Laatste verandering.

17-04-2017

15-05-2016

02-02-2016

14-01-2016

24-12-2015

25-10-2015

22-09-2015

29-01-2015

11-11-2014

23-10-2014

17-10-2014

17-02-2014

15-02-2014

22-12-2013

Dachboek-3 operaties.

Aanvulling op-Je kunt niet.

Krishnamurti.

De mens en zijn evolutie.

Sporen van een verloren kind.

E-mail gesprek aan de deur.

Einstein had het mis.

Beelddenken 1,2,3, en 4.

Inleiding 2.

Differentiatie

Zwartepiet.

Dimensies en Utopia.

De basis van een relatie kiezen.

Is er dan niet anders om.

Als u in het sub menu op een nummer klikt kunt u de mp3 hier boven beluisteren.

Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button Button


                                                                                    * Wist u dit.*


Als u zich met een vervoermiddel op twee wielen verplaatst.

En u wilt een bocht naar links maken, bent u genoodzaakt om eerst een zogenaamde bocht naar rechts te maken, dan valt u om naar links, als u aan het omvallen bent naar links dan vangt u het omvallen op door meer naar links te steuren dan nodig is voor de ideale lijn van de bocht.

Tot u als het ware weer naar rechts om valt, dat corrigeert u dat weer met te ver naar rechts te steuren, enz.

Uw evenwichtsgevoel bepaald de uitslag van de slingering, het zigzaggen.


Hierdoor is een motorrijder veel kwetsbaarder in paniek situaties.

Als er plotseling een obstakel op een weg is, dan is de motorrijder een grotere afstand nodig om van richting te kunnen veranderen.

Deze afstand moet nog aanzienlijk groter zijn als er een slingerende beweging nodig is, en nog groter bij een smalle weg of hoge snelheid.


Inde praktijk is het zo dat de eerste slinger het groots is afhankelijk van de scherpte van de bocht en de snelheid.

Als het resultaat van een bocht nemen uitloopt op een schuiver, dan gebeurt dit onder uitgaan op het punt in de minuscule slingeringen op het moment dat de bocht te scherp wort genomen en er een correctie nodig is naar minder scherp.

Als een bocht tijdens het nemen minder scherp moet worden, is men genoodzaakt om de bocht eerst nog scherper te maken, om de bocht minder scherp te kunnen maken.

Als het misgaat dan gaat het mis op dat punt waar een poging wordt gedaan naar een minder scherpe bocht, niet mee gerekend de kwaliteit van  het wegdek.

Bij een slecht wegdek is toch dat laatste punt kritisch.


Dit is vastgesteld door het vraagteken en aandacht.

U kunt dit zelf testen op een fiets, is moeilijk vast te stellen.

Enkele tester's die het probeerden te ontdekken of dit zo was, konden het punt niet vinden waar je begint aan de bocht, daar is  het duidelijkst waarneembaar.

Dit is gelijk een test hoe goed uw aandacht en evenwicht is.


Ik kwam er zelf achter in mijn cross periode op de fiets, het is ontstaan bij een poging een boom omver te rijden, wat niet de bedoeling was en ook niet lukte.

Ik had wel de onmacht gevoeld van er niet langs kunnen rijden, het kon gewoon niet anders, dat riep het vraagteken op.


Ik weet nog goed bij het proberen er achter te komen hoe dat zat, toch vele pogingen gedaan met de fiets om dat punt te vinden waarom het misging, jullie hebben het geluk dat ik je dat punt kan aangeven waarom die boom in de weg stond.  

Interview Victor Lamme, hersenonderzoek.

Dit werd bekend gemaakt, en vervolgens gebeurt er niets.

Dit is voor mij een raadsel, er moeten toch minstens een paar mensen zijn die hier mee aan de slag gaan.

Is het te moeilijk of te eng, kan niemand bedenken dat dit een bewijs is dat wij een robot zijn of tenminste dat het gewoon gebeurt, ik weet het niet.

Op zijn minst moet er een vraag ontstaan, hoe zit dat bij mij.

Die vraag wordt kennelijk niet gesteld.

Er wordt waarschijnlijk geen verbinding gelegd, dat wij het slachtoffer van onszelf zijn.

Dat wij ons eigen probleem zijn, niet ik en mijn probleem, maar ik is het probleem.

Mijn probleem is die ander, als die ander zich maar anders gedroeg dan had ik geen probleem.

Dit heet egoïsme, als je vindt dat die ander maar moet veranderen, en hem je opmerking naar zijn hooft slingert, dan kun jij tenminste blijven wie je bent.

De mensen moeten maar veranderen dan kun jij in harmonie leven, dat is egoïstisch zijn.

Dat lukt je nooit, de oplossing ligt misschien toch in je zelf.

Tijdens het onderzoeken van je zelf, en je zelf beter gaan begrijpen, kom je er langzaam maar zeker achter dat mensen niet kunnen veranderen.

Als je dat begint te begrijpen kom jij meer en meer in harmonie met je zelf.

Het zien van je eigen onvermogen is gelijk aan de verandering in je zelf.

Daar gaat het om, er is er maar één belangrijk, en dat ben jij.

Jij bent de Meester en de leraar.

Vraag je hulp in de vorm van een therapie, wordt de therapeut jouw meester.

Jij moet het willen en doen andere oplossingen bestaan er niet.

Een vraag stellen kan altijd, maar dat doen we zelfs niet.

Niet stellen van een vraag is gelijk aan niet naar je zelf durven kijken, ik ben niet zo ik ben anders.

Jij en ik zijn niet anders jij en ik zijn een product van deze maatschappij.

Wij zijn wat de maatschappij is.

Natuurlijk ben jij bijzonder, maar het bijzondere aan jouw is het Brein, niet jij, niet het ik.


Toen ik deze uiteenzetting op 16-05-2012 voor het eerst zag was ik enigszins verbaasd dat dit voor de wetenschap schijnbaar een nieuwe ontdekking was.

In deze film werd bevestigt dat mijn onderzoek in mij zelf redelijk klopte.

Dat was in mij zelf al meerdere malen bevestigt, mijn onmacht in wat ik had gedacht.

De uitkomst was meestal anders dan ik mij had voorgenomen.

Ik heb aan deze meneer Victor Lamme aan de Universiteit in Amsterdam diverse keren gemaild dat ik het een hele bijzondere uitzending vond, dat dit voor mij een bevestiging was van wat ik al wist.

In deze e-mail heb ik ook geschreven dat het wel degelijk mogelijk was om te kunnen zien wat je denkt, door te oefenen in gewaarzijn wat aandacht is, als je dit gewaarzijn deze aandacht beoefend, dan zul je naar vele oefeningen ontdekken dat het wel degelijk mogelijk is om te kunnen zien wat je denkt.

Als dit unieke iets, deze aandacht een bepaald niveau heeft bereikt, dat je dan gaat zien wat je denkt, op het moment dat dat heel duidelijk voor je wordt, is het niet mogelijk om de gedachten te veranderen of bij te sturen.

Als je dat toch probeert te doen, dan spring je als het ware uit de aandacht en belandt je weer in het denken, met andere woorden dan hobbel je weer achter de gedachte aan, dan is er weer een gedachte en jij komt er achteraan hobbelen.

Dan ben je weer opnieuw geïdentificeerd met je gedachte, dan is de mogelijkheid om toeschouwer te kunnen zijn weer ten einde.

Je bent weer teruggekeerd in de vertrouwde veronderstelling, dat jij zelf diegene bent die denkt en beslist wat je denkt, dan ben je als het ware weer teruggekeerd in de truc van het brein, om jou zogenaamd te laten weten dat jij de stuurman bent.

Als je geïdentificeerd bent met je gedachte, dan is het onmogelijk om daar bewust van te zijn, je kunt je er niet van bewust zijn dat je geïdentificeerd bent, op het moment dat die bewuste aandacht opnieuw in je verschijnt, dan pas besef je dat je niet bewust was in deze identificatie.

Onze veronderstelling dat we bewustzijn van wat we zeggen of in wat we doen, deze onwetendheid kunt u pas gaan beseffen als u de moeite neemt en gaat oefenen in aandacht, als de aandacht sterk genoeg is in jezelf kom je tot het besef dat jij en de mensen om je heen maar zelden er bewust van zijn in wat ze doen.

Als deze aandacht "het bewustzijn" een bepaald niveau heeft bereikt, in het duidelijk zien van wat er gedacht wordt, deze aandacht heeft wel het vermogen om er zich niet mee te bemoeien, om toeschouwer te blijven van datgene wat er gedacht wordt.

In die toestand is het mogelijk om te volharden in dat toekijken, is dat toekijken sterk genoeg dan is het mogelijk om de gedachte die in je aanwezig is niet tot uitdrukking te laten komen in je handelingen, dit toekijken verhinderd daarmee ook gelijk dat de emotie in de eventuele handeling versterkt wordt, met andere woorden de emotie in die handeling zal door het toekijken afnemen.

Als deze handeling opnieuw in je denken verschijnt, en jou aandacht is daarvoor sterk en oplettend genoeg, dan zal elke keer bij het opnieuw verschijnen van die gedachte de emotie gaandeweg afnemen, uiteindelijk als u hier volhardend in bent zal de emotie totaal verdwijnen uit die gedachte, wat overblijft is een gedachte in zijn puurste vorm met een gevoel die bij de basis van deze gedachte hoort.

Deze gedachte met zijn oorspronkelijke gevoel zal dan niet meer in staat zijn om u opnieuw in de moeilijkheden te brengen.

Ik heb hem ook meegedeeld dat wij mensen alleen maar de tweede dementie kunnen zien, het brein maakt er zelf een driedimensionaal beeld van.

Ik heb op deze e-mail die ik meermalen verstuurd heb nooit een antwoord gehad, nog niet eens een bedankje voor de reactie.