Het moraal van dit verhaal is, dat de takken aan de basis van de boom zijn gaan groeien doordat het probleem zelf niet is aangepakt, de deur dicht doen en daarmee verhinderen dat tak verder kan groeien is schijnbaar geen oplossing.

Doordat we met z'n allen in eerste instantie niet het probleem zelf hebben aangepakt en opgelost, dit gebeurt in de wereld om ons heen, en tegelijkertijd ook in onszelf, wij geven immers altijd de ander de schuld van ons eigen probleem, en proberen het op te lossen met woorden dat de ander zich maar moet aanpassen.

Maar diegene die zich moet aanpassen, in die persoon gebeurt precies hetzelfde en het conflict is geboren, wordt het niet opgelost door een gesprek en dan volgt er een beoordeling of veroordeling.

Als je dit echt wilt oplossen, zal er een van beide partijen in zichzelf moeten onderzoeken om de kern van de zaak te vinden en dit kan alleen maar gebeuren door opnieuw de weg te bewandelen die wij zijn gegaan, in omgekeerde richting, dan wordt de oorzaak van het conflict gevonden.


Of het loopt gewoon uit op uw eigen oorlog.


Nu ga ik verder met de volgende klus en dat is alles sinterklaas liedjes aanpassen waar het woordje zwart wordt gebruikt, jammer genoeg weet ik op dit moment nog niet welke kleur het wordt.



Blokzijl, 20-01-2015, Facebook correspondentie.


Veronderstel eens Herman, dat je er absoluut achter wilt komen of er een schepper zou kunnen bestaan.

Deze vraag wordt steeds groter in je, en dan komt Parijs er nog bij, dit gebeuren kan er voor zorgen dat je het nu eindelijk toch wel eens wil weten hoe het zit.

Als je gaat Googelen zijn er vijf grote religies: Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme en het Jodendom.

Als je erin duikt dan zie je dat al deze vijf religies min of meer allemaal verwijzen naar hetzelfde opperhoofd.

Ik heb ook nog even geprobeerd om uit te vinden hoeveel verschillende richtingen er waren in deze religies, door dit te proberen te achterhalen kwam ik al snel over meer dan 70 richtingen, die allemaal tenminste een huis hadden waar een gelegenheid was om een dienst bij te wonen van desbetreffende club.

Als je de kleinere clubs erbij gaat betrekken kom je over de honderden, die hun eigen waarheid verkondigen.

Ik ken ook wel het gezegde er leiden vele wegen naar Rome, maar als de weg zich in alle bochten wringt dan wordt hij verrekte lang, en is de kans groot dat je nooit in Rome aankomt.

Als je hier naar kijkt en je kunt in zijn totaliteit dit overzien en in je opnemen en met elkaar vergelijken.

Dan kan het zijn alsof  je naar een bos kijkt met meer dan 70 bomen, waarin je je eigen boom niet terug kunt vinden, misschien gebruikt als openhaardhout.

Dat de basis van bijna al deze onenigheden terug te voeren zijn naar persoonlijke waarheden die vaak afkomstig zijn uit een religie, opvoeding, immers pa en ma wisten precies hoe het zit, soms een klein beetje twijfel.

En vergeet vooral niet de politiek.

Elke richting in de politiek zijn eveneens kleine religies, de definitie van religie is als er meer dan 100.000 leden zijn, dit wil zeggen als er minder leden zijn is het woord sekte hierop van toepassing.

Hier zullen ze in Den Haag van smullen, als je de debatten ziet op de tv, dan lijkt het vaak dat het niet meer over het ding zelf gaat, maar om stemmen of zieltjes te winnen voor eigen parochie.

Als deze feiten oprecht en eerlijk tot je doordringen, dat heb je niet in een paar dagen rond, dan kan het gebeuren, dat je het langzaam begint te begrijpen, dat hier werkelijk iets niet klopt.

Het zou maar zo eens kunnen gebeuren dat je langzaam maar zeker gaat beseffen, dat je eigen overtuiging gebaseerd is op een veronderstelling, van enkele mensen die hun eigen ideeën op het papier gezet hebben onder auspiciën van een ganzenveer, om te proberen alle neuzen één kant op te krijgen.

Maar dat is niet helemaal gelukt, omdat er meer slimmeriken waren met ook een neus en een eigen parochie, die ook een onder auspiciën ganzenveer hadden, daar komt waarschijnlijk het woord marathon vandaan, er is er maar één die kan winnen.

En dan komen er onwaarheden tegenover elkaar te staan, dat kan je de kop kosten, of de kop van je buurman, je kunt er natuurlijk ook Parijs of een supermarkt voor gebruiken, is misschien wel wat meer doordacht, dan krijg je wat meer publiciteit, wat misschien je eigen onwaarheid ten goede komt.

In ieder geval de kans is groter dat er meer groepen op hetzelfde idee komen, je kunt wel zeggen dat hier de oorzaak ligt in het extremisme, maar dat is een kwaliteit aan iets geven.

Als je dan even de zin onder de loep neemt, doe een ander niet wat u niet wilt dat u geschiedt.

Als dat al niet tot uitdrukking komt in je onmiddellijke directe omgeving, dan kun je volgens mij daarvoor ook het woord extremisme voor gebruiken. Of zie ik dat nu helemaal verkeerd.

Als u de mooie regel die ik even geleend heb een heel heel heel heel klein beetje waar kunt maken, dan ben je al die andere onzin absoluut niet meer nodig.

De kans is groot dat je je eigen veronderstel de boom om begint te hakken, kan jaren duren maar uiteindelijk valt hij om.

Dan kun je lekker thuis blijven en gezellig een kopje koffie drinken, en genieten van je eigen warmte van je eigen boom in de open haard, dan kan het gebeuren dat je niet meer in je auto hoeft te stappen om bijvoorbeeld naar het oosten te rijden.

Het kan ook zo zijn dat je buurman 5 minuten eerder in de auto stapt, omdat hij 5 km verder moet rijden naar  zijn eigen parochie.

In mijn eigen bos zijn heel wat bomen gekapt door de jaren heen, de bomen die er nog staan heb ik een vraagteken in gegrift, de winst hiervan is dat je je eigen bomen die je gekapt hebt, kunt zien en voelen bij diegenen die nog niet echt begonnen zijn met kappen.

De andere kant van de medaille is, dat er steeds weer mensen zijn die bomen willen planten in mijn bos, de oplossing hiervoor is, de boom in de planter te vinden in zijn bos, dat verhindert de nieuwe geplante boom wortel te schieten.

Als je dit zorgvuldig doet bestaat er een kans dat de planter niet uitgesproken vraagt of hij zich ook mag komen warmen aan jou open haard, en dat levert geheid meer hout op voor de open haard.


Bij mij zelf heeft dit meer dan drie jaar geduurd voordat ik alle bomen omtrent ergens in geloven gekapt had.

Voor dat deze bomen, misschien dan toch, het zou kunnen, je weet maar nooit, als ik het mis heb wat dan, veronderstellen dat het toch, misschien vragen, nooit een bevredigend antwoord krijgen, dan sta ik voor de poort, er wordt niet opengedaan, is er wel een poort als het lampje uitgaat, wat is de definitie van het woord geloven, is altijd een veronderstelling, de angst voor wel en niet meer, heel veel niet zeker wetens, blijven zoeken, geen echt antwoord vinden, stoppen met zoeken, geen boom meer overeind in het geloof  bos, zij zoeken het maar uit, ik doe niet meer mee, respect hebben voor hen die nog wel, één heerlijk warm haardvuur.

Ga nu even op bezoek, bij hen die nog wel, is altijd hartstikke gezellig.



Blokzijl, 17-01-2015, Facebook correspondentie.


Ik weet nu ook zo ongeveer hoe dat zit met ergens in geloven, met andere woorden hoe het werkt als je ergens kennis van neemt, en je begint te denken van dat dat wel eens waar zou kunnen zijn.

Dat dat ding waar je langzaam maar zeker meer van overtuigd wordt en dat dat een deel van je uit gaat maken, en op een of andere manier langzaam maar zeker zo'n diepe indruk op je gaat maken, dat je er op een bepaalde manier ook mee kunt gaan communiceren, mee kunt praten, en dat dat ding waar je in bent gaan geloven dat dat ding ook nog antwoord geeft.

Pseudoniem en zijn God bedoel ik.

Ik zal je in het kort vertellen hoe ik erachter kwam hoe het werkt.

Omdat Pseudoniem hier was geweest en mij de vraag stelde wat is dat nu dat je in beelden denkt leg me dat eens uit, hoe dat werkt.

Hij kende ook nog iemand anders die dat kon, of doet, hij had het meegekregen toen hij nog in Pseudoniem woonde.

Deze mevrouw had een dochter, waar het niet goed mee ging op school, ze kwamen met haar bij de psycholoog of psychiater terecht, om uit te zoeken wat er nu eigenlijk aan de hand was.

Uit het onderzoek kwam naar voren dat haar dochter in beelden dacht, waarop zij antwoordde dat doe ik ook, toen was het balletje rond. Toen kon de moeder haar dochter beter begeleiden omdat ze wist wat er aan de hand was.

Ik vroeg aan Pseudoniem of hij wist hoe die moeder heette en waar ze woonde dat wist hij niet, deze moeder was in ieder geval ook een vriendin van Pseudoniem en Pseudoniem.

Ik vroeger haar of zij die vrouw kende uit het Pseudoniem winkeltje een eindje verderop waar ze gewoond had, deze mevrouw was ook een van haar vriendinnen op Facebook, dus dit werd erg makkelijk om haar te vinden.

Pseudoniem vroeg aan mij wat is dat dan precies een beeldendenker, ik heb haar dat geprobeerd uit te leggen maar dat is een moeilijke zaak als je dat niet zelf kunt, dat lukte mij dus niet echt.

Pseudoniem vertelde een heel verhaal over twee adoptiekinderen die bij een van haar familieleden woonde, zij vertelde dat deze kinderen in India waren geweest met de ouders om te achterhalen wie hun vader en moeder waren, een heel verhaal die een half uur duurde.

Na afloop zei ik tegen haar, een beeldendenker dat betekent gelijk dit hele half uur dat je over die adoptiekinderen verteld hebt, waar ze wonen en het zoeken in India op het moment dat jij dit vertelt.

Zie ik deze kinderen in India in die straat lopen, en bij de adoptieouders ik krijg er zelfs beelden van  deze kinderen ik zie ze als het ware voor mij.

Dat hele verhaal van dat halve uur is in totaliteit aan mij getoond in beeldvorm, nu weet ik natuurlijk ook wel dat die beelden niet de echte beelden zijn, het is gewoon een voorstelling die verteld wordt, ongeveer net zo als je een boek leest, dan gebeurt het precies hetzelfde.

Haar antwoord was nu weet ik nog niet wat je bedoelt, ik begrijp dit niet bij mij gebeurt dat niet, ik heb het niet geprobeerd om dit verder uit te leggen.

Toen ik 's avonds in bed lag te moest ik nog even nadenken over je Pseudoniem vriendin en haar God en dat gepraat met God, en dat ze ook nog antwoord krijgt, ik vroeg me dus af hoe werkt het nu.

Ik dacht bij mezelf zal ik dat ook eens proberen om daar een voorstelling van te krijgen, of ik dit kan vertalen en er beelden van zie, ik weet dat dat allemaal ook in het denken gebeurt en dat dat wat gedacht wordt zijn eigen leven kan leiden en gevoeld en gezien wordt als waarheid.

Dus ik begon te veronderstellen dat er een God bestond, en tot mijn grote verbazing kwam er een god tevoorschijn, waarschijnlijk was dit een beeld uit mijn herinnering van vroeger toen ik nog in een god geloofde.

En tot mijn grote verbazing kon ik deze god van alles laten doen, laten spreken en ik kon er naar luisteren en zelf antwoord geven, vragen stellen aan als ik dat wilde kreeg ik antwoord terug.

Ik schrok er behoorlijk van, het was min of meer een beetje angstig, dat het denken of de geest dit allemaal kan bedenken en tevoorschijn kan toveren en het lijkt verdomd nog echt ook.

Natuurlijk weet ik ook wel dat ik van alles kan bedenken en verzinnen als ik een mooie vrouw zie bijvoorbeeld, of een hekel aan iemand heb dan kan ik daar vervolgens van alles bij verzinnen.

En dat kan zijn eigen leven gaan leiden, op grond van deze bevindingen is het dus echt mogelijk als je een voorstelling van God maakt en je draaft er echter in door, dan kun je ook met deze god gaan praten en dan ben je aan jezelf verplicht als je er helemaal in ondergedompeld bent om daaraan te voldoen.

Omdat ik kan zien wat ik denk, en er dan ook nog zelf bij ben, word het erg moeilijk voor het denken om er zich in te verliezen, en door blijft malen in zulke veronderstellingen.

De eindconclusie was dat het denken de geest van alles kan maken wat hij wil, het is niets anders dan een herinnering opkloppen tot iets moois of iets verschrikkelijks, het maakt voor een denkende geest niet uit wat het is.

Daarom is het ook allemaal zo hevig wat de extremistische moslim in diverse landen ondernemen, in de koran kun je lezen hoe het moet, en als je dit een beetje verkeerd leest en erover na gaat denken en er een ideale maatschappij van wilt maken, dan ben je verplicht aan je zelf om alle niet extremistische moslims de nek om te draaien.

Het is echt niet moeilijk om te zeggen dat je bewust bent van jezelf, als je dit gaat maken in een veronderstelling dat het zo is, de moeilijkheid hierin is om later inzicht te krijgen dat het een denkgebeurtenis is en geen Bewuste werkelijkheid of vrijheid, en daar moet je dan zelf achterkomen dat je in een illusie verstrikt bent geraakt.

Ik denk dat het bijna onmogelijk is om het Pseudonieme meisje te laten beseffen dat God misschien wel niet bestaat in de vorm zoals zij dat ervaart.


Nog even een kleine toevoeging op het vorige, als je gaat bidden voor wat dan ook, dan bid hij of zij aan het eigen adres van hun eigen verbeelding, dit is voor een gelovige niet te pruimen, sorry hiervoor.



 Blokzijl, 28-01-2015, Facebook correspondentie.


Een anonieme e-mail, correspondentie.

Het verhaal van de supermarkt is nu wat ik bedoel met mensen nemen zoals ze zijn. Wat alleen kan door herkenning. Die herkenning is datgene wat je opdoet door levenservaring en het kunnen plaatsen van die herkenningen. Een beetje aangeboren intelligentie helpt daarbij wel. Dit is dan ook wat ik bedoel met laveren door de maatschappij wat jij dan ook een spel noemt. Maar wel graag zonder je momentele zelf te verloochenen. Dit is even kort door de bocht. Het is een te moeilijk onderwerp om geheel te beschrijven zonder iets te vergeten. We hebben het er nog eens over.

Ps, het beeld dat continu verandert, zoals jij dat beschrijft is natuurlijk essentieel.

Mijn E-mail antwoord.

Je stelt laveren gelijk met mijn spel spelen, dat zit voor mij toch iets anders in elkaar.

Ik geloof dat ik weinig door de maatschappij laveer, als ik dan het woord laveren gebruik, of in mijn praktijk gebeurt, dan gebruik ik het alleen maar door iets niet te zeggen of te doen, en de reden daarvoor is om de ander te beschermen voor zichzelf, omdat hij of zij het toch niet kan of wil begrijpen.

Als ik zeg dat iemand een spel speelt, dan is dat iemand proberen te manipuleren, omdat je iets van de ander wil.

Bijvoorbeeld wij willen iets verkopen, dan gebruiken wij een bepaalde woordenreeks waardoor de ander eerder overstag gaat, en dat noem ik een spel spelen, en geen laveren.

Wij mensen willen allemaal aardig gevonden worden, en dat kun je het beste voor elkaar krijgen als je de persoon in kwestie dingen verteld die hij graag wil horen dan is de kans het grootst.

Jij noemt het misschien laveren, eenvoudig gezegd, wij zeggen vaak iets anders dan dat we eigenlijk hadden willen zeggen, wij verdraaien de woorden enigszins, en dat noem ik bewust of onbewust een spel spelen.

Je kunt het ook uitleggen als een dusdanige woordspel spelen om de ander te laten zeggen of te laten doen wat je eigen wens is.

Ik zal nog een stapje verder gaan, ik hoop alleen voor ons beiden dat onze vriendschap blijft zoals hij is, omdat die prima is, met al zijn toeters en bellen.

Om nog meer duidelijkheid te krijgen wat ik nu precies met een spel spelen bedoel.

Het is bijna onmogelijk om geen spel te spelen, omdat wij uiteraard zijn geworden wat ons is aangeboden door de opvoeding, door onze achtergrond, dit hebben we allemaal gekopieerd en ons eigen gemaakt, wij hadden daar toen zeker geen keus in, en dat we uiteindelijk allemaal bezig zijn met onze eigen gevecht om er maar zoveel mogelijk winst uit te halen voor onszelf.

Hetzelfde spel die in de opvoeding aanwezig was, zullen wij zelf ook later spelen, met de overtuiging dat wij dat werkelijk zijn, met een mengelmoesje van pa en ma, en van de buurt waar wij onze eerste levensjaren hebben mogen rondhangen.

U zult het spel spelen van uw ouders en uw buurt waar u grootgebracht bent, daarom wordt er ook zo vaak gezegd hij of zij lijkt precies op zijn vader of moeder, dan wordt niet alleen de uiterlijke kenmerken bedoeld.

Als je dan zegt ja maar ik ben niet meer zo ik heb mezelf veranderd, dan is deze verandering tot stand gebracht met je eigen kennis die uit je opvoeding voorkomt, en dat is geen echte verandering.

Een echte verandering is als er iets in je ophoudt te bestaan, dat er iets tot een einde komt, dat het niet meer in je herinnering aanwezig is, dat noemen ze ook wel transformatie, dit vindt alleen maar plaats als er inzicht is in het ding zelf.

Kijk maar even naar uw eigen overtuigingen in politiek of geloof dan weet u precies wat ik bedoel.

Om maar een voorbeeld te noemen elke politieke leider of Kamerlid speelt een spel om zoveel mogelijk winst te maken voor zichzelf en zijn partij, het is maar zelden dat het gaat om waar het werkelijk om gaat, het wordt altijd verdraaid met argumenten om de toehoorders voor zich te winnen.

Als u dit spel spelen ziet en in zijn fragmenten tot het geheel heeft begrepen, en tegelijkertijd heeft begrepen dat uw stem negen van de tien keer de zelfde is als waar uw ouders op stemden, en vaak is daar uw geloof's overtuiging ook aan gekoppeld.

Als u dit ziet en realiseert, dan schrikt u van u zelf, en probeert u te begrijpen wat er nu pressies is gebeurt, als u er achter komt en begrijpt, is de kans groot dat er energie vrij komt en in een paar klappen de weg vrijmaakt, dat is het moment dat er iets aan zijn einde komt.

Als wij geen reden hebben om iets wel of niet te doen, dan spelen wij niet het spel.

Als wij een spel gespeeld hebben en daarna durven te kijken naar de reden, en dat ook nog durven te voelen, en er nog iets langer naar dat gevoel durft te kijken, even voorbij dat punt waar de orang-oetang zich op de borst slaat, dan weet je precies wat ik bedoel met een spel spelen.

En dit is absoluut geen kritiek, als je je eigen spel wil spelen, speel het dan op jouw eigen verantwoorde manier, probeer alleen te beseffen dat het jou eigen spel spelen is.

Vergeet niet dat ik niemand ken die geen spel speelt, ik durf dat dan ook niet te zeggen, omdat zij op geen enkele manier zelf in de gaten hebben dat ze dat doen, uiteindelijk kun je nu ook weer zeggen dat ik zelf ook een spel speel.

Er wordt al een spel gespeeld als je je beter of anders voordoet dan dat je bent, een ander woord die heel zwaar klinkt is het woord egoïsme, en dan gebruik ik het in de vorm dat je je eigen ego meer aanzien wilt geven.

Neem me niet kwalijk, ik probeer zo duidelijk mogelijk dit te verwoorden, als ik een spel speel en dat doe ik zeker, dan is het gedeelte wat het spel speelt nog onbewust.

Er zijn maar weinigen die beseffen dat er een spel wordt gespeeld en dat zij dat spel zelf zijn, daar kun je pas achter komen, als je bereid bent om je eigen reacties en meningen onder de loep te nemen, die komen alleen maar tot uitdrukking als je je zelf gemaakte spel speelt.

Als je dan bereid bent om dat te onderzoeken kun je er achter komen welk spel jezelf speelt, als je zover gekomen bent, dat je dit gaat begrijpen ga je geheid aan het werk om meer inzicht in jezelf te krijgen waarom je dit spel speelt, de reden zal je getoond worden bij dit onderzoek.

Dan begin je pas het spel spelen van een ander te zien, en dat maakt je meer vrij van je eigen spel.

Dit moet je natuurlijk wel willen, en dat is nu precies de bottleneck voor velen zij willen het niet, en dat hoeft ook niet.

Als je nu denkt ik beslis zelf wel of ik er in duik of niet, dan is dat niet jouw beslissing, dat zogenaamde Kies een komt wederom uit wat je geworden bent door de eerdergenoemde opvoeding, sorry.

Dit onderzoeken kan zeer verontrustend en heftig voor je zijn, als je de aandacht naar binnen richt, en ligt probeert te werpen op je eigen ideeën over jezelf en anderen, je zult schrikken wat daar allemaal te vinden is.

Ik weet van mezelf toen ik dit in de gaten kreeg welk spel in mij gespeeld werd, toen ik dat echt begon te begrijpen sindsdien neem ik elke reactie en mening onder de loep.

Toen ik zelf een jaar of 20 geleden in de gaten kreeg dat mijn meningen en reacties, allemaal voortkwamen uit mijn eigen herinneringen.

Door veel onderzoek te doen in mezelf begon ik te begrijpen wat een herinnering eigenlijk is, dat een herinnering altijd in het verleden gemaakt is, en vele daarvan komen tot uitdrukking in het moment zelf.

Er zijn vele herinneringen die je gewoon nodig bent voor je dagelijks werk en om je te handhaven in deze maatschappij, die zijn prima uitstekend zelfs, tenminste als zij een beetje ego-Loos zijn.

Maar die andere herinneringen die er voor zorgen dat er een reactie komt met een gevoel erin, daar kwam ik achter dat dat de tralies waren van mijn eigen gevangenis, en dat voelt juist niet aan als gevangenis, maar meer als een orang-oetang die zichzelf op de borst slaat.

Toen ik dat eenmaal doorhad hoe dat werkte, was er maar één optie en dat was op het moment als ik reageer of een mening heb, onmiddellijk dat in mezelf op te merken, daardoor kreeg ik de mogelijkheid om later die reactie of  mening beter te bekijken en te analyseren.

Daarin ontdekte ik bij mezelf dat het altijd een herinnering was die niet compleet was, er ontbraken onderdelen in, en onderdelen die ik waarschijnlijk had gemaakt in een tijd van niet goed in mijn vel zitten, van ongenoegen, zeg maar met de ziel onder de arm.

En vooral ontdekte ik, dat de meeste heftigste reacties en meningen, dat die al jaren geleden waren gemaakt door Herman zelf, en regelmatig reageerden, en dat ze steeds maar heftige werden door opnieuw niet oprechte veronderstellingen toe te voegen, de egotrip zal ik maar zeggen, ik was ze blijven oppoetsen daarom waren ze zo heftig geworden.

Zij werden ook versterkt door maar steeds weer opnieuw een eigen mening met kracht te verkondigen aan anderen.

De eigenaar van deze e-mail hierboven, had ik een antwoord gegeven van mijn eerste schrijven over dit onderwerp toegestuurd, ik had het eerste kladje opgestuurd dit was niet de bedoeling, ik kreeg daar dan ook terecht commentaar op.

Ik heb vanmorgen alsnog een mailtje gestuurd waarin ik mijn excuses heb aangeboden, en tijdens het schrijven kwamen er toch weer enkele dingen bovendrijven, om het nog duidelijker te maken wanneer wij een spel spelen.

Eerst nog even dit, een correspondentie of een reactie op Facebook, zijn waardevol voor mij en hopelijk ook voor hen die durven te reageren, deze reacties zijn zeer welkom omdat ik door dit reageren toch weer steeds in mijzelf nieuwe dingen ontdek, en dat leidt vaak tot beter begrijpen en meer inzicht in mezelf.

Zelfs de vierkante of ronde gehaktbal levert hieraan een bijdrage.

Dit is de mail die ik heb teruggestuurd.

Hoi anoniem,

Sorry, ik had je mijn eerste schrijven gesteurd dat was nog een kladje,  foutje ik had het een en ander al veranderd.

Als je bij mij zoo nu en dan in mijn ogen  een spel speelt, is prima dat voel ik dat, daar reageer ik dan ook anders op.

Het is dan ook niet mijn bedoeling om jouw spel uit te leggen, maar proberen duidelijk te

maken voor de lezer wat en hoe het spel spelen in ons werkt.


Om in jezelf te ontdekken wanneer je wel of geen spel speelt is niet makkelijk.

Voor jezelf kan het wel duidelijk zijn wanneer je je eigen spel speelt, dat is het probleem ook niet.

Als voorbeeld, als je op het gebeuren in Parijs commentaar of kritiek hebt, dan is dat al een spel spelen, omdat wij dan niet goed begrepen hebben waarom dat gebeurt is.

Als het stil in je blijft als je hoort of ziet wat er in Parijs is gebeurd, als je het volledig hebt begrepen dan blijft het volkomen stil van binnen, er komt niet één gedachte in je op, dat heet inzicht en besef hebben van.

Dan pas wordt er geen spel gespeeld in je, dan heb je het volledig begrepen.

Alle bewegingen in je denken is afkomstig van niet volledig begrijpen, van je eigen herinneringen.

Dan pas heb je het vermogen om onbevooroordeeld te luisteren naar anderen, dan zie je ook onmiddellijk dat gedeelte wat niet begrepen is, en daar kun je dan wel of niet op reageren, of proberen enkele zinnige details uit te spreken.

In het geval van Parijs heb ik met niemand gesproken, die van zichzelf al zoveel had ontdekt (conditionering), dat ik iets zinnigs kon zeggen, ik heb er dan ook niet over gediscussieerd.

Dit kan ik je niet uitleggen anoniem, dat moet je maar van mij aannemen dat het zo is.

Groetjes Herman




Blokzijl 29-01-2015, Goedemorgen Meneer Albert Jarsin,


In eerste instantie geweldig bedankt voor de zinsnede probleem-verplaatsende tactiek.

Dit is een geweldige uitdrukking, nu zie ik pas duidelijk dat ik zelf dit niet toe pas in mijn schrijven op bewustzijnn.nl.

En ook niet in mijn dagelijkse begrijpen van de dingen, bijna elk individu in deze maatschappij en daarmee de basis van deze maatschappij vormen, berust op deze probleem-verplaatsende tactiek.

Alles wat gezegd wordt en wat tot uitdrukking komt in de handelingen van de hedendaagse samenleving is bijna altijd terug te voeren op deze probleem-verplaatsende tactiek.

Ik ken persoonlijk weinig mensen die begrijpen als zij  een probleem ondervinden of het ergens niet mee eens zijn, dan gebruiken ze steeds probleem-verplaatsende tactiek, zij hebben op geen enkele manier door als zij het ergens niet mee eens zijn, dat zij het in zichzelf, niet eens zijn met zichzelf.

Ik bedoel als wij het ergens niet mee eens zijn, dat het onze eigen herinnering is, die door onszelf in het verleden is gemaakte in een veronderstelde waarheid over een bepaald onderwerp.

Als zich dat opnieuw voordoet buiten ons, als wij het er dan niet mee eens zijn appelleert dat aan deze in het verleden gemaakte veronderstelling, en dit wordt dan uitgedragen, het commentaar en het kritiek wat daarop volgt heeft vaak weinig van doen met dat wat zich op dat moment voordoet, of wordt bediscussieerd.

Ik wil hier op deze plek daar niet zo diep induiken maar ik probeer even iets duidelijk te maken, waar ik al vele jaren mee worstel om dit duidelijk te krijgen aan anderen, en dat lukt mij van geen kant.

Als ik het zelf met iets niet eens ben, dan begin ik onmiddellijk te zoeken in mijn eigen herinnering wat hier de oorzaak van is, en dit is het onderzoek wat ik steeds weer opnieuw in gang zet.

De uitkomst is steeds dezelfde, mijn herinnering vertoont een zwakke plek, heeft zogezegd niet de goeie informatie of de verkeerde, met andere woorden ik ben steeds zelf het probleem, ik kan deze dan ook alleen maar oplossen in mezelf.

Ik zag op de tv het hele gebeuren wat zich in Parijs afspeelde, ik begreep onmiddellijk wat er was gebeurd en waarom dit kon plaatsvinden, dit te voelen was zelfs een beetje angstig, deze angst kwam voort door tegelijkertijd te beseffen op welk individueel niveau qua bewustzijn deze planeet worstelt.

Deze niet werkelijke angst maar wel voelbaar, werd nog versterkt door alle discussies en veronderstellingen die in de 14 dagen daarna allemaal werden geopperd, en de handelingen die moesten worden verricht om het voor de toekomst de kansen zo klein mogelijk te maken voor herhaling.

Daar kwam later dan ook nog pistolen Paultje bij tijdens de uitzending van het journaal, in de oeverloze discussies die opnieuw weer alleen maar gingen over probleem-verplaatsende tactieken.

Ik heb alleen maar probleem-verplaatsende tactieken horen uitspreken, deze is alleen maar op te lossen door mensen aan het verstand te peuteren dat elk probleem van welke orde dan ook zich alleen maar in je eigen brein afspeelt, zolang je dat niet door hebt, wordt de chaos in de wereld en je zelf alleen maar groter.

Onze wereld staat in brand, als wij er niet van bewust worden dat wij in onszelf deze probleem-verplaatsende tactieken toepassen en tot uitdrukking brengen, dan zullen er geen middelen gevonden worden de door onszelf aangestoken brand te blussen.

Zelfs een brand in uw eigen directe omgeving kunt u niet blussen door die zelfde probleem-verplaatsende tactiek toe te passen, zij die beginnen te steigeren, dit steigeren komt opnieuw voort uit uw slimme probleem-verplaatsende tactiek.

De man met de hamer zegt nu, u gebruikt alleen maar het argument, hij is niet wijs, hij is niet bij zinnen, hij is gek, wat een onzin,

U begrijpt niet eens dat u het over u zelf heeft, als u een van deze uitspraken gebruikt en daarmee de man met de hamer beoordeeld, dan bent u mede eigenaar die de vlam brandende hout, dat u zelf misschien ook wel in brand staat.

Dit kunt u alleen maar checken in de mate waarin u kritiek heeft op Parijs, pistooltje Paul en individuen in uw eigen omgeving, uw kritiek en onbegrip bepaald de grote van uw eigen fakkel vlam.

Een klein vlammetje is nodig om te kunnen zien, maar als je niet kunt relativeren en onderzoeken, dan is de kans groot dat de vlam zo groot wordt dat hij de hele fakkel in brand steekt, dan is het te laat dan kunt u hem niet meer blussen.

Door even door te draven in mijn schrijven Meneer Albert Jarsin, hebt u wel begrepen waarom ik u wel duizendmaal wil bedanken voor deze geweldige probleem-verplaatsende tactiek uitspraak.

Deze uitspraak zet bijna iedereen schaakmat, door deze uitspraak ben je haast wel verplicht aan je zelf om eens naar jezelf te kijken wat zich daar allemaal afspeelt.

Ik ben alleen bang voor dat na verloop van tijd deze probleem-verplaatsende tactiek uitspraak, weer een gewoonte gaat worden en omgedraaid wordt door zich weer opnieuw naar buiten te richten, zijn definitie zal weer veranderen.

Zelfs een hamer kan dit niet verhinderen, het is maar zelden dat een brein het vermogen heeft om zichzelf te veranderen en de waarheid van deze uitspraak in zich opneemt en er naar gaat handelen, als dit toch op grote schaal gaat gebeuren zal onze eigen aangestoken brand geblust worden.

Inmiddels verblijf ik met vriendelijke groeten Herman Meijer.



Nu ik dit nog eens een keer weer door lees, of laat lezen door mijn natuurlijk spreken programma, die ik gebruik om mijn schrijven zo duidelijk mogelijk te maken, die nog al eens te wensen overlaat door mijn woordblindheid.

Die ik niet gebruik om mijn eigen begrijpen en definities van woorden beter te begrijpen, maar alleen bedoeld is omdat ik bij mijn schrijven vaak veelte veel of te weinig a's, l's, b's , d's, t's,  gebruik enzovoort.

In onze verhalen en omschrijvingen gebruiken we woorden, om iets duidelijk te maken, maar als de toehoorder of de lezer een andere definitie van deze woorden heeft, en daar gaan we allemaal mank aan, dan wordt de dingen vaak anders begrepen als dat ze zijn bedoeld.

Deze Babylonische spraakverwarring, deelt nogal eens klappen uit in onze directe omgeving en in de totale samenleving, eigenlijk heet dat het er niet mee eens zijn, dit is vaak terug te vinden in een uitleg van de definitie van woorden en in zijn totaliteit het zinsverband van deze woorden.

Als je bijvoorbeeld zegt ik ben het niet met je eens of je hebt kritiek, of je ventileert je eigen mening, dan zeg dit alleen maar dat jij het zelf niet hebt begrepen op dezelfde manier als de andere het bedoeld heeft of begrijpt.

Als u het wel had begrepen op zijn manier dan was u het met hem eens geweest, de conclusie die u hier uit kunt trekken is als u het niet eens bent met een ander, dan ligt het aan u en nooit aan de ander, het kan alleen maar liggen aan een verkeerde interpretatie van woorden of zinnen.

Als u dit meeneemt in uw schrijven, lezen, luisteren of spreken, dan kunt u ontdekken waar uw eigen grens ligt van nog wel of niet meer kunnen begrijpen, en ook meteen die zelfde grens van het andere.

Deze grens kunt u alleen maar vinden, als u er uw hele aandacht aan geeft, als u de volledige aandacht geeft dan is het onmogelijk dat er een reactie in u opkomt, u zult dan gaan zien wat u wel en niet meer kunt begrijpen.

Maar helaas hebben wij onze mening al klaar staan, en beginnen al met denken voordat het verhaal ten einde is, wij staan te popelen om ons eigen verhaal te ventileren, om onmiddellijk hem onze eigen mening op te dringen.

Juist dit punt is het allerbelangrijkste of wij kunnen luisteren of lezen, dan kunt u een gerichte vraag stellen of antwoord geven.

Dan wordt het voor u onmogelijk om nog kwaad te worden omdat u het van alle kanten heeft begrepen, daarmee komt alle onenigheid en meningen over anderen in uzelf tot een einde.

Mijn bedoeling was eigenlijk om iets anders uit te leggen, maar ja het liep weer uit de hand zoals gewoonlijk, ik wilde uitleggen in een van de zinnen hiervoor had ik de zin " Dan pas heb je het vermogen om onbevooroordeeld te luisteren naar anderen" gebruikt.

Ik zeg hier, dan pas heeft u het vermogen, de grap hier in is dat het vermogen eigenlijk geen vermogen is, dat impliceert eigenlijk dat u dat vermogen krijgt, u kunt dit vermogen niet krijgen, dat gebeurt vanzelf als u alle aandacht geeft.

Deze kwaliteit van het brein, kunt u terug zien als u naar een heel jong kind kijkt, die nog niet verzeild is geraakt en gehersenspoeld is door het taaldenken.

Ik heb zelf altijd al iets gehad met jonge kinderen, dit gaat zelfs zover als ik iemand tegenkom met een kind in een kinderwagen, dan moet ik altijd even kijken, soms stap ik er zelf voor van de fiets af, ik heb nooit goed begrepen waar die grote belangstelling vandaan kwam.

Sinds enkele maanden door het vragen van anderen wat is nu eigenlijk beelddenken, kwam ik via een omweg bij Evelien terecht, zij deed enkele suggesties en stuurde mij een snelkoppeling, daarmee ging het hek van de dam, door dit beeld denken eens opnieuw te onderzoeken zag ik de oorzaak plotseling.

Mijn belangstelling voor jonge kinderen kwam voort uit mijn eigen beelddenken, dat begreep ik pas echt dat mijn eigen beelddenken werd weerspiegelt in deze prachtige nog schone jonge kinderen.

Het voelt als, of er twee zijn die op een of andere manier elkaar aanraken, niet fysiek maar gevoelsmatig.

Ik wil ze dan ook graag even aanraken, ik vraag dat altijd, omdat zo'n oude uitgezakte man nogal eens een ander beeld oproept in deze roerige maatschappij, daar heb ik ook al ervaringen mee.

Als je enige aandacht aan de dag legt voor jonge kinderen dan begint men op te passen, men heeft je soms al bij voorbaat veroordeeld.

Een vakantie op ibiza,  haalt het niet bij enkele tralies uit je gevangenis gezaagd te hebben.

Niet één vakantievrijheid haalt het bij deze verwijderde tralies vrijheid, als er een vakantie is beëindigd zijn de tralies er weer, de laatste vrijheid kent geen tralies, het heeft iets weg van Red Bull vleugels, in de reclames kun je zien wat je mogelijkheden dan kunnen zijn.

Als je één echte vakantie wild hoef je alleen maar te kijken in je zelf, ik geef je op een briefje dat je de orang-oetang's zult vinden.

Sorry voor mijn chaos slingerpad door dit hele schrijven heen, een van de eigenschappen van een beeldendenker is ook dat hij vaak nogal eens een stukje links of rechts af slaat, van de hak op de tak zal ik maar zeggen.

Is gelukkig nauwelijks in mijn racecarrière gebeurt, ik bedoel het plotseling rechts of links afslaan.



Blokzijl 01-02-2015,


Ben net terug van een fietstochtje, hier in Blokzijl is het een kleine wereld hooguit 100 meter zicht vanwege de mist.
Dit kleine wereldje is eigenlijk nog vele malen kleiner in ons zelf, in het ongeveer 1300 gram wegende brein met een diameter van 15 cm.
Daar speelt zich alles af wat wij vinden wat wij denken en wat wij ervaren.
In deze kleine ruimte dat ons eigen huis is vindt onze perceptie plaats van alles wat wij zien, horen en meemaken, ik vind alleen het wel eens jammer dat wij niet goed begrijpen wat zich daar allemaal afspeelt.
Wij kijken door het raam naar buiten en staan in onze voordeur te schreeuwen en delen daar de klappen uit, vaak zijn wij ons er niet van bewust dat dit schreeuwen en deze klappen niet verder dan de voordeur kunnen reiken, in het echt komen ze soms een halve meter verder.
Wat is dat toch dat wij met z'n allen niet goed kunnen begrijpen dat wij eigenlijk tegen onszelf staan te schreeuwen, en de kritieken en de klappen die wij uitdelen steeds maar weer terugkaatsen tot hun oorsprong.
Dat wij al onze kleine aangestoken vuurtjes alleen maar in onszelf kunnen blussen, waardoor onze eigen mist wat optrekt en het allemaal wat duidelijker te zien is wat er zich in ons eigen huisje afspeelt.
Wij hebben ons eigen huis verdeeld in vele kamers en overal branden vuurtjes die een gordijn van rook vormen, wij zien niet dat wij deze vuurtjes zelf hebben aangestoken, kan dit de reden zijn waarom wij deze vuurtjes zelf niet kunnen blussen?
Het lijkt wel of in Blokzijl de mist toch wat optrekt, het zicht is nu al minstens 300 meter.
Smakelijk eten en voor straks nog een prettige avond gewenst vanuit Blokzijl.



Blokzijl 03-02-2015,


Ik denk dat ik jullie nog een verklaring schuldig ben.
Alles wat ik schrijf op Facebook en op bewustzijnn.nl, heeft natuurlijk alles met mij zelf te maken, hoe mijn persoonlijkheid is en welke eigenschappen daarin aanwezig zijn.
Ik ben van huis uit een beeldendenker, ik heb dat nooit geweten sinds enkele jaren geleden toen mij daar attent op werd gemaakt begon ik te begrijpen, dat wat ik naar buiten breng dat het beïnvloed wordt door dat beelddenken, daar is niets aan te doen dat is nu eenmaal Herman.
Maar er komt nog iets bij waar ik eigenlijk nooit rekening mee hou omdat dat voor mij zo vanzelfsprekend is geworden, dit heeft mij heel veel extra informatie verschaft over mezelf.
Dit extra om het maar zo uit te drukken heb ik mij eigen gemaakt door aan mijzelf de vraag te stellen wat is nu eigenlijk bewustzijn, deze vraag begon een grote rol in mijn leven te spelen vanaf de jaren midden 1960 .
Deze vraag had een groot gevolg, door dit te onderzoeken met dezelfde inzet als waarmee HEMEYLA het levenslicht mocht aanschouwen, diezelfde inzet werd losgelaten op wat is bewustzijn.
Ik zal het hier verder niet uit de doeken doen dat is allemaal al gebeurd op bewustzijnn.nl.
Maar dit wil ik er hier nog over kwijt, dit onderzoek en vooral het uitproberen bij mezelf wat de gevolgen waren van de diverse mogelijkheden om dit bewustzijn proberen te verruimen zal ik hier in het kort weergeven.
De reden hiervoor is dat er nauwelijks of geen reacties komen op wat ik schrijf, waarschijnlijk zijn vele dingen die ik schrijf bij de lezer niet echt te plaatsen, daarom doe ik deze mededeling.
Een eigenschap van een beelddenker is als het beelddenken tenminste niet onderdrukt is door de indoctrinatie van de maatschappij, daar bedoel ik eigenlijk mee het leerproces van ons onderwijs.
Nu ga ik misschien weer de fout in maar ik hou het maar bij mezelf als het anders is dan hoor ik het wel hoop ik.
De eigenschap is dat een beelddenker altijd zelf aanwezig is in dat wat hij doet of zegt, dit is op zich al een moeilijk begrip, dit betekent concreet dat ik voor mezelf altijd voelbaar als Herman aanwezig ben.
Deze aanwezigheid voelt precies hetzelfde, als u zichzelf bij de arm pakt, dat u uzelf voelt, dat zelfde gevoel van totaal Herman gewaarwording is er bij mij altijd en overal, dit gevoel noem ik mijn eigen gevoel dat ik besta dat ik bewust aanwezig ben.
Dit gevoel van mijzelf was er vroeger meer niet dan wel, daar kwam mijn belangstelling waarschijnlijk ook vandaan wat is nu eigenlijk bewustzijn.
Als dat gevoel er vroeger was dan besefte ik daar in ook dat ik dan pas kon spreken ik ben me van iets bewust, omdat ik er zelf als het ware bij was, als ik dan aan het crossen was op een bromfiets door het bos dan was Herman met dit gevoel van zijn eigen aanwezigheid aan het crossen.
Zoals ik al zei in de jaren 60 werd de vraag steeds groter wat is dit voor iets, het gekke hierin was als ik mezelf niet voelde wist ik ook niet dat ik mezelf niet voelde, en toch kon ik spreken en dingen doen het gebeurde allemaal vanzelf en dat ging prima.
Maar op het moment als ik mijzelf wel voelde, bewust was van mezelf, begreep ik ook dat in de periode dat ik mezelf niet voelde alles altijd maar volledig automatisch plaatsvond dan had ik ook geen enkele inbreng in wat ik zei of wat ik deed.
Ik maak er weer een lang verhaal van was niet de bedoeling, nu even weer kort door de bocht.
In de jaren 60 begon ik pas echt met dit te onderzoeken, ik begon te begrijpen wat ik moest doen om mijn eigen aanwezigheid vaker en langer te laten duren door mij te oefenen in aandacht dat leek het enige middel te zijn dat werkte.
Door zo vaak mogelijk mijzelf te dwingen om de aandacht te geven ging dat steeds beter, soms duurde het uren dat het aanwezig was een geweldig iets.
Na nog meer en langer oefenen, begon ik te ontdekken dat ik ook in die toestand tegelijkertijd naar de dingen kon luisteren en ook tegelijkertijd kon beseffen waar ik naar keek, en als ik achter de draaibank stond was Herman aan het draaien.
De mogelijkheden werden steeds groter door het oefenen in aandacht, heel veel later begon ik te zien wat ik dacht, dat was geniaal vond ik, en door te zien waar ik over nadacht werd het steeds duidelijker waar ik over nadacht, het na denken ging hierdoor steeds langzamer, hierdoor kreeg er steeds meer grip op.
Het voelt als Herman denkt na, en dit in samenhang met het beelddenken is eureka.
De mogelijkheden werden nog groter maar dat kunt u lezen op bewustzijnn.nl
Ik hoop dat u nu beter kunt begrijpen waar ik in mijn uitschieters over schrijf, misschien is het nu duidelijker voor u waar mijn gekte vandaan komt.


Blokzijl 04-02-2015,


De eigenschap is dat een beelddenker altijd zelf aanwezig is in dat wat hij doet of zegt, dit is op zich al een moeilijk begrip, dit betekent concreet dat ik voor mezelf altijd voelbaar als Herman aanwezig ben.
Nu even mijn persoonlijke kant wat beelddenken voor mij inhoudt, dit is verschillend bij beelddenker's heb ik gaandeweg ontdekt, de technische kant van mijn persoonlijke beelddenken is als volgt.
Deze Herman aanwezigheid voelt precies hetzelfde, als u zichzelf bij de arm pakt, dat wat u voelt in uw arm en in uw hand, dat zelfde gevoel is er bij mij van mijn hele lichaam, dat voelt als Herman, dat is voor mij ik ben mij van mijzelf bewust.
Als ik zeg ik ben mij er van bewust dan is dat mijzelf, Herman dus tegelijkertijd aanwezig met de gedachte waar van ik mij bewust van ben. Deze gedachte is dan in beeld vorm, dat beeld zie ik dan letterlijk. Herman voelt zichzelf en kijkt naar dat beeld.
Dit voelen is een totaal Herman gewaarwording, het is er altijd en overal, dit gevoel noem ik mijn gevoel van bestaan, ik voel dat ik besta en dat ik daar bewust van ben.
Dit wilde ik toch wat duidelijker maken voor de lezer, dan kunt u wat beter begrijpen waar mijn persoontje en de manier van schrijven zijn oorsprong aan te danken heeft.
Zijn er nog vragen hierover, vraag het alstublieft, Herman.



Blokzijl 08-02-2015,



Een aanvulling op het spel spelen.

Als je kunt zien wat je denkt, voel je ook gelijk het gevoel wat bij die gedachte hoort.

In een heftig moment gaat het te snel, normaal gesproken is dat zichtbaar en voelbaar, dan is het te zien voordat het uitgesproken wordt, dat punt is het moment waarop het zichtbaar is of er wel of geen spel gespeeld wordt.

Als dat gevoel neutraal is, is er geen spel spelen, als ik iets wil zeggen om een ander te beïnvloeden, dan voel ik dat aan mijn ik intentie.

Als ik dan toch dat spel speel, dan voelt dat achteraf heel onaangenaam, een spel spelen is van grote invloed op mijn realistische objectieve waarneming.

Als wij ons niet bewust zijn van het gevoel op het moment dat wij iets zeggen, kunnen wij ook niet weten of wij een spel spelen.

Achteraf is het makkelijker om te kunnen beseffen of je wel of geen spel hebt gespeeld, daarin moet je natuurlijk wel heel erg eerlijk tegenover jezelf zijn.

De beoordeling die daar eventueel uitkomt is afhankelijk van het idee “wat is oprecht”.

Zij die zich groter of kleiner voordoen zijn ook absoluut niet geïnteresseerd in dit spel spelen, durven ze toch achteraf te kijken dan denken ze geen spel te hebben gespeeld, ze hebben hun leven lang al een spel gespeeld om bijvoorbeeld hun minderwaardigheidsgevoel te onderdrukken, de uitkomst van hun achteraf beoordeling zal beïnvloed worden door datzelfde spel.

Dit is wat kort door de bocht maar toch wel leuk, als je “ik” zegt en je benadrukt dit “IK” dan kun je ervan op aan dat je een spel speelt, de orang-oetang die zich op de borst klopt.

Deze vind ik nog leuker, als je nu even hardop tegen jezelf “IK” zegt, en je probeert dan te voelen wat dit IK eigenlijk is. Als je niet bewust bent van jezelf vindt je een leeg doosje, en toch is dat weer diezelfde orang-oetang.

Wie is dat dan die IK heeft gezegd (misschien niet grappig), dat kun je begrijpen als je meer bewust word, dan is dit IK er altijd en overal, en is het geen leeg doosje meer.

Als dan deze pseudoniem ik, minder pseudoniem wordt door meer aandacht geven, dan pas begin je echt verantwoordelijk te worden voor wat je zegt en doet, en geheid krijgt dat ik dan een andere inhoud, vergeleken met uw eerdere lege doosjes ik, je hebt de orang-oetang teruggebracht naar het oerwoud, en zo misschien een bijdrage geleverd aan een wat mindere egoïstische ik wereld.

Is dit schrijven te verzinnen met een leeg doosje ik?

Als ik toch iets in u geraakt heb, en er is een afvragend vraagteken in u aanwezig leest dan dit nog eens even door.

Als u op de koppeling klikt hier onder en de pagina voor u heeft, kunt u ook in het submenu van Inleiding 2 gaan staan, door op 7. Inleiding te klikken, dan word het geschrevene verteld.

Lees dit alstublieft, al is het alleen maar om al mijn moeite een beetje te waarderen voor het maken van deze site, voor mij zelf was het niet echt nodig, maar mijn eigen gevecht om dit moois mij eigen te maken wilde ik toch beschrijven.

Als u het op kunt brengen en het een beetje kunt waarderen zal dat helpen om wat meer gaten in de kous aan te brengen, die men steeds maar weer opnieuw over mijn hoofd probeert te trekken.

Hier staat ook wat de reden kan zijn waarom u misschien geen belangstelling heeft, het is dan ook absoluut niet nodig om hiervoor belangstelling te hebben, u kunt het dan toch misschien beter begrijpen waar ik over schrijf.


Blokzijl 10-02-2015,


Goedemorgen, ik zit te genieten van een bakje koffie.

Vorige week sprak ik een bekende die zei, als ik langs fiets dan zie ik je wel eens met een microfoon voor je op de computertafel, wat ben je dan aan het doen.

Mijn antwoord was, een van mijn levenslange worsteling is dat ik nogal dyslectisch ben, de woorden en de zinnen zijn er allemaal wel dat is het probleem niet, maar omdat foutloos op papier te krijgen dat is de moeilijkheid.

Het meeste wat ik schrijf spreek ik in de microfoon, door jaren geleden aangeschafte programma die de naam draagt natuurlijk spreken, wordt het wat ik in de microfoon spreek uit geschreven in Word.

Het programma biedt ook de mogelijkheid om het geschrevene terug te lezen om verbeteringen aan te brengen.

Als het naar mijn inziens toch redelijk op papier staat dan stuur ik dat bestand soms naar mijn toegewijde vriend Ton Kooyman, Ton corrigeert de eventueel aanwezige fouten en de grammatica, ik bedank Ton nogmaals van deze plek weer heel hartelijk dat hij dit nog steeds met zoveel toewijding voor mij doet.



Blokzijl 10-02-2015,


Sorry Mischa, ik ben vaak wat cru in mijn uitspraken, ik zeg hier dat een taaldenker vaak niet goed kan begrijpen wat een beelddenker bedoeld.

Als ik hierover schrijf, dan doe ik dat puur als techneut, het gaat mij dan om de feiten zelf, de technische kant ervan, de verschillen tussen een taaldenker en een beelddenker.

Hiervoor is natuurlijk nodig dat je moet kunnen zien wat je denkt, en hoe je denkt, met andere woorden je moet kunnen zien wat de intentie van je eigen denken is.

Je moet hier als bewuste buitenstaander naar kunnen kijken, dan pas kun je zien hoe het werkt, en in dat zelfde zien krijg je ook inzicht hoe het denken zo ongeveer verloopt in je gesprekspartner.

Als ik de gevoelsmatige kant erbij betrek dan moet ik overal rekening mee houden om mensen niet te kwetsen, en dat begrijp je zelf ook wel dat ik dan niet meer precies kan uitleggen wat ik bedoel.

Als ik zeg een taaldenker kan vaak een beelddenker niet goed begrijpen, dan is dat om het volgende, als een beeldendenker zich ergens mee bemoeid, dan ziet hij in de eerste plaats het feit zelf in een beeld, maar in dat beeld zitten gelijk ook alle andere aspecten in die daar betrekking op hebben.

Dat is voor een taaldenker ook wel zo, maar de onderlinge samenhang van de losse onderdelen is minder duidelijk.

Daar komt nog bij dat een beelddenker steeds blijft zoeken om zijn beeld completer te maken, hij vraagt hoe zit dit en hoe zit dat, dat is zijn natuur, zijn manier van denken staat altijd in die afvragende houding.

Daarin tegen betrekt een taaldenker vaak zijn gevoel erbij, dat hij niet wil onderkennen dat hij iets niet weet, en dit niet onderkennen uit zich in het niet vragen, want dan moet hij toegeven dat hij iets niet weet.

Een beeldendenker kent dit in mindere mate, die wil gewoon weten hoe het zit, omdat hij steeds vraagt heeft hij vaak meer kennis van zaken, hij spitst zijn oren als hij iets hoort wat hij nog niet weet dan komt er onmiddellijk een vraag in hem op als zijn legpuzzel nog niet compleet genoeg is.

Een beelddenker wil zijn legpuzzel graag compleet hebben, een taaldenker neemt vaak genoegen met minder begrijpen, hij beseft dit meestal niet van zichzelf.

Een taaldenker kan met dit minder samenhangende weten en minder goed begrijpen ten opzichte van een beelddenker goed mee leven.

Een beeldendenker kan dit ervaren als onprettig, een gesprek of een discussie heeft dan ook vaak geen gevolg tussen deze twee verschillende mensen.

Dit is waar een beelddenker ten opzichte van een taaldenker steeds opnieuw tegenaan loopt.

Ik kreeg net nog een telefoontje van de computerman, hij zegt Herman weet jij hoe dat nu precies zit met een SSD harde schijf in een computer.

Ik had niet onmiddellijk een antwoord ik wist er wel enkele fragmenten van, mijn antwoord was dan ook ik kom eraan dan zoeken we dat even uit hoe dat nu precies in elkaar steekt.

Ik laat dus nu alles uit mijn handen vallen, en stap op de fiets om weer heerlijke nieuwe ontdekkingen te doen, ik weet zeker als u mij over een paar dagen vraagt hoe zit het nu precies met een SSD schijf in een computer, dan krijg je geheid een antwoord die opgedaan is uit praktijk ervaring, en wat verschoond is van internetlawaai.



Blokzijl 14-02-2015,


Heb er nog eens goed over nagedacht, en alles opnieuw van de laatste maanden nog eens weer de revue laten passeren, en daarmee heb ik voor mijzelf de volgende stappen ondernomen.

Ik begrijp niet goed waarom er bij bijna niemand enige actie wordt ondernomen om eens aan zichzelf te vragen hoe dat nu allemaal precies zit met zijn eigen bewustzijn.

Ik zit zelf in een verkeerde positie, als iemand bewust is van zichzelf, van zijn eigen ik, heeft hij niet meer de mogelijkheid om tegen zichzelf te zeggen nu ben ik even niet meer bewust, nu ga ik voor een tijdje een leeg doosje zijn, dan weet ik precies wat ik moet schrijven voor hen die nog niet bewustzijn.

Heel soms is er geen bewustzijn van mezelf, maar in dat niet bewustzijn is er geen moment dat aan deze dingen denkt hoe het voelt om niet bewust te zijn.

Op het moment dat er op een of andere manier toch iets gebeurt dat er een besef is dat er geen bewustzijn is, dan is dat bewustzijn er onmiddellijk weer.

Als het er dan weer is, dan pas is er een besef dat daarvoor geen bewustzijn was, en ook hoe lang dat ongeveer heeft geduurd.

Dit is dan ook de reden waarom een niet bewust mens zich niet kan realiseren dat hij niet bewust is, het is een onmogelijke zaak om je te realiseren wat fietsen is als je niet kunt fietsen, en als je dan wel geleerd heb hoe je moet fietsen, kun je je opnieuw niet meer realiseren hoe het was toen je nog niet kon fietsen.

Een niet bewust mens kan zich niet voorstellen hoe dit precies werkt.

Dit komt omdat elke voorstelling die gemaakt wordt, altijd in een onbewust denken gebeurt, in zijn of haar herinnering daar vindt deze veronderstellingen plaats.

Maar als je bewust bent, dan speelt zich dat niet meer in het denken af, maar het beseffen of waarnemen van iets, gebeurt buiten het denken om.

Terwijl dit er bewust van zijn, wel gebruik maakt van het denken en zijn herinnering zijn kennis, alleen hij identificeert zich er niet meer mee, dat is het verschil.

En als iemand niet bewust is van zichzelf, als het ik een leeg doosje is, is hij altijd geïdentificeerd met zijn herinnering en zijn kennis en met dat wat hij denkt, hij is dat volledig, en is er totaal in ondergedompeld, hij heeft zelfs niet de mogelijkheid om over de rand van zijn eigen beerput te kijken.

En een bewust mens weet wat er in hem gebeurt, hij weet dat hij dat zelf is, en hij weet ook dat hij dat niet helemaal is, en daar gaat het om dan pas ben je een beetje van het toeval verlost, dan pas is er verandering mogelijk.

Nadat ik werkelijk voor de eerste keer bewust werd, wat beschreven is in mijn onderweg zijn op bewustzijnn.nl, wat er gebeurde in de auto onderweg naar Lochem , ben naar huis gegaan en het bed ingedoken, kon het gewoon niet aan wat er gebeurde, het was zo nieuw en zo anders iets Onvoorstel-Baars.

Na 4:00 uur slapen werd ik wakker en was het er nog, daarna is het nooit meer weggeweest alleen in zeer korte momenten was het er niet.

Ik heb maandenlang geprobeerd om erachter te komen wat er nu eigenlijk precies was gebeurd, en omdat goed te kunnen begrijpen moest ik weer onbewust worden, om er grip op te krijgen.

Wat ik ook probeerde kreeg het niet voor elkaar, later begreep ik waarom dat ook onmogelijk was.

En door de laatste paar jaar hier toch steeds mee bezig te zijn en de hele website bewustzijnn.nl te schrijven, en nu het laatste gebeuren wat Facebook betreft, wordt het mij nog steeds duidelijker hoe dat zit.

Ben er dagen lang mee bezig om toch mensen proberen te bereiken, kan wel zien dat het gelezen wordt maar er komen geen reacties en die zijn nodig, en de lezer zelf moet ook een stap doen en uit zijn anonimiteit stappen anders gebeurt er niets, deze anonimiteit begrijp ik dan ook helemaal niet.

Dus schroom, het niet durven te reageren, geen vraag te stellen is allemaal hetzelfde ding, daar hebben we een mooi woord voor uitgevonden en dat heet onze zogenaamde privacy.

Als jullie deze zogenaamde privacy in deze aparte groep niet de deur uit doen, kom je geen streep verder, zolang je niet bereid bent of niet durft je zelf een beetje bloot te geven kun je het wel vergeten.

Als jullie allemaal jezelf niet durft te vragen als ik ik zeg, wat is dat dan die dat zegt.

Als je dan durft te accepteren van jezelf dat je dit ik niet voelt en toch steeds gebruikt in al je discussies overal en bij iedereen, als je dit niet onder ogen durft te zien dat dit ik die jij bent een leeg doosje is dan kom je nooit meer van die plek af.

Ik speel dit voor de laatste keer keihard, als de man met de hamer, wat ik nu ga zeggen is geen dreigement, dat weet iedereen die mij kent, dan verdwijnt voor mij Facebook dan hou ik het allemaal voor gezien, dit kost me enorm veel tijd, en schijnbaar is het gericht aan dovemansoren.

Ik stel hier nogmaals heel duidelijk je hoeft dit alles niet te doen, het is geen verplichting om eens te proberen bewust te worden van je eigen ik, als je ik tegen jezelf zegt wat dat dan is die dat zegt.

Even goede vrienden als je niet bereid bent om er een heel klein beetje energie in te stoppen om te ontdekken wie nu eigenlijk dat ik is in uzelf, als u dit niet wild of kunt begrijpen, dan stop ik ermee om mij er nog mee te bemoeien.

Jullie aller grootste hinderpaal is dat je echt denkt dat je bewust bent, en de trigger in jullie allemaal is dat je dit niet wilt onderkennen dat het misschien niet zo is, en dan moet je dat ook nog bekennen en toegeven aan de mensen in deze besloten club.

Één ding kan ik jullie nog meegeven, alle 16 mensen die lid zijn van deze pagina, is er waarschijnlijk niet één bij die weet wat dat ik is als hij dat gebruikt, hij of zij heeft dan ook nog nooit zijn eigen ik gevoeld, en als hij of zij dat toch gevoeld heeft dan was dat waarschijnlijk een gedachte, u hoeft zich niet te schamen voor een reactie, jullie varen allemaal in hetzelfde ik loze bootje.

Als jullie dit lezen zitten jullie allemaal achter de computer, tablet of telefoon, wie is dat dan die dit leest?????????????????


Blokzijl 15-02-2015,


Mischa. ik hoop voor je dat je nu nog beter begrijpt dat je eerst je "Mischa ik" moet voelen, dan pas kun je de oefening goed doen, jouw "Mischa ik" moet hier deel van uitmaken, als dit "Mischa ik" in jezelf voelbaar aanwezig is, en dat dit "Mischa ik" beseft dat hij het is die naar de secondewijzer kijkt, dan moet dit "Mischa ik" proberen deze twee dingen tegelijkertijd waar te nemen. Dan kun je in jezelf opmerken dat dit onmogelijk lijkt, als je dan dat onmogelijke waarneemt dan is in dat waarnemen het jojo-effect zichtbaar, eerst is Mischa er, en dan is dat waar je naar kijkt er. Als je zover bent dat je je daar bewust van bent, dan moet je alle energie stoppen in het proberen om deze twee dingen tegelijkertijd waar te nemen, jij en dat waar je naar kijkt, dit kan maanden duren voordat je dit onder de knie hebt, en pas op het denken kan je ook laten veronderstellen dat je het kunt. Dit is drie keer moeilijker dan wat je tot nog toe heb geleerd en je eigen hebt gemaakt, waardoor je de man bent geworden die iets bijzonders kan presteren.



Hoorn 16-02-2015,


Mischa Werkhoven. Het is mij wel duidelijk waarom niemand vragen stelt. Het leven dat iedereen heeft is goed zoals het is, voor hen makkelijk om zo verder te leven. Iedereen die in deze groep zit leeft waarschijnlijk al een tijdje en dat is nog al wat als je ook nog al die tijd onbewust hebt geleefd, en dacht dat je het allemaal zo goed wist en het blijk misschien niet waar te zijn.

Als ze gaan proberen om er achter te komen of ze wel bewustzijn van zichzelf, dat hebben ze vast allemaal geprobeerd of zij denken dat ze al bewustzijn, dan is dat natuurlijk niet nodig om er nog moeite voor te doen, of zij komen er achter dat ze iets niet kunnen en dat is nou juist de kunst omdat toe te geven.

Deze mensen hebben het allemaal geprobeerd dat geloof ik graag, het is wel moeilijk om het zeker te weten of je misschien wel bewust bent, als zij er achter komen dat het toch een leeg doosje is, dat ze toch niet zo goed begrepen hadden en ze dachten het wel te begrijpen.

Stoppen ze er mee en blijven ze volhouden om het niet toe te hoeven geven dat ze wellicht niet helemaal gelijk hadden, omdat dat niet gelijk hebben waarde heeft gekregen, wel of niet waardevol is niet van belang.

En gaat iedereen gewoon door met waar ze wel goed in zijn, dat wat ze al die jaren hebben opgebouwd is waardevol voor hen en het bewustzijn kan hun dan niet zo veel schelen, als het voor hen maar waardevol is waar ze nu voor leven of het nou een leeg doosje is dat maakt niet uit ze denken dat het vol is en dat is genoeg.

Het is te moeilijk om de meeste dingen te bevatten, te begrijpen, als je al die jaren er misschien veel aan hebt gehad wat je dacht te weten over bewustzijn.

En deze oude man komt dan met zijn verhalen over bewustzijn en je wil geen vraag stellen om wat voor reden dan ook kan je beter uit deze groep stappen, niet dat ik dat aanmoedig maar het heeft anders weinig zin.

Het zal niet zo veel uitmaken als je niet gaat zoeken in je zelf wie je daadwerkelijk bent wel of niet bewust, als je geen vragen stelt omdat je je er voor schaamt kom je geen stap verder in de groep bewustzijn. Sorry mensen maar zo denk ik er over.


Blokzijl 17-02-2015,


Mischa Werkhoven, ik begrijp nu ook beter dat je eerst je ik moet voelen, voordat je die oefening goed kan doen.


Blokzijl 17-02-2015,


Van jou kant gezien is dat misschien ook wel zo, ik weet niet of je nu wel op de stoel van de lezer moet gaan zitten.

Wat zijn reden is om dit wel of niet te proberen, in zichzelf te onderzoeken hoe dat bij hem of haar nu precies zit.

Iemand zei tegen mij ik ben wel in deze materie geïnteresseerd, er zijn veel mensen die hier een raakvlak mee hebben dat is buiten kijf, dat kan ik wel zien omdat bewustzijnn.nl regelmatig bezocht wordt, maar dat is het punt niet.

Ik zei tegen die man interesse is goed, maar om er werkelijk iets mee te doen is interesse te arm, dan moet je op zijn minst vijf keer geïnteresseerd zijn, dan pas begin je naar je zelf te kijken en komt er een vraagteken in je op wat betreft deze materie.

En er is nog iets, bij alle mensen waar ik mee van gedachten wissel of gewoon een ouwehoer gesprek heb, te hooi en te gras gooi ik er dan een term tussendoor of ik wijs ergens op dat het misschien iets anders in elkaar steekt, bij al deze mensen bespeur ik toch enige verandering na verloop van tijd, dit betekent toch dat zij er iets mee doen anders zou die verandering niet plaatsvinden, en dat is geweldig om te horen en te zien.

Iemand hoort iets en als hij er over nadenkt dan is dat min of meer altijd een bewust er over nadenken, en zeker als het nadenken aarzelend gebeurt.


Ik geloof dat ik de enigste was in 1971 die een compleet motorblok maakte, die dat op die manier deed.

Maar toevallig had ik de drijfveer en de gereedschappen om dat te verwezenlijken, maar dit wil niet zeggen dat er niemand was met een zelfde interesse, alleen om welke reden dan ook is het bij die persoon niet tot een zelfde project gekomen.

Ergens in elk mens is wel iets te vinden waar hij uniek in is, het maakt niet uit op welk gebied, en in dat uniek zijn zit de trigger die hem op dat gebied laat uitblinken, zelfs de dakloze die bierblikjes verzameld doet dat met een trigger.

Ik geloof niet dat in 1971 het woord trigger al bestond, met een trigger wordt volgens mij bedoeld, als iemand gek is op gebakjes dan is dat een trigger die hem gek maakt op gebakjes, en de moordenaar, verkrachter of de inbreker heeft ook een trigger en die gaat soms over lijken.

De intentie van de trigger bepaald wat daaruit voortvloeit, en van huis uit zijn bijna alle trigger stekeblind net als verliefd zijn, het is bijna onmogelijk om de trigger niet uit te voeren.

Daarom volgt er op een uitspraak van de rechtbank vaak een terbeschikkingstelling, dan komt deze persoon terecht in een anti trigger fabriek.


Een van mijn eigen trigger is in dit schrijven, dat ik meer schrijf dan uiteindelijk mijn bedoeling was, mijn trigger laat het spontaan gebeuren, en probeert zijn trigger plaatje te verwoorden die tijdens dit schrijven steeds groter wordt.

Het is heel moeilijk om nog iemand te vinden die op precies dezelfde wijze een exact dezelfde trigger heeft, het lijkt wel dat er maar eentje bestaat, omdat de trigger ingekleurd is door de persoon zelf.

Natuurlijk zijn er meerdere die connecties hebben met datzelfde gebeuren, maar ze zijn werkelijk allemaal verschillend aan elkaar, het doel is vaak hetzelfde, maar de weg er naartoe is divers.

Als je het leven voor jezelf redelijk op orde hebt en daarmee tevreden bent, en je hebt toevallig niet de trigger die je nieuwsgierig gemaakt wat bewustzijn betreft, dan is dat prima.

Het is onmogelijk om iemand een trigger aan te praten, de trigger is er of is er niet, er zijn veel trigger's die slapen, en die plotseling wakker kunnen worden door een confrontatie met zo'n zelfde trigger, of je krijgt een opdonder in het dagelijks leven.

Deze regel voeg ik nog even tussen, mijn plaatje wordt steeds groter, en dat plaatje is voor mij inzicht hebben in, nu begrijp ik ineens dat je ook een trigger kunt maken, komt vaak voort uit niet happy zijn met jezelf, het zoeken hierin kan een trigger maken en dat kan een verslaving worden, bijvoorbeeld gebakjes eten, het is erg moeilijk om de trigger van niet happy zijn aan te pakken en te laten verdwijnen, daarvoor moet je op zoek in jezelf, bijna altijd leggen wij de schuld bij een ander.

Wat de inhoud was van mijn trigger kreeg ik past echt zicht op toen ik al die andere trigger's bezocht, ik bedoel handopleggers en Jomanda en waarzeggers, daarin werd mij heel duidelijk wat suggestie betekende, voor mij tenminste niet voor hen.

Toen ik met de school van praktische filosofie in aanraking kwam werd men al heel snel duidelijk dat ik deze school bezocht om andere reden als de mede cursisten, bij mij ging het om wat is nu eigenlijk bewustzijn om daar de vinger achter te krijgen.

80% van de andere leden in de groep waren naar de school gegaan omdat zij in het dagelijks leven met zichzelf niet uit de voeten konden, ze zochten op deze school een oplossing, maar daar was de school niet voor bedoeld, de school staat ver af van wat wij dagelijks verstaan onder de psychologie, aan de andere kant is het een totale psychologie waarin les wordt gegeven.

Deze groepsleden dachten iets te vinden op de school waarmee ze anderen konden veranderen dat zij minder moeilijkheden tegenkwamen, en dat was nu precies waar de school niet voor bedoeld was, hier ging het om wat er in jouw zelf gebeurt om daar inzicht in te krijgen, hierom bleef ik ook met vijf mensen over na zes jaar studie.

Door mijn eigen trigger kennis, die nog steeds elke dag groter wordt, en vooral ook door de laatste paar jaren met bewustzijnn.nl bezig te zijn geweest en zeker niet te vergeten Facebook, is dit voor mij een geweldige bijdrage aan mijn eigen 'afwikkeling', natuurlijk gebruik ik de man met de hamer nog wel eens, en ik ben ook zeer kritisch in mijn uitspraken.

Iemand zei tegen mij je bent soms een beetje agressief naar de mensen toe en mensen pikken het niet, ik moest hem daar gelijk in geven, zijn voorstel was om het allemaal wat rustiger aan te doen en hele korte mededeling te doen van enkele regels dan werd er niet afgehaakt, dan zou ik meer mensen kunnen bereiken, ik denk dat hij helemaal gelijk heeft.

Ik heb daar echt serieus over nagedacht en kwam toch tot de conclusie, dat dat niet mijn trigger stijl is, daarom blijf ik op deze manier doorgaan, als men niet geïnteresseerd is dan is dat aan hen, ben altijd al een vreemde eend in de bijt geweest, dan ga ik mijzelf verloochenen dan moet ik een spel gaan spelen en dat wil ik niet.

De manier zoals ik dat breng en doe, is Herman ten voeten uit, de aard van dat beestje is nu eenmaal zo, en dit is mijn ding, en misschien net zo uniek als het HEMEYLA motorblok.


Oh ja deze was ik nog vergeten ik kom ook regelmatig trigger's tegen die absoluut niet bereid zijn om zichzelf te accepteren zoals ze zijn, en proberen om mij duidelijk te maken dat ik met onzin bezig ben, ze weigeren een vriendschap's verzoek op deze Facebook pagina, en dit is ook een trigger misschien van een vastgeroeste zelfbescherming.

En een beetje WD-40 heeft hier dan ook  geen effect, verder doe ik gewoon mijn ding en diegene die hier op deze pagina aanwezig zijn of ze nu wel of niet te reageren, ze zijn mij allemaal even lief, en iedereen kan mij persoonlijk via de e-mail benaderen.

Ik zie dat het gelezen wordt, en als zij dat blijven doen kan het alleen maar betekenen dat er toch een bepaalde interesse is en dat is voor mij voldoende.

En Mischa, vergeet vooral niet dat je aan het begin staat, van misschien een grote ontdekking, heb niet de illusie dat je nu al bewust bent, zolang je jezelf niet meer wel herinnert dan niet herinnert, ben je nog steeds onderweg, voordat je dat punt bereikt heb die ik beschreven heb in mijn onderweg zijn.

Vergeet niet dat zelfherinnering een middel is om meer bewust te worden, dat het niets van doen heeft met het echte bewustzijn, ik dacht dat in het begin ook, maar toen ik de klap met de hamer kreeg drie jaar later toen begreep ik dat zelfherinnering een middel was en niet het bewustzijn zelf.

Natuurlijk word je in het onderweg zijn steeds meer en vaker bewust van je zelf, maar dat is niet het doel zelf, er vinden voortdurend veranderingen in je plaats, en dit laatje verder gaan dat is de trigger energie die begrijpt dat er nog meer mogelijk is, wat er met mij drie jaar later gebeurde, kun je niet uitnodigen dat komt als een dief in de nacht.

Maak alsjeblieft geen illusies en spreek er zo min mogelijk over, iedereen zal moeite doen om jou daar vanaf te brengen en dat is een energie die niet wenselijk is.

Het is absoluut niet makkelijk, wees er zoveel mogelijk alleen mee, je weet ook dat er nog tenminste een beeldendenker in je huis woont, misschien goed om hierover van gedachten te wisselen, maar maak er alsjeblieft geen wedstrijd van.

Is hij niet bereid om die oefening te doen, vergeet het dan verder het is en blijft een eenzame strijd, bedenk wel dat het mijzelf meer energie heeft gekost dan het hele HEMEYLA project, weliswaar een andere energie maar toch.

Ik schrijf hier wel dat het mij veel energie gekost heeft, maar dat klopt van geen kant, omdat als je ergens voor gaat gebeurd het gewoon, ze zeggen wel het kost mij een enorme energie dat is gelul, je hoeft er niets voor te doen het gebeurd gewoon, het zou misschien veel energie kosten om het niet te doen, dit klopt beter.

Nu ga ik even douchen, en nog een rondje fietsen, nog even naar de computerman om uit te leggen wat er eigenlijk precies aan de hand was met de niet goed werkende herinneringen van de 250 GB SSD schijf.


Blokzijl 19-02-2015,


Herman Meijer

Mischa, misschien de tafel twee keer schuren en lakken!


Blokzijl 20-02-2015,


Als ik je spreekwoord goed begrijp, heb ik de tafel opnieuw gescheurd en gelakt, en ben er achter gekomen dat ik me zelf wel voelde maar niet het idee er bij had dat ik dat was, eerst dat maar even tot een goed einde proberen te brengen.


Herman Meijer,

Je zelf voelen als ik.


Mischa Werkhoven,

Juist.


Herman Meijer,

Als je dat voelt is het doosje niet meer leeg.


Herman Meijer, Ik zal proberen of ik je dit nog op een andere manier kan duidelijk maken, ik heb daarvoor nog wel enkele trucjes voor op de plank liggen. Ik zal meteen de technische kant er van uitleggen dan wordt het duidelijker hoe het brein in de praktijk werkt. Ik begin eerst maar met de technische kant, als wij iets leren neem voor het gemak maar leren fietsen. Dit leren speelt zich af in een bepaald gedeelte van het brein, daar wordt dat wat je leert over fietsen in eerste instantie opgeslagen, tijdens het leren waar je toch zeker enkele weken voor nodig bent, wordt elk bijgeleerde vaardigheid bijgevoegd of bijgewerkt. Er vindt voortdurend vernieuwing en verandering in dat gedeelte van het brein plaats, net zolang totdat je het onder de knie heb dat je er niet meer over hoeft na te denken hoe je moet fietsen. Op het moment dat het fietsen voor jou zelf aan alle wensen voldoet, dan is de tijd rijp om het volledig automatisch te doen, dan hoef je er niet meer over na te denken dan gebeurt het allemaal vanzelf. Op het moment dat het brein dit ervaart dat het afgerond kan worden, verplaatst het brein zelf zijn eigen kunnen van het fietsen naar een andere plek in het brein, die plek wordt wel eens het bewegingscentrum genoemd. Als het daar verankerd is, dan is het wel mogelijk om kleine modificaties die je toch nog tijdens dat fietsen opdoet daar aan toe te voegen. Als dit gebeurt is, en dit kun jezelf nagaan als het in dat bewegingscentrum geplaatst is, dan is het bijna onmogelijk om in te grijpen in die automatische handeling, als je dan iets geks wilt doen wat je nog nooit gedaan hebt, dan kun je in je zelf voelden dat er iets in je is die dat wil verhinderen. Probeer maar even om van de andere kant op je fiets te stappen, dan weet je precies wat ik bedoel, dit moet je echt even doen, of met een hand aan het stuur op te stappen, probeer je dat 15 keer dan zal je het weer lukken, probeer het dan opnieuw met de andere hand op je fiets te stappen. Dit moet je echt doen is heel belangrijk dat je begint te begrijpen hoe het brein werkt. Wordt vervolgd, tot zondag.



Blokzijl 20-02-2015,


Herman Meijer,


Ik zou het zeer op prijs stellen als iedereen hieraan meedoet, het is niet noodzakelijk om dit met een fiets te proberen, om je  bewust te worden van dat punt te ervaren dat de meeste dingen automatisch gebeuren. Begin bijvoorbeeld op een andere plek in  de kamer te stofzuigen, of geeft de bloemen water in een andere volgorde, of u loopt de trap op en begint met de andere voet als  dat u gewend bent, of pak de deurkruk vast met uw andere hand, er zijn wel duizend manieren te doen om erachter te komen dat  het best wel moeilijk is, en let maar eens op deze truc kun je maar één keer uithalen de volgende keer zal het makkelijker gaan.  Dan heeft de automaat zich al enigszins aangepast, en als u heel heel heel heel goed oplet, dan is dat punt waar u ervaart dat het  moeilijk is, het gevoel van dat punt is het ik, uzelf dus, en die draagt de naam ?????????,. Wilt u het helemaal goed doen spreekt  dan uw eigen naam hierbij even uiten voel het, en vraagt u zich af wat is dit, geef het alle aandacht die in u is. Merk ook op dat u  het gek vind om dit te proberen. tot zondag.



Blokzijl 21-02-2015,



Ik heb het wel vaker met mensen over het verschil tussen aandacht en concentratie.

Vaak hoor ik als ik erom vraag dat ze weten wat aandacht is, dan heb ik mijn twijfels.

Aandacht is een woord die nogal gebezigd wordt in de maatschappij, er zijn er maar weinigen die werkelijk weten wat dit is.

Als je deze trucjes die ik uitgelegd heb probeert, en je voelt iets dat anders is dan normaal, dat anders kun je alleen maar waarnemen met aandacht, niet dat wat je waarneemt is aandacht, maar dat ding wat het waarneemt.

En die aandacht kan er alleen maar zijn als je een moment minder geïdentificeerd bent, normaal gesproken zijn we bijna altijd geïdentificeerd met wat we doen, dit heeft alles te maken met dat je er zelf niet bij bent in wat je doet, dat je jezelf niet herinnert.

Op het moment dat je in jezelf opmerkt van deze afwijking van het standaard gevoel, dan is dat aandacht die dat opmerkt.

Daarvoor is dit proberen ook bedoeld, je wordt even van je à propos afgebracht, en op moment dat je dat waarneemt dan is dat de aandacht die dat waarneemt.

Dit is dan ook het doel van het proberen, om de aandacht in jezelf te ontdekken, en dat gebeurt alleen maar als je de automaat in je tegenwerkt, dan raakt de automaat uit zijn evenwicht en dan word je een moment bewust.

Ik had hier al vaak met iemand over gesproken om duidelijk te maken wat het verschil tussen aandacht en concentratie was.

Ik zei tegen hem ga maar naar de winkelstraat daar kun je vast wel een of andere paal vinden die zo'n 30 cm uit de grond steekt, ga erop staan tussen de menigte en voel wat er gebeurt.

Je moet het natuurlijk wel durven te doen zei ik, het valt niet mee om een beetje voor gek te staan, een weekje later was ik weer bij hem, en het eerste wat hij zei nog voor de begroeting, ik heb het gedurfd maar ik heb niets opgemerkt.

Ik ben daar verder niet op ingegaan, deze man had het niet begrepen, hij was geïdentificeerd met het durven, daardoor had hij bij zichzelf niet opgemerkt dat er ook nog iets anders gebeurde.

Bijna iedereen herkent dit, deze aandacht is er ook als ons iets overkomt dat niet wenselijk is, deze momenten zijn dan ook vaak onaangenaam, dit voelen is de aandacht die dat voelt, in dat voelen ben je er zelf bij dat maakt het zo onaangenaam, de confrontatie met jezelf is dan heel duidelijk.

U kunt deze momenten vast nog wel terughalen, in die momenten was u een moment bewust van uw zelf.

Als u bereid bent, en je kiest toch voor om het eens te proberen, en je bent zo helder van geest dat u zich bewust wordt van deze momenten van aandacht, dan wordt het ik voelbaar, en toegevoegd aan deze aandacht. Tot zondag.


Blokzijl 26-02-2015,


Liet deze morgen enkele stukken voorlezen die ik de laatste tijd geschreven heb, het was mij opgevallen dat mijn uitspraken nogal heftig en dwingend zijn, een blad voor de mond is een moeilijk gegeven in mijn schrijven.

En die zogenaamde Privacy waar de samenleving nogal mee te kampen heeft is ook niet echt mijn ding, is van invloed op de manier hoe en wat ik schrijf, ga er vanuit dat anderen dat ook niet hebben en daar sla ik regelmatig de plank mis.

Laatste tijd hoor ik nogal eens dat alles zoveel mogelijk transparant moet zijn, kennelijk bedoelen ze daar niet onze privacy mee.

Dit neemt niet weg dat wat ik schrijf ook op die manier ervaar, tijdens dit terug luisteren van enkele geschreven artikelen van de laatste maanden hoorde ik deze indringende en geen blad voor de mond schrijven.

In dit constateren voelde ik plotseling dat er een diepere reden was voor mijn manier van schrijven, schrok er wel een beetje van dat het op deze manier tot uitdrukking gebracht was.

Het voelde als een vorm van afreageren en dat had alles te maken met wat mij vroeger is overkomen, wat voortkwam uit onbegrip, en nu schijnbaar nog steeds een rode draad in mijn leven is.

Het voelt een beetje als de uitspraak van Calimero, zij zijn groot en ik ben klein, ik heb deze emotionele verdediging waarschijnlijk vroeger gemaakt om mij te kunnen handhaven, in de door mij ervaren boze wereld, altijd maar weer afgewezen te worden door mijn andere manier van denken, maar dat wist ik toen allemaal nog niet.

Het heeft bij mij dan ook niet de vorm van gepest zijn, maar meer de vorm van niet worden begrepen en/of geaccepteerd worden, dit voelde voor mij aan als niet in relatie kunnen staan met anderen.

Denk nog steeds, dat ik iets te vertellen heb waar anderen misschien hun voordeel mee kunnen doen, en vaak gooi ik mijn eigen glazen hiermee in.

Als je dan ook nog beelddenker bent en volgens de testen ook nog een beetje hoogbegaafd, als dat onmiddellijk afgedaan wordt met er zijn zoveel soorten in hoogbegaafd zijn, dan komen er nooit vragen, en er is nooit enige belangstelling voor.

Nog een tussendoortje, ergens heb ik een keer gelezen dat iemand schreef, dat elk mens één iemand nodig heeft in zijn leven die er volledig voor hem of haar is.

Achteraf gezien had ik gelukkig zo iemand, dit besefte ik later pas toen ik de 50 gepasseerd was, ben ik nog een keer bij haar geweest, zij was inmiddels de 80 gepasseerd.

Zij luisterde naar de naam Tante-Mina, zij was niet mijn tante maar dat was de gewoonte bij ons in de buurt dat je oudere mensen met oom of tante aansprak, toen ik haar voor de laatste keer ontmoete wist zij niet meer dat ze zo heette, zij was dement.

Er werd door de huisgenoten vertelt aan haar wie ik was, ze sprak geen woord, onze wederzijdse aankijken was voldoende, onmiddellijk lichtten haar ogen op, wij pakten elkaars handen vast, dat duurde een half uur, en er werd geen woord gewisseld, enkele keren leek het erop dat ze daartoe een poging deed, maar er kwamen geen woorden.

Die waren er vroeger ook bijna niet tussen ons, hooguit hallo en soms enkele zinnen over het weer, eigenlijk wel heel erg bijzonder vind ik nu, ik heb het toen nooit als bijzonder ervaren onze relatie was gewoon zo.

Koffie dronk ik toen nog niet, daar kreeg je rode haren of kromme benen van werd gezegd, gelukkig niet beide tegelijk, ik kreeg van haar wel altijd een suikerklontje met een touwtje eraan, maar als zij dat vergat dan pakte ik het zelf, zonder vragen of opmerkingen van onze kant.

Dat touwtje aan het suikerklontje was bedoeld om het te kunnen onderdompelen in de koffie, als er suiker in de koffie moest werd het suikerklontje drie keer ondergedompeld, wenste iemand veel suiker dan deed men dat vijf keer.

Bij dit laatste bezoek waren er weer geen woorden nodig, het zou ons weg trekken uit het cirkeltje van dat moment.

De huisgenoten deden nog enkele pogingen om een gesprek op gang te brengen, daar werd geen antwoord op gegeven, het deed er niet toe.

Als ik daar nu op terugkijk, dan is er schijnbaar toch iets in een mens waar dementie minder grip op heeft, verder was zij volledig de weg kwijt.

Na een half uur ben ik weggegaan zonder één woord te zeggen, diep onder de indruk, zo'n moment wat schijnbaar maar enkele keren in je leven plaatsvindt, dit zijn momenten die je sterk maken, het lijkt op goud wassen, alleen het goud in jezelf blijft over.

Nu schiet me net te binnen dat ik ergens nog een heel toepasselijk gedicht heb ik moet het even opzoeken het zit in een opschrijf map uit de jaren 80, een ogenblikje.


Het luidt als volgt.

Wanneer zij niet zijn, vertel dan aan de bomen hoe dichtbij hij kan zijn.

Vertel het aan de wind die in de bomen klimt of uit de takken valt, hoe dichtbij 'zij' kan zijn.

Vertel het aan een kind, die jong genoeg is om het te begrijpen.

Vertel het aan een dier, misschien alleen door het aan te kijken.

Maar zeg het aan geen mens, ze zouden je niet geloven.

Ze zouden niet willen geloven dat alleen maar een man alleen maar-een vrouw,

dat een mens een mens zo dichtbij elkaar kunnen zijn.

Uit de gedichtenbundel, Kahlil Gibran.


Nu eerst even iets anders doen, werd vanmorgen gebeld door de computerman, of ik vandaag nog iets voor hem kon doen, hij vroeg mij even te komen om iets aan een laptop te solderen, en dat ga ik nu eerst doen misschien tot straks.

Het probleem met de laptop is inmiddels verholpen hij gaat weer als een tierelier, nu verder.

Destijds werd wel eens gezegd “Herman gaat weer naar zijn tweede moeder”, ik weet zeker dat zij een geweldige aanvulling is geweest zonder woorden.

Aanvulling is te kort door de bocht, het is meer een invulling, veel later begreep ik pas dat zij altijd mijn hand vasthield ook al was zij niet aanwezig.

Vorige week had ik een gesprek met iemand, en er gingen nogal persoonlijke dingen over tafel, na afloop zei ik tegen haar, je moet het opschrijven voor jezelf hoe het allemaal zo ongeveer verlopen is bij jou en zeker van de moeilijke perioden, dan zul je het beter begrijpen wat er precies is gebeurd.

Door het op te schrijven of uit te spreken als je alleen bent, dat je daarin jezelf en de anderen beter zult gaan begrijpen, hierom heet het ook van je afschrijven, en heb er geen oordeel in.

Dit werkt echt je hoeft het niemand te laten lezen daar gaat het niet om, het gaat erom dat het terug komt in je herinnering van dit moment, waarbij je de eigen inzichten van nu erop los kunt laten en dat werkt verhelderend.

Je mag het ook uit schreeuwen waar niemand je hoort, dan hoor je je eigen stem daarin, wordt niet kwaad op hen die zo met je om zijn gegaan, zij wisten niet beter, zij wisten het misschien wel maar zij handelden er niet naar.

Er kwaad op worden heeft dan ook geen enkele zin, dan sta je het inzicht over jezelf en de ander in de weg.


Blokzijl 03-03-2015,


Deze zin kreeg ik vanmorgen toegestuurd per e-mail.


Nikola Tesla: "anti-sociaal gedrag is een eigenschap van intelligentie in een wereld vol conformisten"

anti-sociaal,

Wat is wel en niet sociaal gedrag, Nikola Tesla, heeft daar onderzoek naar gedaan hoe dit nu precies zit.

Wikipedia zegt er dit over, conformisme slaat op het aanpassen van zichzelf aan het gedrag en de opvattingen die heersen in een bepaalde groep met als doel geaccepteerd te worden binnen deze groep.

Binnen de groep heerst er conformiteitsdwang.

Dit is de dwang tot aanpassing aan de opvattingen en gedragingen die binnen de groep heersen.

Past iemand zich niet aan, loopt deze persoon het risico buiten de groep te worden gezet.

Mensen zijn sociale wezens en willen daarom graag bij een groep horen en relaties aan gaan met andere mensen (bijvoorbeeld een vriendenkring).

Daarom beschikken zij over een conformiteitsdrang: de neiging om zich aan te passen.

De neiging tot conformisme kan zowel voorkomen in kleine groepen, zoals een vriendenkring, als ook in grotere gemeenschappen, zoals een maatschappij.


Als je dit gaat onderzoeken, dan krijg je weer te maken met de definities wat differentiatie is, van deze woorden, de definities van anti sociaal, intelligentie, en conformisten.

In het kort even een toelichting op wat nu differentiatie eigenlijk is, in het dagelijks leven word dit woord nauwelijks gebruikt, en juist deze differentiatie is de oorzaak van al onze moeilijkheden.

Differentiatie is bijvoorbeeld, als wij de bijbel nemen, dan moet je al voorzichtig zijn doordat de bijbel vertaald is en enkele keren is herschreven, omdat in het vertalen al differentiaties plaatsvindt doordat de vertaler zijn eigen definities loslaat op een bepaald woord of zin.

Een interpretatie van een woord of zin in dit geval de bijbel, is nooit hetzelfde als wat de schrijver heeft bedoeld.

Een mening hebben over een woord of zin kan er alleen maar zijn als je interpreteert, differentieert, als die anders is dan dat de lezer heeft bedoeld.

Als je van de bron van de bijbel uitgaat is elke verandering van een interpretatie een differentiatie.

En het gevolg van deze interpretatie, differentiatie, dat we dan met oorlogje voeren proberen ons gelijk te halen, en dat is tot nog toe nooit gelukt, als je de bijbel letterlijk zou nemen, wat al bijna onmogelijk is, hoef je nooit oorlogje te spelen.

Ik kreeg gisteren mijn stempas door de brievenbus, omdat wij in onze zogenaamde sociale maatschappij, zoveel meningen en differentiaties hebben toegelaten, mogen wij nu een stem gaan uitbrengen op onze eigen differentiatie mening, als je begrijpt wat differentiatie en een mening hebben inhoud, dan ga je nooit meer stemmen.

Als je nu gaat zeggen ja maar hoe moet het dan verder, dan heb je jezelf vastgezet in een mening.

Een tijdje terug werd de vraag gesteld of er verschillende manieren van denken waren, volgens mij is de bron wat wij denken noemen allemaal hetzelfde, er is alleen maar denken en dat is de denkbron die denkt, je kunt er wel gevoel bij betrekken, maar dan nog blijft de bron dezelfde, alleen waar de bron meedenkt kan verschillend zijn maar daar gaat het niet om.

Wij zijn zelf de bron, en waar deze denkbron meedenkt zijn onze herinneringen, dat zijn wij wel geworden maar deze zijn niet van ons, zijn geleende gekopieerde "plagiaat" ,deze gekopieerde plagiaat, hebben wij een andere wending gegeven door onze eerdere geleende plagiaat, en dat is onze mening.

Iemand anders sprong erin en kwam met 12 verschillende soorten van denken aandragen waaronder, Sociaal denken, Feitelijk denken, Concreet denken, Waan denken, Emotioneel denken, Visueel denken, Abstract denken, Zwart wit denken, Bewust denken, Aanpassend denken ( extreme aanpassing) en Beeld denken.

Dit is een typisch voorbeeld wat differentiatie doet, door de manieren van denken te splitsen in verschillende richtingen kom je er nooit meer uit in een discussie met een van deze manieren van denken, je raakt never uitgediscussieerd.

In een schijf van 12 denkassociaties overlappen al deze associaties elkaar, hierin kan nooit een duidelijke grens aanwezig zijn, en als deze grens wel aanwezig is, is zij afhankelijk van een mening, weer een of andere differentiatie, maar deze differentiatie moet dan wel kloppen met de aangrenzende denkassociatie, en dat lukt je nooit om dit kloppend te krijgen dit is gelijk aan Pi deze eindigt ook nooit op nul.

Als je bij de denkbron blijft en goed onderzoekt, dan kun je ontdekken dat deze bron alleen maar voor of tegen kent, mee eens of niet mee eens, alleen maar een ja en een nee kent, als je dit hebt ontdekt is het mogelijk om te beseffen dat er tussen deze ja en nee, dat er toch nog iets anders is, en dat is de bron zelf zonder deze differentiatie mening en zonder ik.



Als je de ladder van de differentiatie sport voor sport afdaalt begin je langzaam te begrijpen wat differentiatie of een mening hebben eigenlijk is.

Dan begin je te begrijpen waarom er zoveel politieke partijen zijn, dat zij allemaal een stukje hebben geleend uit de bron zelf zij hebben allemaal de bron opgesplitst, en deze differentiatiesplitsing kan nooit bewerkstelligen dat wij het met elkaar eens worden.

Als wij één zin van de tien letterlijk nemen, ga niet met een ander om, als u niet wilt dat een ander zo met u omgaat.

En dit heeft alles te maken met, dat wij willen dat het ons verteld wordt hoe het zit, en daar laten we weer onze eigen interpretatie op los, en zo raken we steeds verder van huis, als je te lui bent of the onwetend, en je hebt geen inzicht dat er maar één mogelijkheid is langs de ladder van je eigen meningen, differentiaties af te dalen en probeert bij de bron te komen alle andere pogingen zijn nutteloos.

Het lezen van een opgeschreven woord of zin, geeft nooit exact weer wat de schrijver bedoeld heeft, iedereen heeft daar zijn eigen differentiatie mening over en begint met het uitleggen wat de schrijver waarschijnlijk bedoelde en dat is differentiatie.

Hierom kun je dan ook nooit de waarheid aangeven met het woord waarheid, omdat het woord waarheid niet de waarheid zelf is.

Schrijver van de e-mail, doe dit niet te vaak, dit heeft mij 4:00 uur gekost om het op papier te krijgen, grapje, ik wil vanmiddag nog even een rondje fietsen, vandaar.



Blokzijl 04-03-2015,


Nu wordt er gesuggereerd dat er vele manieren van denken zijn, ik was daar heel voorzichtig over omdat er iets kan zijn wat ik nog niet ken, wil graag leren.

Deze vormen van denken zijn onder anderen, Sociaal denken, Feitelijk denken, Concreet denken, Waan denken, Emotioneel denken, Visueel denken, Abstract denken, Zwart wit, denken, Bewust denken, Aanpassend denken ( extreme aanpassing)

Er staat er één tussen waarvan ik zeker weet dat deze niet klopt voor vele lezers.

Dat er bewust denken bestaat, die bestaat wel maar is voor velen niet toegankelijk, de truc van het denken is wederom dat hij denkt dat hij bewust kan denken, het denken kan zelf niet bewust denken dat is onmogelijk.

Wat wel kan als je je eigen ik voelt en als in dat voelen en besef is dat jij jezelf voelt, dan kan de aandacht die zich daarbij ook ontwikkeld het vermogen krijgen om te zien en te beseffen wat er in je gedacht wordt, dat wat jij zelf denkt.

Dan mag je pas spreken dat je bewust kunt denken, in alle andere gevallen kun je misschien weten wat je denkt, maar je hebt er geen enkele zeggenschap over je bent er totaal in ondergedompeld.

Dat kan nooit een bewust denken zijn, als je zelf niet voelt, en er zelf niet bij bent, wat er gedacht wordt.

Dit is een van de elementen waar wij zeer snel in verstrikt raken, als wij wel de kennis hebben maar deze niet begrijpen, gaan wij deze kennis differentiëren, dit lijkt dan of we er meer over weten, maar juist deze differentiatie is onze blinde vlek in het denken.

Als je dit niet door hebt dan ga je alleen maar je kennis vergroten door meer te differentiëren en dat leidt tot chaos.

De differentiatie die hier werd opgeschreven over de vele soorten of manieren van denken, is terug te voeren tot het denken zelf, er is alleen maar denken en als je dit gaat opsplitsen verlies je de bron uit het oog en kom je in de chaos terecht.

De basis van dit hele gebeuren is het denken, en dan ontstaan er vele manieren van denken doordat men er nog een tientallen gevoels elementen aan toevoegt.

En zo komen we dan tot vele manieren van denken dit is klinkklare onzin, als je dit niet door hebt dan ben je verstrikt geraakt in al deze manieren van denken, en dit is een truc van het denken zelf om er maar voor te zorgen dat jij als mens geen moeite doet om bewust te worden van wat de denker denkt.

De truc van het denken zelf is, dat hij zelf niet door heeft dat hij zelf de denker is, en dat hij zelf ook is wat hij denkt, hij heeft alleen een splitsing aangebracht in zichzelf.

De denker kan alleen maar denken dankzij deze splitsing, deze splitsing zorgt ervoor dat je steeds verder van de bron af raakt, met betrekking tot het geheel, het gevolg hiervan is dat er steeds meer warhoofden discussiëren en de chaos op alle manieren proberen te vergroten.

Deze differentiatie lijkt veel op verliefd zijn, liefde maakt je immers ook blind.

Deze liefde is een egotrip liefde en die is gebaseerd op winst voor eigen parochie, trouwens alles wat je denkt is gebaseerd op winst voor het denken zelf, en jammer genoeg ben je nu eenmaal dat wat je denkt.

En zeg nu niet ja maar, en begin je te ouwehoeren over gevoelens, het denken zelf heeft al je gevoelens eveneens met een naamplaatje voorzien bij wat of wie zij horen.

Als er een gevoel in je opkomt en het draagt geen naamplaatje, dan pas mag je zeggen dat je gevoel kent, als je dat dan probeert uit te leggen dan is wederom die uitleg niet het gevoel zelf.

Als een van de lezers nu denkt, hier ben ik het helemaal mee eens, of denkt ik heb het begrepen, dan durf ik er € 1000 op te zetten dat het niet is begrepen.


Lieve mensen ik geef echt om jullie.


Ik heb nog iets leuks, als je het woord ontwikkelen toepast op psychische problemen, dan wordt het vaak begrepen dat je kennis tot je moet nemen, om het probleem aan te kunnen of op te lossen.

Het is net andersom en het woord zegt dat ook ontwikkelen betekent afwikkelen, en dat is het enige wat werkt, een probleem is er alleen maar omdat het denken dit zelf gemaakt heeft.

Als je daar de vinger op kunt leggen dan moet je iets afwikkelen dan is het probleem opgelost.

En het woord verlicht zijn, betekent voor velen dat je kennis moet vergaren om verlichte kunnen worden, ons denken haalt hier weer een grapje uit door te veronderstellen dat hij kennis moet vergaren, maar juist dit woord verlicht zijn betekent dat je lichter moet worden.

Dan misschien kan de bron zichtbaar worden, het ik kan daar niet voor zorgen, dit ik ben ik immers zelf en dat is wat ik denk, dit is ook de reden dat ik alleen maar inzicht hoeft te hebben in het ik, in alle differentiaties waar het ik uit bestaat, dit te doorzien en te beseffen.

Als het ik in zijn eigen ik een wedstrijd speelt om zichzelf slimmer en sterker te maken door kennis te vergaren, wordt alleen de bron maar meer ingewikkeld.

Misschien door iets te hebben begrepen kan er een kwartje vallen door inzicht en besef, dit inzicht en besef is de vuilnisman die veronderstellingen en ideeën op ruimt, ik hoop voor jullie dat deze vuilnisman dagelijks bij je ik langs komt.

Het enigste inzicht en besef wat hierin telt, is dat je je eigen boot moet omkeren en terug moet varen naar je eigen geboorte haven volgeladen met inzicht en besef.

Geef nog steeds om jullie.



Mooi geschreven, ik ben het helemaal eens met wat je zegt. Zo dacht ik zelf ook dat het was. Wat je eigenlijk zegt, is dat je simpel gezegd, je Ik moet voelen, en daarna pas denken. Voelen vanuit het moment en niet vanuit ervaringen die een vast denk-patroon hebben veroorzaakt.... Maar wat ik uit je verhaal haal, en op bewustzijnn.nl, is dat simpel, eigenlijk moeilijker is dan complex. Omdat jezelf laten leiden door je gedachten 'simpeler' is, dan er daadwerkelijk deel van uit te maken.


Bijna goed Dennis, zie mijn reactie alsjeblieft niet als kritiek, dit is een hand toe reiken.

Je zegt, ik ben het helemaal eens met wat je zegt, je kunt het niet met mij eens zijn omdat dit voor jou geen werkelijk feit is. Dit is een denken en geen er bewust van zijn dat het zo is.

Je zegt, zo dacht ik zelf ook dat het was, dat is correct, is nog denkwerk, een veronderstelling.

Je zegt, je Ik moet je voelen, en daarna pas denken, nee dit is niet correct, het zou correct zijn als dat voelen en dat denken tegelijkertijd plaatsvindt, het jojo-effect tussen deze twee moet op houden.

Je zegt, Omdat jezelf laten leiden door je gedachten, bij jou is er geen jezelf, je bent alleen maar dat wat je denkt en dat wat er denken voelt, en dat is een vol automatisch proces.

Omdat Dennis zichzelf niet voelt als toeschouwer die ziet wat Dennis denkt.

Dat ding wat de naam Dennis draagt bepaald wat Dennis denkt en wat Dennis doet en Dennis zegt.  Dit gebeurt spontaan met Dennis, dit kan alleen maar plaats vinden als Dennis de illusie heeft dat hij dat is die praat en handelt.

Als Dennis zichzelf niet tegelijkertijd voelt als Dennis in dat wat Dennis zegt of Dennis doet, dan is er alleen maar iets dat iets zegt of iets doet.

Dit kan alleen maar plaats vinden als Dennis denkt dat Dennis bewust is van Dennis, dat dat een schijnbare werkelijkheid voor Dennis is, als dat het geval is dan denkt het denken van Dennis over zichzelf dat hij bewust is van zichzelf.

En deze Dennis heeft geen € 1000 verdient.

Dennis de oplossing van het op deze manier schrijven, ligt verborgen in het gevoel die aanwezig was op het moment dat je dit schreef.


Het leuke van jezelf waarnemen en daar bewust van zijn in dat wat je doet en zegt, door het besef lossen er dingen in je zelf op, dit oplossen van conditionering heeft als gevolg dat dit inzicht in jezelf beseft wat een ander zegt of schrijft, dit betekent voor mij concreet, als ik iets lees dan is er iets dat begrijp van waaruit iemand iets zegt of schrijft.

Van dit unieke iets mag ik geen misbruik maken, door het te gaan gebruiken in mijn antwoorden of dagelijks leven, als ik dat toch doe dan maak ik in mezelf een nieuwe conditionering, en word ik onbewuster van mezelf.

Er zijn nu enkele die denken ik weet wat hij bedoeld, alleen diegene die dat denkt heeft het vermogen om iemand te manipuleren, en dat is een onbewuste handeling, en destructief voor hem zelf.

Sorry Dennis, bewustzijn is er of is er niet, als je bewust bent zijn er wel verschillende gradaties in meer en minder bewustzijn, en het denken heeft hier niets mee te maken.

Bewustzijn is een hoedanigheid van de geest, en het denken jij dus, zal op alle mogelijke manieren verhinderen en tegenwerken dat jij bewust wordt, en dit komt alleen maar door het feit dat je denkt dat je al bewust bent.

En dan zegt het denken van Dennis, dat hij meer tijd nodig heeft, dat is jou truc van jou eigen denken die dat jou laat weten, er bestaat geen onderweg zijn.

Als je bewust bent, dan pas mag je spreken dat je onderweg bent naar meer bewustzijn, maar dit gaat altijd ten koste van het denken, van wat Dennis denkt te zijn, Dennis zijn illusie.


Blokzijl 17-03-2015,


Deze e-mail kreeg ik vanmorgen.

Goedemorgen Herman, ik heb een vraag aan je, je wordt nog al eens aangevallen met meningen en soms niet mis te verstane veroordelingen.

Mijn vraag is hoe ga je daarmee om, wat mij ook wel hierin opvalt dat je bijna nooit op dezelfde manier reageert, als wat men van je vindt.

Antwoord, ik weet het de aanvallen zijn soms zeer heftig, jouw vraag is hoe ga ik daar mee om.

Reacties zijn om tweeërlei reden belangrijk, in de eerste plaats, wat is mijn eigen reactie op de reactie, het kan soms wel een half uur duren voordat ik begrijp waar mijn eigen reactie vandaan komt, en dit is mijn eigen leerschool hierom zijn de reacties waardevol voor mij.

Ik ben immers zelf mijn eigen reactie, als er een reactie mij aanraakt dan weerspiegelt deze reactie wat er in mij zelf aan onvolkomenheden aanwezig zijn.

De voorwaarde hiervoor is als er een reactie in mij opkomt, mag ik er geen reden voor bedenken of een excuus verzinnen, of een reden zoeken voor hen die deze reactie plaatste, als ik dat wel doe is het onderzoeken van mezelf onmiddellijk afgelopen.

Elke beoordeling of mening van mijn kant mag niet plaatsvinden, hier ben ik de laatste jaren goed in geworden door te begrijpen dat ik mijn eigen reactie ben, Herman is zijn eigen reactie.

En ten tweede, degene die reageert op de manier zoals hij of zij reageert, is ten voeten uit wat de reactie inhoud, elk woord en alle omschrijvingen die in die reactie tot uitdrukking worden gebracht daarmee omschrijft die persoon zelf hoe en wat hij is, de totale inhoud van de reactie is die persoon zelf, je kunt alleen maar reageren vanuit jezelf met de ingrediënten die je zelf bent, of nog bent.

Heb je iets in jezelf opgelost, dan zullen je antwoorden oftewel je reacties anders zijn, en als iemand zegt ik doe dit niet of ik zal dat nooit doen, dan moet je oppassen, alleen iemand die dat juist wel doet zegt dat hij dat nooit zal doen, dit is om aan henzelf te laten weten dat zij beter zijn dan dat zij zijn.

Als zich dat voordoet, reageer ik daar meestal niet op omdat ik van mezelf weet hoe moeilijk het is om dit te begrijpen, je bent veel inzicht in jezelf nodig voordat je erachter komt dat het zo in elkaar steekt, enkel keer reageer ik wel eens maar dan komt er meestal een nog negatievere reactie op.

Het beter voordoen beseft de persoon zelf niet, en dat is het trieste er in.

Met vriendelijke groet Herman.


E-mail, reactie, Sorry Herman, ik ben het niet met je eens, ik meen te begrijpen uit je schrijven dat ik het altijd over mijzelf heb, dat wil er bij mij niet in, als ik het goed begrijp dat je niet iets kunt zeggen over een ander, of een mening hebben over iemand, dat dat altijd over mijzelf gaat.


Antwoordt Herman.

Is ook niet eenvoudig, als wij een idee of mening hebben over iets of iemand, wie is de eigenaar van die idee of die mening?


E-mail, reactie, dat lijkt me duidelijk het is mijn eigen idee of mening.


Vraag Herman, Hoe komt de eigenaar in dit geval jij dus aan jou idee of mening, kun je dat toelichten?


E-mail, reactie, ja dat kan ik, er gebeurt iets en daar heb ik een mening over, mijn mening is anders dan wat ik meemaak of lees.


Herman, Stel deze vragen aan je zelf, Wie is de eigenaar van deze mening hebben, en wie is de eigenaar van de mening die hij zelf heeft vergeleken met een eerdere mening aanwezig in zijn herinnering, een herinnering aan eerdere opgedane ervaring of iets dergelijks.

De eigenaar van deze mening jij dus, heeft zijn nieuwe mening verkregen door in zichzelf herinneringen met elkaar te vergelijken. Deze mening komt dus voort uit de vergelijking tussen twee herinneringen, en dit speelt toch echt allemaal in de eigenaar zelf van deze twee herinneringen af. Deze mening heeft dan ook niet veel te maken met de eigenaar van het geschreven of gesproken woord van een buitenstaander.


Dit gebeurt allemaal in uw eigen 1400 gram grijze cellen. Hoe je het ook wendt of keert, alles wat door de vijf zintuigen tot je komt kan alleen maar ervaren worden door je zelf in je eigen huis, daar vindt de perceptie plaats van wat wordt waargenomen, de conclusies en meningen worden in datzelfde huis gemaakt. Uit dat zelfde huis komt een mening of een veroordeling een wel of niet mee eens zijn het is allemaal hetzelfde het gaat immers altijd over jezelf dat wat er in je eigen huis is samengesteld.


Als je de logica hiervan inziet, en je gaat het onderzoeken kun je doen wat je wilt maar je zult geen andere oplossing kunnen vinden dat is het frustrerende hierin. Het onderzoeken start in jezelf, beweegt zich in jezelf van de ene conclusie naar de andere conclusie, als je goed oplet zul je geen moment vinden dat je het over iets hebt wat buiten je is.

Hoe je het ook wendt of keert aan elk eind van je onderzoek kom je steeds weer terug bij jezelf, je bent zelf altijd het begin en het einde van je onderzoek en alles wat daartussen in gebeurt, begin er een discussie over met zijn tweeën dan kun je elkaar corrigeren in je feiten onderzoek.

In het onderzoeken moet je absoluut geen mening en gevoel leggen, anders wordt je eigen onderzoek ingekleurd door je zelf, en zal het eindresultaat niet correct zijn.

Het gaat hier alleen maar om de feiten, en kom je zo ver dat je de logica ervan ziet, zullen deze logica je verder ter zijde staan in je ontwikkeling.


E-mail, reactie, allemaal erg abstract en zonder  gevoel, ik denk dat ik begrijp dat je dit alleen maar moet zien als feiten als wat er in de werkelijkheid gebeurt in ons.

Als ik dit als feiten kennis bekijk dan klopt het helemaal, is best wel moeilijk om je dat te realiseren gaat dit ook op als je kwaad bent op iemand, wat gebeurt er dan precies?


Herman, Het lijkt me verstandiger dat je dit in jezelf probeert te begrijpen, als dat gebeurt weet je het antwoord, als je kwaad bent op iemand is er in jezelf een herinnering die kwaad is, die je voor jezelf niet wild of kunt accepteren, en opnieuw ben je alleen met je zelf gemaakte kwaadheid.


Als je hiervan kennis heb genomen en zijn werk laat doen, kun je niet anders dan de boot omkeren en terug roeien naar je eigen begin.

Terug roeien in je verleden en gaandeweg proberen dingen op te lossen door de waarheid in de onwaarheid te zien, je bent immers beide, feiten spreken voor zich je zult steeds opnieuw jezelf ontmoeten als je oprecht bent, omdat je nu eindelijk wel eens van dat gedonder af wild, dan heb je jezelf behoorlijk schaakmat gezet en in dat met de rug tegen de muur dient de oplossing zich aan, en dat gaat meestal vergezeld met pijnlijke tranen, laat ze gaan maakt beter schoon dan AG en soepeler dan WD-40.


Blokzijl 23-03-2015,


Wat is nu eigenlijk gevoel of emotie, eigenlijk wil ik het niet over emotie hebben omdat de emotie een uit de hand gelopen gevoel is, daar bedoel ik mee als de emotie een dusdanige intentie heeft dat de reactie die voortkomt uit de emotie meestal destructieve gevolgen heeft, denk maar aan sommige voetbal supporters.

Of wat er in Parijs gebeurd dit gebeurt allemaal vanuit een emotie, daarin tegen doen gevoelens dit niet, de reacties die gepaard gaan met gevoellens hebben meestal geen destructieve gevolgen, als de gevoelens heftig geworden en omslaan naar emotie dan zijn ze niet meer in de hand te houden en kunnen ze alles maken of breken.

Gevoelens zijn altijd oprecht vanuit de persoon zelf gezien, deze gevoelens zijn door de persoon zelf voorzien van een label.

Gevoelen zijn dan ook niet veel anders dan denken, het denken heeft misschien niet het gevoel gemaakt, maar heeft de gedachte en het gevoel samengevoegd, met andere woorden gevoel is denken en denken is gevoel.

Als er dan ook gevoelens worden getoond of gevoeld zegt dat wederom niets over het onderwerp waar bij die gevoelens gevoeld worden, het zegt alleen maar iets over hoe de persoon zelf in het verleden een bepaalde gedachte met een gevoel heeft voorzien.

Om dit te onderzoeken hoe dat nu precies zit, moet ik toch weer een klein beetje feitenmateriaal de revue laten passeren, probeer niet met gevoel deze feiten te beoordelen, u bent er een grote hoeveelheid logica voor nodig om dit tot een goed einde te brengen.

Ik zal hieronder enkele eigenschappen van gevoelens en gedachtes neerschrijven.

Om dit uit te testen hoe dit werkt is het eenvoudigst om dit in een supermarkt eens goed onder de loep te nemen en te bekijken hoe het werkt.

Als wij aan het boodschappen doen zijn, komen wij vele verschillende typetjes tegen die ook aan het winkelen zijn wij kunnen deze mensen goed observeren zonder dat daar een reactie uit voortvloeit.

Als er in onze ogen een beeld valt wat aangenaam aanvoelt dan heeft dat meestal betrekking op een persoon die in onze ogen er goed uitziet, dan kan er een aangenaam gevoel gevoeld worden als wij die persoon observeren, dan is dat aangename gevoel altijd gekoppeld aan onze herinnering, die gebaseerd is op een veronderstelling aan welke eisen een persoon moet voldoen om eens van gedachten te wisselen, enzovoort.

Dat zegt wederom niet veel over de persoon die wij observeren, dit zegt alleen iets over onszelf op welke manier wij ons beeld van een verlangende gevoelens hebben samengesteld.

Als wij een type observeren die absoluut volgens onze eigen observatie niet bij ons past of waar we onmiddellijk onprettige ideeën over hebben, als wij er nog dieper ingaan dan kan dit zelf een vorm aannemen dat je er een zeer onaangenaam gevoel bij krijgt, dan stopt onmiddellijk het denkgevoel met beelden oproepen anders ga je ervan over je nek.

Dat zegt wederom niet veel over de persoon die wij observeren, dit zegt alleen iets over onszelf op welke manier wij ons beeld van een niet verlangende gevoelens hebben samengesteld.

Wat zegt dat nu eigenlijk over onze gevoelens, we hebben bepaalde gevoelens terecht of onterecht maakt niet uit onze gevoelens geeft een oordeel over de mens die wij zelf indelen in door onze persoonlijke etiketteren.

Deze mens die door ons met onze gevoelens beoordeeld word, is en blijft een medemens, daar gaan we vaak volledig aan voorbij, ik probeer alleen maar duidelijk te maken dat al onze gevoelens over een medemens of over een onderwerp er eigenlijk helemaal niet toe doen, het etiketteren van onze gevoelens maakt dat wat we zijn, en dat beoordeeld en veroordeeld en zorgt ervoor dat onze onderlinge verhoudingen wel of niet uit de hand lopen.

Er is niet één werkelijk feit, of realiteit in onze gevoelens aanwezig, zoals wij zelf in het leven staan is voor een groot gedeelte bepaald door onze opvoeding of door onze eigen veronderstelde hokje waar wij onszelf in hebben geplaatst.

Worden wij door de maatschappij in een hokje geduwd, dan is het nog steeds aan je zelf of je in dat hokje gaat zitten, jij kunt dit zelf bepalen, alleen jijzelf en niemand anders bepaalt dat.

Als je in jezelf tot de ontdekking komt, dat de meeste gevoelens die je koestert of tot uitdrukking brengt, dat de meeste van die gevoelens niet oprecht zijn, maar alleen om iets te verkrijgen.

Als je dit doorziet en langzaam deze gevoelens in jezelf begint te begrijpen en ook begrijpt waar en wanneer zij geboren zijn, en ze gaandeweg gaat opruimen is de kans aanwezig dat je je eigen oprechte gevoel tegenkomt, dat niet afhankelijk is van iets, dat geen invulling kent, dat nergens aan hoeft te voldoen.

Dit gevoel draagt geen naam, je kunt het ook niet omschrijven, ik kan u wel aangeven wanneer dat werkelijke gevoel zich aandient.

Probeert deze paar zinnen niet te plaatsen, maar probeer het te begrijpen en te beseffen.

Als u verliefd bent, dan is dat werkelijke gevoel wat u in de basis bent voelbaar, ik mag rustig zeggen dat iedereen dit gevoel kent, we hebben het alleen op de verkeerde plek geplaatst, de meesten hebben de indruk dat dit gevoel hoort bij de persoon waar op wij verliefd zijn geworden, de zogenaamde klik.

Nu moet u werkelijk even bij de feiten blijven, je wordt verliefd, wat is er dan precies gebeurt, u heeft iemand ontmoet waar u verliefd op werd, deze verliefdheid is alleen maar in u aanwezig, u ervaart en voelt uzelf door middel van een ander, die ander weerspiegelt wat er in u zelf aanwezig is, het spiegelbeeld van die ander heeft er voor gezorgd dat u uw eigen werkelijkheid gaat voelen en ervaren.

En dan zeggen wij ik ben verliefd op, dat is niet juist, anders gezegd u bent verliefd op uzelf, dit klopt ook weer niet helemaal, in deze verliefdheid voelt u uzelf dat wat u diep van binnen bent.

U zult het verliefd zijn dan ook nooit kunnen omschrijven, als u goed oplet staat het denken volledig stil, en kunt u er ook op geen enkele manier over nadenken, de kans is groot dat u wel behoefte heeft om er over na te denken om het een plek te geven, als je dat lukt vliegt het verliefd zijn de deur uit.

Daarom zegt men dan ook verliefdheid maakt blind, deze blindheid komt voort uit het feit dat het denken zelf niet met het gevoel overweg kan omdat het denken immers altijd over het verleden denkt, en verliefdheid is onmiddellijk en nu.

Om hier de waarheid van te kunnen beseffen, bent u veel onderzoek nodig in uzelf, het belangrijkste hierin is dat u begint te begrijpen, dat u altijd en eeuwig alleen maar in uw eigen brein bent, er is geen enkele mogelijkheid om een hand uit te reiken naar iets wat buiten uw eigen brein gebeurt, wat er buiten u gebeurt wordt altijd door uw eigen brein ingevuld en vervormd en ingekleurd, behalve als u in het gevoel van dat verliefd zijn zit dan gebeurt er niets in u alleen dat gevoel is er.

Persoonlijk ben ik  in vele hokjes geduwd prettige en onprettige, en dit gebeurt nog regelmatig, mijn eigenwaarde en het respect voor mezelf en anderen, heeft me steeds laten beseffen waarom zij mij in een hokje wilden duwen, er is er niet één geweest die dat gelukt is, het is ongeveer zo als iemand zij, neem het hen niet kwalijk zij weten niet wat ze doen.


Blokzijl 24-03-2015,



Enkele keer maak ik wel eens gebruikt van de zin ik ben schaakmat gezet.

Als je jezelf herinnert, als je bewust bent van jezelf, kun je niet schaakmat gezet worden, omdat als er iets gezegd wordt over jezelf en je hebt er geen weet van, dan ga je dat onmiddellijk onderzoeken.

Daarin kun je soms beseffen dat de opmerking gedaan wordt omdat de persoon zelf dat dingetje vaak mist, en van de andere verlangt dat de ander dat voor hem gaat doen, dit is meestal een vorm van zelfbescherming.

Doordat een woord of zin steeds opnieuw herhaald wordt, meestal is dit dan een uitdrukking, omdat de persoon voor zichzelf steeds opnieuw bevestigd wil zien van iets dat hij zelf graag wil hebben maar niet echt deel van uit maakt.

Als het een goede en een oprechte veronderstelling is, dan komt dat tot uitdrukking in de zin, dan is er begrijpen in die veronderstelling, dan zijn er enkele vage veronderstellingen in de zin aanwezig.

Ik ben schaakmat gezet, gebruik ik alleen op het moment dat ik een gesprek wil beëindigen, en ik zelf met de rug tegen de muur sta omdat de tegenpartij steeds maar weer in cirkeltjes rond draait, en in herhaling valt.

En de spreker zelf is vast komen te zitten, en blijft hameren op dat wat hij gezegd heeft, als ik dat zie gebeuren gebruik ik dit argument weleens, je hebt me schaakmat gezet.

Als ik dit middel gebruik, dan gebruik ik dit alleen maar omdat ik in mijzelf de onmacht voel, dat ik niet de juiste woorden heb kunnen vinden om iets proberen duidelijk te maken.

Dit gebeurt soms ook omdat de persoon in kwestie het op zichzelf betrekt en dat is niet mijn bedoeling, het gaat dan ook niet over de persoon zelf, maar om de techniek het doen en laten in de middelen die het brein gebruikt om tot een uitdrukking te brengen van een bepaald iets.

Alleen het intellect van de mens kan dit onderzoeken hoe het brein werkt, maar als daar enige sporen over jezelf in opduiken, en als je daar dan emotie aan koppelt, stopt het onderzoek onmiddellijk.

Wat wel van cruciaal belang is in dat zelfonderzoek ,dat je je gevoel die bij die gedachte is onderzoekt, het gevoel dat aan die gedachte is gekoppeld, daarin ligt de eigenschap van het gevoel verborgen, daarin ligt de reden in waarom dat gevoel die smaak heeft.

Als er emotie's in je opkomen begin je in je eigen soep te roeren, daar kun je wel vinden wat er is maar door te roeren in de soep kom je meestal niet tot inzicht in jezelf.

Het gaat om de logica van het denken te onderzoeken, en daarmee gelijk te onderzoeken welk gevoel  jezelf aan die logica heb gekoppeld, en dit kun je alleen maar doen door je eigen feiten kennis onder de loep te nemen, dit alleen kan je inzicht geven.

Dit is het enige middel, om in jezelf niet naar wens zijnde handelingen tot een goed eind te brengen, en jammer genoeg kom je steeds weer opnieuw je eigen onvolkomenheden tegen, je bent dan ook een grote hoeveelheid negatieve actie in jezelf nodig als je iets wilt oplossen.


Blokzijl 24-03-2015,


Ik kreeg nog een e-mail, waar de vraag gesteld werd wat ik onder gevoel verstond.

Dit was mijn antwoord. Het gevoel is er altijd 24 uur per dag, de kleur is afhankelijk van de toestand waar je op dat moment in verkeerd.

Als je ergens over nadenkt verandert het gevoel, het gevoel gaat mee met dat wat je denkt.

Als je nu bijvoorbeeld lief en aardig over iemand denkt, dan word je gevoel ook lief en aardig.

Als je boos over iemand denkt dan wordt je gevoel negatief, het gevoel is gekoppeld aan dat wat je denkt en dat heb je in het verleden gecreëerd en geëtiketteerd.

Als je iemand bekritiseert, of hartstikke kwaad bent, dan wordt het gevoel een negatieve emotie, en dan ga je handelingen verrichten of schrijven die meestal niet oprecht zijn omdat je jezelf wilt verdedigen.

Als je iemand wilt manipuleren gebeurt hetzelfde, alleen dan is het gevoel positief naar jou kant op omdat je iets wilt verkrijgen.

Als iemand zegt ik blijf altijd bij mijn gevoel, dan is dat een onzin uitspraak, omdat je geen enkele zeggenschap hebt over je eigen gevoel, gevoel kun je niet manipuleren of er niet laten zijn als je dat wenst.

Daarom is er ook geen enkel verschil tussen gevoel en denken, het gevoel in het denken kun je niet stoppen.

Er is maar één oprecht gevoel en dat gevoel is niet afhankelijk van iets en daarom eerlijk en oprecht.

Je kunt je gevoel wel veranderen maar dan moet je dat met het denken doen, dan moet je over dat onderwerp waarvan je het gevoel wilt veranderen, positief of negatief gaan denken.

Hiervoor ben je natuurlijk zelfbewustzijn nodig om dat te kunnen, en als je dat bent heb je begrepen, dat het meeste gevoel in jezelf niet oprecht is, dat het denken heeft bepaald welk gevoel er gekoppeld is aan die bepaalde gedachte.

Dat het gevoel in jezelf gekoppeld is aan een herinnering uit het verleden, en eigenlijk is dat op het moment niet het juiste gevoel passend op de situatie van het moment.

Als je van jezelf bewust bent, dan zie je dat, dan voel je dat het niet klopt, en dat maakt dat het gevoel en het denken automatisch veranderd, en eerlijker en oprechter wordt.

Het eerlijk zijn tegen jezelf, en daarmee ook naar anderen toe, zal je up en down's in je gevoel elimineren, hierdoor krijgt je basisgevoel meer ruimte, en zal zich vaker en langer aandienen.

Het denken zelf word dan minder belangrijk, omdat je de dingen gaat nemen zoals ze zijn, en dat is een vorm van vrijheid, minder streven en minder dwangmatig bezig zijn.


Het door ons hoog in het vaandel staande gevoel dat steeds maar weer aan het streven is, dat zelfde gevoel maakt ruzie, maakt oorlog, maakte minister ongeloofwaardig, maakt een mens stom of knap, maakt supporters, vernietigt kunstwerken, verkracht, maakt een einde aan iemands leven, mooi of lelijk, heeft lief, kent genegenheid, het gevoel is altijd hetzelfde alleen de kleur is soms anders, ik twijfel of wij zelf de kleur kunnen bepalen, enzovoort.

Dit gebeurt allemaal in ons eigen gevoels huis, dat zelfde gevoel dwingt mensen soms op de knieën.

Dat zelfde gevoel speelt een voetbalwedstrijd, aan het eind zijn er meestal 11 mensen die gelukkig zijn en 11 mensen die pijn hebben. Veel liefs Herman.


Blokzijl 26-03-2015,


Kreeg een paar privé reacties, niet mee eens tot ongeloofwaardig.

Feiten zijn moeilijk te accepteren, beangstigend dichtbij en direct, wij willen geen feiten maar liever veronderstellingen en ideeën.

Als u dit leest loopt dan even naar buiten kijk in het rond en luister en voel.

U zult nergens een Opperwezen kunnen ontdekken of een alien zien.

Als u ze toch ziet of een vermoeden heeft dat zij werkelijk bestaan, dan bent u niet meer aan het rondkijken en luisteren en bewust van wat u waarneemt, dan bent u aan het denken, en bent u aan het vertalen wat u waarneemt, dat is niet wat er werkelijk voor uw neus afspeelt.

Wij kunnen van alles verzinnen en verbeelden, wat de natuur is, wat een mens is, dat dit alles gemaakt is met een doel.

Als u werkelijk eerlijk en oprecht bent met uzelf, zult u alleen maar veronderstellingen vinden, ideeën of een zeker weten, als er u toch een Opperwezen aanwezig is dan is dat uw eigen bedenksel wat u heeft gekopieerd, het is plagiaat er is niets van uzelf bij.

Er is maar één realiteit, één feit en dat bent u, als u uzelf kunt waarnemen en voelen dan is dat de waarheid, u heeft geen woorden om dat aan te duiden of kenbaar te maken dat wat u werkelijk bent.

Als u dan nu en dan toch voor het eten, of voor het naar bed gaan bid, dan bid u aan het adres en postcode van uw eigen veronderstelling.

Sorry, meer kan ik er niet van maken, er is geen meer bij dat wat zich voordoet, als er meer is dan bent u dat door u zelf gemaakte idee van het meer, dit meer is uw eigen gemaakte hokje met zijn principes, ideeën en veronderstelde illusies.

Wat u ook bedenkt terecht of onterecht het komt altijd uit uw herinnering, en kan nooit één werkelijkheid of de waarheid zijn.

Als u dit gelezen heeft, bent u zelfs niet bereid om even naar buiten te gaan, u heeft er vast al een idee over, u heeft gewoon geen zin om uw eigen realiteit te voelen, om even een heel klein testje met uzelf te doen.

Zelfs dat kunt u niet u weet vast al hoe het zit of u bent gewoon te lui of te angstig, en dat is nu precies wat u bent, de illusie in het idee viert in u hoogtij, en we geven onze meningen en onze kritieken, en durven geen enkele stap te doen in de richting van misschien is het wel iets anders.

Ik probeer steeds duidelijk te maken wat zwemmen is, maar steeds opnieuw gaan jullie gewoon door met voetballen, een veronderstelling en een idee of een vermoeden, kan een voetbalwedstrijd winnen.

Zij die wel de handschoen hebben opgepakt kunnen door deze zinnen niet gekwetst worden.

Dat wat werkelijk is kan niet schaakmat gezet worden of met de rug tegen de muur, alleen een veronderstelling of een idee, het principe schaakt, kent een muur, geeft gewoon gelijk, gaat niet naar buiten om te proeven, en blijft staren naar deze laatste regel, en begint te denken, een nieuwe veronderstelling is geboren.

En wederom heeft u zichzelf door uw eigen veronderstelling schaakmat gezet, u heeft een appel geplukt van uw eigen ideeën en waarheid's boom.


PS, loop de voordeur uit over het gras en het fietspad, blijf staan en probeert te beseffen dat alleen de waarheid waarheid kan zien, als u er iets van vindt of het een naam geeft is het niet meer waar u naar kijkt, en zijn de twee waarheden verdwenen, 'ik hou van je', veel liefs Herman.


Blokzijl 27-03-2015,


Het is net of alleen verlangen mijn drijfveer is, ik ga van het ene verlangen naar het andere, is het verlangen dan verantwoordelijk voor dat wat ik dagelijks onderneem ????

Ik zoek alleen maar voldoening lijkt wel, is er aan een voldoening voldaan, dan zoekt het denken, "ik dus", een volgende verlangen om mij prettiger te voelen.

Betekent dit dat mij standaard gevoel niet goed genoeg is ????

Schijnbaar neem ik daar geen genoegen mee, ik heb wel eerder gezegd het lijkt wel of het standaardgevoel niet goed genoeg is het moet altijd maar weer beter, altijd maar weer streven naar een beter gevoel.

Dan maar op zoek gaan naar iets dat beter en meer voldoening geeft, is daaraan voldaan ga ik opnieuw op zoek naar de volgende, omdat het gevoel van de laatste genoemde voldoening langzaam weg ebt en mij terug werpt in mijn standaardgevoel, en daar ben ik immers niet mee tevreden.

Eigenlijk ben ik steeds op zoek naar een beter gevoel en daarvoor gebruik ik een uitdaging die het gevoel opschroeft naar meer voldoening, ik zoek en vind iets daar ga ik mee verder.

Uiteindelijk komt dat ook weer aan zijn eind als er aan voldaan is en val ik opnieuw terug in mijn standaardgevoel waar ik schijnbaar niet mee tevreden ben, dan begint het zoeken opnieuw naar de volgende tevredenheids gevoel, enzovoort.

Dit lijkt voortdurend de hele dag door plaats te vinden, ben ik dan toch een slaaf van mijn niet goed genoeg gevoel ????

Ik heb net nog weer even vier tompoezen gehaald in de supermarkt, vindt ik lekker bij de koffie, heb ik dit dan ook gedaan omdat ik niet tevreden was in mijn standaardgevoel, heeft die ontevredenheid mij dan toch weer tompoezen laten halen ????

Ik moet wel bekennen dat er een niet goed genoeg gevoel ik mij was, toevallig liep ik langs de vitrine met aanbiedingen, daarin lagen die heerlijke tompoezen voor € 2,49 mmmmmmmm.

Is dit dan wat mij dagelijks bezighoudt, alleen maar keer op keer van het ene verlangen naar het andere verlangen springen om voldoening te krijgen, om een voldaan gevoel te hebben, dit lijk wel mijn dagelijks bezigheden te zijn.

Is dit wat mij elke dag 16:00 uur lang bezighoudt, is dit alles, een voortdurend streven naar een beter gevoel en bevrediging ????

Wat zou het heerlijk zijn als ik niet meer de hele dag bezig hoefde te zijn om van het ene verlangen naar het andere verlangen te springen, om naar meer voldoening te streven.

Misschien moet ik wel stoppen met steeds maar weer opnieuw proberen uit te leggen hoe de dingen werkelijk zijn, het zou maar zo kunnen dat ik dit goed moet gaan beseffen hoe dat zit, is dit een verlangen van mijzelf, ook weer voort komend uit het niet echt happy genoeg zijn ????

Neem de tijd en denk er alstublieft over na hoe dat bij u zelf zit, ik weet het even niet meer, als u enkele vraagtekens kunt invullen bericht het mij, ben ik echt mee geholpen.



Ja dat klopt helemaal Ton, daarin zijn er twee soorten gevoelens, het ene goede gevoel bij het onderdrukken is, omdat je de prestatie van het onderdrukken je eigen schouderklopje is geworden, het andere goede gevoel komt voort uit dat je hebt begrepen dat je zelf de oorzaak bent van het onderdrukte gevoel, als dat is begrepen heet het niet meer onderdrukken, maar levert het een vrijer en eerlijker voelen op, omdat de vuilnisman langs is geweest.


Iets kortere versie, het eerste gevoel komt voort uit dat je jezelf een schouderklopje heb gegeven.

Het tweede gevoel komt voort uit, dat je hebt begrepen dat je zelf de onderdrukker en het ondergedrukte bent, dan is de vuilnisman langs geweest, ik kies zelf voor de laatste.


Ton Kooyman Mijn TomPoucen waren voor € 2,29 mmmmmmm.


Herman Meijer Die van mij waren speciale Paas Tompoucen.


Ton Kooyman Heb ze gezien Herman, Pasen bedenken we er zelf wel bij.


 Blokzijl 28-03-2015,


  U heeft hopelijk wel begrepen, dat mijn streven in mijn dagelijks bezig zijn die betrekking hebben op het onderzoeken van mijzelf   waar de schoentjes staan die een wringend effect hebben, het verlangen voor het onderzoeken daarin is niets mis mee denk ik, als   dat maar tot meer vrijheid en minder dwang leidt.

Het verlangen om beter te presteren, in mijn dagelijks werk om daar steeds de lat proberen hoger te leggen, dit verlangen is wederom niets mis mee, als het maar niet voortkomt uit het zogenaamde mijn persoonlijke niet goed genoeg zijn gevoel.

Dat wat ik eigenlijk bedoel met het streven dat moet volgens mij niet gekoppeld zijn aan mijn veronderstellingen over bepaalde ideeën of principes.

Wat ik wel gemerkt heb, als er een verlangen in mij opkomt hoe klein of deze ook is, als ik daar dan niet aan probeer te voldoen dan gebeurt er iets met mijn gevoel, de dwang en de druk wordt steeds groter om toch aan dat verlangen te voldoen.

Dit wil ik even heel duidelijk stellen, normaal gesproken heb ik helemaal geen besef of er iets wel of niet dwangmatig is, hier kom ik alleen maar achter als ik iets wil en ik doe ik niet, dan pas voel ik hoe sterk deze dwang is.

Door  er niet aan te voldoen wordt voor mij de dwang voelbaar, om dan toch het tegengas vol te houden en met al mijn aandacht bij dat gevoel te blijven, alleen maar voelen en er niet over denken, ik heb gemerkt als ik dit maar lang genoeg volhoud dan wordt het dwang daarin steeds minder.

Ik moet alleen bereid zijn om tegengas te geven, dit is het moeilijkste punt voor mij om er bewust van te zijn als er weer een verlangen opkomt en het niet onmiddellijk uit te voeren, maar durven tegengas te geven omdat ik heb begrepen dat het uitvoeren van dat gevoel dat gevoel lijkt te versterken.

Hierin is men nog iets opgevallen, als ik aan het discussiëren ben dan kom steeds weer een bepaald verlangen in mij op om de tegenpartij te corrigeren, nu ik hier mee aan het onderzoeken ben hoe dat zit, merk ik op dat het willen corrigeren vaak voortkomt uit een gevoel van ik weet het beter hoe het zit.

Door dit besef heb ik toch al meerdere malen het corrigeren niet hoeven uit te spreken, hierdoor verliep het gesprek stukken beter, ik bleef beter bij het onderwerp zelf, en dit was een positieve winst voor mij.


Blokzijl 03-04-2015,


Als wij een beetje nieuwsgierig zijn, en als het even kan ook nog een beetje belangstelling voor mensen hebben, en de nodige vrijheid bezitten om rond te kijken en een gesprek aan te gaan met wie dan ook dan kun je steeds nieuwe dingen ontdekken, en dit overkwam mij vanmiddag tijdens een rondje fietsen.

Deze middag had ik me voorgenomen om via Sint Jansklooster naar de kadoelen en van daaruit naar Vollenhove en terug naar huis te fietsen een slordige 30 km.

Ik had gisteren wat groente ingeslagen voor de paasdagen bij de Aldi in Vollenhove, maar ik was vergeten bananen mee te nemen.

Toen ik deze middag door Sint Jansklooster fietste, even bij de koop langs fietsen kan ik een paar bananen halen, mijn fiets neergezet, komt er een dame aanfietsen en parkeerde haar fiets naast de mijne waarop ze zei daar staat nog wel een mooi tuin ameublement, zou daar ook koffie geserveerd worden.

Ik zei ik denk het niet, maar we kunnen het proberen gaan wij er toch gewoon zitten en zien wat er gebeurt, zal wel niet lukken zei ze, ik denk het ook niet zei ik.

Daarop zei ze als je je een beetje onnozel voordoet dan kun je heel veel voor elkaar krijgen, dan is bijna iedereen bereid om iets voor je te doen.

Toen werd het even stil, waarop ik zei ik weet niet of ik mij wel onnozel voor kan doen.

Ben je te eerlijk zei ze, weet ik niet zei ik, ik denk niet dat het mij lukt om onnozel te doen, ik zou niet weten hoe ik dat moet doen.

We gingen samen de winkel in, toch wel mooi, wij hadden elkaar al twee keer aangeraakt uit spontaniteit.

Zij ging haar boodschappen doen en ik de mijne, het leek me toch niet los dat onnozel doen, ik liep weer naar haar toe, en zij het laat me toch nog niet los het zet mij aan het denken ik weet niet goed wat ik ermee moet.

Ja dat dacht ik al zei ze, je was nogal verbaasd, dat gaf ik toe, waarop ze zei het is gewoon handig om een beetje voor onnozel te spelen als je iets wilt krijgen, mensen worden over het algemeen bereidwilliger om je te helpen.

Ik begreep nog steeds niet goed hoe je zoiets kunt doen, waarop zij zei ik doe koffiedik kijken, wat bedoel je zei ik, dat is mijn werk zei ze, koffiedik kijken zij ik verbaasd, ja zegt ze ze staan er voor in de rij.

Zij begon met een uitleg wat het precies inhield, als mensen komen dan heb ik een kop koffie staan en dan zeg ik tegen hen roer de koffie even door, en de manier waarop zij de koffie roeren zegt veel over hoe iemand is, dan  begin ik te vragen en hun komen ook met vragen, vaak zijn ze blij als ze weggaan, toch iets van zichzelf ontdekt.

Wij gingen weer verder met boodschappen doen, even later komt ze naar me toe en vroeg waar woon je ik zei in Blokzijl en pakte mijn portemonnee om haar een kaartje te geven, ik heb ook een kaartje voor je.

Ze zegt nog ik kan eigenlijk ook niet liegen, daar gaf ik geen antwoord op.

En wij gingen verder met winkelen.


Blokzijl 05-04-2015,


Als wij iets nieuws horen, lezen of zien, kunnen we dan waarnemen in onszelf dat er vrijwel onmiddellijk een antwoord is, wat het is, hoe het is, er is vrijwel onmiddellijk een beoordeling.

Er wordt een herinnering in het denken geplaatst, als wij heel goed opletten dan is er alleen nog de beoordeling, worden wij meer bewust wat het denken onderneemt kunnen wij waarnemen dat het nieuwe enigszins naar de achtergrond verdwijnt.

Dat wat overblijft is de beoordeling, daar borduurt het denken op verder, dat wat gezien of gehoord is wordt ingekleurd door deze beoordeling.

Als u dit in uzelf heeft waargenomen dat het op deze manier aan deze dan heeft u iets geweldig's over uzelf ontdekt.

Als u hiervan vaker bewust wordt, dan let u de volgende keer beter op en kunt u makkelijker bij het onderwerp zelf blijven dat door u wordt waargenomen.

Als je de smaak hiervan begint te ontdekken, zult u bemerken door dat u beter bij het onderwerp zelf kunt blijven, dan wordt een u zelf alles getoond wat betrekking heeft op het onderwerp.

Al uw voor's en tegen's kunnen worden waargenomen, dan pas is het echt mogelijk op een verantwoorde manier uw inzicht aan te passen, en tot uitdrukking te brengen.

Dit alles kan plaatsvinden zonder denken alleen maar waarnemen dat wat er in u is.

Als u er toch over begint te denken verdwijnen alle voor en tegen's in u, dan bent u opnieuw aangeland in het beter weten, bent u opnieuw een gevangene van uw eigen ideeën en principes.

Dit gebeurde gisteren bij de koffiedik kijkster, toen ze zei ik kan eigenlijk ook niet liegen, daar gaf ik geen antwoord op, dit niet antwoorden kon alleen omdat ik in dat zelfde moment alles in één oogopslag besefte wat zij verteld had zonder een beoordeling, en los te koppelen van deze toch bijzondere vrouw.

Door niet te reageren op haar uitspraak, ik kan eigenlijk ook niet liegen, bleef de genegenheid tussen ons in tact.

Als ik daar een dag later op terug kijk, dan zie ik twee dingen, dat wat ze vertelt heeft, en dat wat zij in mijn ogen gevoelsmatig voor mij betekent, dit laatste heeft geen enkele deuk opgelopen door haar verhaal van het koffiedik kijken en haar uitspraak niet kunnen liegen.











De laatste toegevoegde berichten staan onderaan deze pagina.